Is er liefde als je er niets voor laat?

Nee, is het antwoord. Overduidelijk. Waarom ik dat zo stellig zeg? Omdat met aangrenzende waarschijnlijkheid de liefde niet gebaat is. Voor liefde moet je stelling nemen. Actief. Je kunt niet passief in een hangmatje liggen wachten op de liefde. Dat moet je dus laten. Niet doen. Opstaan en rechtop de liefde in dus.

Een ander voorbeeld. De superboeddhist. Bekend? Bekend verondersteld dan maar. Een en al bonk liefde. Op een meditatieve manier. Meditatief? Is dat dan actief? Jazeker. Je kunt heel hard over liefde nadenken. Sterker nog. Het nadenken, mocht je dit kunnen loslaten, zal dan weldra overgaan in voelen. Is dat dan actief? Voelen? Jazeker. Je kunt er helemaal wild en als gevolg daar weer van heel erg moe worden. Het kan je zelfs uitputten, leegzuigen. De liefde? Nee, het gevoel. Laten dus. Niet doen. Voelen. Heel gevaarlijk. Voor je er erg in hebt blijf erin? In de liefde? Nee in gevoel.

Laten dus dat gevoel. Komt de liefde niet ten goede. Maar dan komt de grote vraag. Bestaat er liefde zonder actie en gevoel? Zeer zeker. Je kunt er zelfs aan sterven. Van liefde die je laat. Neem nu Oblomov, u allen bekend. Hoofdpersoon en tevens titel van het literaire epos van de Russische schrijver Ivan Gontsjarov, ja, ja, ook een landgenoot van Poetin, al zou je dat niet zeggen. Oblomov die te vermoeid is om tot ware liefde te komen. Sterker nog, die uitgeput door liefdesvragen uiteindelijk sterft. Hij liet er alles voor. Voor de liefde. De liefde die hem volledig overwelmde. Maar is dat dan de ware liefde? Wie durft daar zijn licht over te laten schijnen, zijn oordeel over te geven?

Had Oblomov het leven niet lief? An sich. Ja. Het leven lief hebben is toch de ultieme voorwaarde, de ultieme oervorm van liefde. Maar wat als je ten kwade uit de moederschoot bent geworpen? Kun je het leven dan toch nog liefhebben? Moeilijk, maar het kan. Omdat de enige intrinsieke vorm van liefde de levensliefde is. Die gaat zelfs vooraf aan moeder-, aan ander- en aan eigenliefde. En of je daar iets voor moet kunnen laten? Nee. Het is er of het is er niet.

Eigenlijk hoef je er niets voor te doen. Eigenlijk moet je het gewoon laten gebeuren. En daar komt dan toch weer de actie om de hoek kijken. Laten gebeuren is ook een actie. Een gewaarwordactie om precies te zijn. Intrinsiek doet deze je gloeien. En ja, gloeien is energieverbranding. Zorg vooral dat je het niet koud krijgt. Opstaan dus en rechtop de liefde tegemoet. Dat liggen dat komt later wel. Er niets voor laten dus.

3 gedachten over “Is er liefde als je er niets voor laat?

  1. Precies! Er niets voor laten!

    Liefde is nimmer te koop en als dat gevoel er is dan is het schijn liefde. Wat is liefde? OK, ik ken oude rijke mannen met veel jongere ‘bling bling’ aan hun zijde, oudere vrouwen met veel jonger ‘toy boys’ met als bekende NL voorbeelden Patries en Heleen. ‘ We zijn stapel verliefd op elkaar’. Zowel bij de mannen en vrouwen is er 1 raakvlak: Geld! Alhoewel Patries dat nu weer net niet heeft, maar haar hele leven al jacht is naar jonge mannen. Is dat Liefde? of lichamelijke verwennerij. Harold de Heer (73 jaar):’ Ach, Liefde..ik ben gescheiden na 30 jaar, mijn zaak heb ik voor heel veel miljoenen verkocht en nu ben ik in gemeenschap van goederen getrouw met Nel de Vries. Ze is net 30 geworden en we zijn dolverliefd, we willen kinderen. Ik heb zelfs een paar dozen met Viagra moeten inslaan’ Is dit Liefde?

    Liefde begint door eerst van jezelf te houden!, schreeft Antwanette Naaktgeboren (Termunterzijl 1893 – 1961 Vlagtwedde) in haar 27 delige boekenserie ‘De ontdekking van liefde’ (helaas nooit verkrijgbaar)

    Heel mooi geschreven Mien!

Geef een reactie