KawaSutra

About KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

Jong, blond en blauwe ogen (deel 6)

Nog een uur, een heel uur. Tergend langzaam tikken de seconden voorbij. Over een uur gaat het gebeuren. Dat wat ik zo graag had willen voorkomen. Over een uur zal er een ambulance voorrijden, met politieondersteuning. Over een uur wordt mijn zoon met grof geweld uit zijn vertrouwde woonomgeving weggerukt. En hij wil het niet. Hij zal zich met hand en tand verzetten. Nog een uur. Dit is wat Herr … [Lees verder…]

Utopia

Waarom stel je nooit vragen? Je lijkt gelukkig, leeft je eigen leven. Je bent dankbaar, reikt me af en toe de hand. Altijd beleefd, gehoorzaam. Zonder weerstand accepteer en volg je mijn gewoonten en gebruiken. Iedere avond roep je me nog als je gaat slapen. Aan het voorlezen kwam pas na tien jaar een einde. Het Weesgegroet is een ritueel dat nog niet wijken wil. De nachtzoen is er nog, maar … [Lees verder…]

Jong, blond en blauwe ogen.

Zeventien jaar is hij. Een heel leven voor zich. Tenger postuur, hemelsblauwe ogen en een ruige blonde haardos doen harten van meisjes sneller slaan. Vriendelijk is zijn benadering, altijd klaar staand als er iets van hem verwacht wordt. Maar achter zijn guitige lach gaat al een heel leven schuil. Frustratie en onmacht bevechten elkaar in felle bewoordingen en laten zijn hart soms exploderen. Hoe heeft het zover kunnen komen ? [Lees verder…]

Beste Jan

Of zal ik beter ‘lieve Jan’ zeggen?

Zo ben je er altijd en zo ben je voor altijd vertrokken.
Je hebt wél afscheid genomen. Zoals iedere dag om een uur of zeven als de rust op kantoor was weergekeerd. De laatste keer voor mij zwaaiend en breed lachend vanuit het raampje van de treincoupé na een ontzettend gezellig dagje uit in Delft. Je had het enorm naar je zin, wij allemaal trouwens. Tijdens dat laatste halfuurtje in de trein waren we net een stel pubers terugkomend van een schoolreisje.
Het leven kan raar lopen. [Lees verder…]

Annie

“Hou jij me tassie effe vast” zul je nooit uit haar mond horen. Vastberaden doorkruist ze de gangen van ons kantoor De Knip. Waar ze ook gaat of staat, onafscheidelijk met haar schoudertas onder de arm. Zonder lijkt ze zich kwetsbaar te voelen en incompleet. Als een kostbaar kleinood klemt ze hem onder de oksel.
Onbewust wekt het mijn nieuwsgierigheid. Wat zou daar toch allemaal inzitten dat zo consequent beschermd moet worden? Maar daar vraag je een dame uiteraard niet naar, dat is not done, behalve…… [Lees verder…]

Bonter kunnen we het niet maken

Eindelijk. Eindelijk heeft het management mij weer voorzien van een eigen identiteit. Na een jarenlange periode van hersenspoeling, dat er geen verschil meer bestaat tussen vrouwelijke en mannelijke collega’s, dat gelijkheid in kansen niet eens relevant meer is want er ís geen sprake meer van onderscheid, is het roer rigoureus omgegooid. De directie heeft in zijn oneindige wijsheid besloten dat de sekseverschillen weer mogen. En dat niet alleen, het moet zelfs weer gepropageerd worden. [Lees verder…]

Jong, blond en blauwe ogen (deel 5)

Ik had zijn opa gevraagd ons te begeleiden naar GGZ Zoetermeer. Hij had doorgaans een rustgevende invloed op zijn kleinzoon. Zich niet bewust van het gesloten karakter van zijn verblijf zat Wouter positief gestemd naast mij in de auto. Hij genoot van de landelijke omgeving van het Groene Hart rondom Stompwijk en wees naar de enorme skihelling van Zoetermeer die in de verte als een rots in de branding uit het landschap stak. [Lees verder…]

Jong, blond en blauwe ogen (deel 4)

Vorig jaar is het helemaal uit de hand gelopen toen ik hem terug bracht naar de open afdeling van het GGZ na een weekendverlof. Hij wilde niet meer. Vond het helemaal niet nodig want er was niets aan de hand met hem. Vier stevige kerels dwongen hem in de lift naar de gesloten afdeling om even af te koelen. Maar Wouter was niet voor een gat te vangen. Hij werkte de verplegers uit de lift en wist hem naar de uitgang te sturen. Zijn vrijheid tegemoet. Ik verliet net het terrein van de instelling toen ik hem plotseling voor mijn auto zag wegrennen. [Lees verder…]