Het laatste ei

Jaar in jaar uit bediende zij hem met eten en op expliciete en impliciete wenken. Zo had hij de gewoonte om bij het opstaan in de ochtend zijn pyjama af te stropen en deze met de pijpen en mouwen binnenstebuiten ergens op het onopgemaakte bed te gooien. Vervolgens liet hij zijn witte oude mannenonderbroek met onvermijdelijke sporen naar beneden zakken op de grond, om hem te laten liggen waar hij … [Lees verder…]

Trein en chatpijn (ZKC)

Het dikke meisje leest vastberaden de jongen zijn whatsappberichten voor. “Hoi Quirine, misschien is het verstandiger om niet te komen op mijn verjaardag, je kent er namelijk niemand.” Ze vervolgt, “waar ging dat over, Luuk?” Luuk reageert nauwelijks. “Ik heb toen geantwoord: wil je liever dat ik niet kom?” Luuk grimast. “Waarom bewaar jij chats zo lang?” “We doen samen wel iets anders, zei je”, meldt Quirine. Misbaksel Luuk vindt … [Lees verder…]

Ideële botox (ZKC)

“Voor wie doe jij het eigenlijk?” postert SIRE mij overal toe. Maar ik gebruik geen botox. Was ik wel Chantal de Mol of Linda Janzen, zou ik dan direct stoppen in mijn stappen en me afvragen voor – inderdaad – wie ik eigenlijk neurotoxisch gif in mijn jaarringen injecteer? Voor mijn man, de Nederlander, mezelf, of onze lieve Heer? Vooral wil ik SIRE de vraag ‘voor wie doe jij het … [Lees verder…]

Het zakhorloge – 6

“2824, 2824”. Piet werd wakker van zijn eigen stem en keek recht naar één van de belletjes aan de schoenen van de elf. Het duurde even voor hij zijn droom van zich had afgeschud. Pipipaarden en klokwijzers en een Grillomonster. Piet schudde zijn hoofd. ‘Is het niet al bizar genoeg dat ik hier in een wereld rondzwerf die niet de mijne is met een wezen waarvan ik het bestaan niet … [Lees verder…]

Onbewoond ei(heihei)land

Een onbewoond eiland is nooit meer hetzelfde geweest, nadat het de ether werd ingeslingerd door een stel Gooische r-en. Het eiland werd indertijd een ‘eiheiheiland’ en is altijd een ‘eiheiheiland’ gebleven. Wat een succesnummer! Want na zoveel jaar volgt nog altijd, maar dan ook altijd, direct in mijn hoofd de vraag wat in vredesnaam een ‘haidewiets’ is, of een ‘haiebiets’, en of ik het goed heb verstaan. In mijn Grunn … [Lees verder…]

Hits of missen

Lieve Arta! Liever zou ik je echte voornaam gebruiken; die allitereert zo lekker in de warme aanhef! Maar ja, ik heb het er maar mee te doen. Waar zijn we aan begonnen. Een briefwisseling. Wat heb je me aangedaan. De liefde. En senior manvolk, dat er als de kippen (haantjesgedrag hè…) bij is om de opdracht te verazijnen. Liefde bestaat niet. Met andere woorden, stop maar voor je begonnen bent. … [Lees verder…]

Achteruitkijkspiegel

Mijn aandacht in de langzaam rijdende file wordt getrokken door de beweging van de vrouw, die haar rook zo uit het raam probeert te blazen dat er niets in de auto achterblijft. Mijn aandacht wordt versterkt door een kleine trigger van herkenning. Ik ken haar. Terwijl de blik tussen voor en achter blijft zwerven, zie ik nu ook hem. En hoewel vrouwen – ondanks populair geloof daarin – net zo … [Lees verder…]

Kruispunt

Ella vouwt de Metro op en staat op van haar stoel in de eerste klas van de trein. Op het krantje is de kop zichtbaar: NS-conducteur mishandeld in Zaandam. “Goedemorgen, uw vervoersbewijs alstublieft”, zegt Ella werktuiglijk tegen de zakenvrouw dichtbij. “Oh, gaat u toch nog wat doen?”, sneert de dame, “ik dacht al”. Ella negeert haar en geeft haar de gescande OV-kaart terug. “Goedemorgen, uw vervoersbewijs alstublieft”, de volgende klant … [Lees verder…]

De man met de hooivork

Op het busstation van Santa Cruz ontspan ik me eindelijk. Ik ben zojuist ingevlogen, ontsnapt aan de Wateroorlog in Cochabamba, aan Boliviaanse boeren. ‘Mij maak je de pis niet lauw’, lijken ze uit te stralen. Maar als Amerikaanse lookalike, ben ik die dag op weg naar het vliegveld drie keer ternauwernood ontsnapt aan doorrijgende hooivorken en katholieke stenigingspraktijken. Ik wil per direct weg uit Bolivia. In Bolivia voel ik me … [Lees verder…]