Dorpsgekte

Het ergste van vakantie? De groetverplichting. Dat ik het hele vakantiedorp gedag moet zeggen. Thuis geven ze liever een grote mond of steken een vinger omhoog. Iemand te lang aankijken kan al worden gezien als een daad van agressie. Een praatje maken? In de trein staren ze demonstratief uit het raam. Want stel je voor. Een vreemde die je zomaar aanspreekt. [Lees verder…]

112 Omdat iedere seconde telt

“Goedemiddag 112 alarmcentrale, waar mee kunnen wij u van dienst zijn?”
“Ja, hallo, u spreekt met Mirella Klein, ik sta hier in Den Haag en…”
“Waar zegt u?”
“Den Haag. En er wordt…”
“U zegt Den Haag?”
JA! Den Haag, domme doos. Ik probeer hier aan mijn burgerplicht te voldoen, dus als je me even mijn verhaal laat vertellen, schoot door mijn hoofd. “Ja Den Haag.” Kwam er uit mijn mond. [Lees verder…]

Studeren? Au!

De jongste hervormingen die de regering wil doorvoeren in het onderwijs kunnen rechtstreeks naar het Guinnes Book of Records. Onder vermelding van ‘Hoe maak ik mezelf en mijn land belachelijk’. De plannen luiden als volgt. Voor studenten wordt de OV-kaart ingetrokken en verdwijnt ook de prestatiebeurs om te worden tot een volledige lening. [Lees verder…]

Briefkaart uit het verleden

Mijn telefoon rinkelt op het werk, door nummer herkenning zie ik dat mijn vrouw belt, en ik neem op met, en schattebout hoe gaat het vanmorgen.
Het is even stil aan de andere kant, ik hoor een zucht, en ik vraag wat er aan de hand is. Je hebt een briefkaart gekregen, en ik snap er niks van? Hoe bedoel je vraag ik, toch niet van mijn vriendin (grapje). Nee, maar ik vind het een beetje vreemd. [Lees verder…]

Het Oor

[i]Een waar gebeurd verhaal over een Indonesisch meisje met een enorm groot oor.[/i]

Ik was zeventien jaar oud toen de leraar Latijn de betekenis van het woord “vir” uitlegde.
“Een vir,” zei hij, “is een man die de leeftijd van veertig jaar bereikt heeft. Dat was een belangrijke datum in het leven van elke Romein. Een vir had meer privileges dan een knulletje van vijfentwintig.” [Lees verder…]

Stel je voor..

Het doet me denken aan vroeger.
Toen ik als kind het buiten hoorde rommelen.
Dan wist ik hoe laat het was. Er was onweer op komst.

Met z’n allen rond de keukentafel wachtten we dan op wat ging komen. Met een beker warme chocolademelk zagen we de bliksemschichten het hemeldak verlichten. En hoewel je wist dat er een flits of donderslag aan zat te komen, schrok je telkens weer.
Televisie, radio en telefoon werden van hun voeding ontdaan. Het was wachten. [Lees verder…]