Strand

Mijn vrouw en ik lopen samen langs het strand. Dat komt niet zo vaak voor, want we wonen niet zo dicht bij zee. Als ik daar ben word ik altijd lyrisch. Ook op dit moment als er geen zon wil schijnen. Lopend langs de vloedlijn kan ik er geen genoeg van krijgen. Ik maak wat foto’s van de zee. Die worden natuurlijk allemaal hetzelfde. Tot ik de meeuwen zie. Ze weten nog iets van hun gading te vinden waar ik alleen maar mossels zie. Lees verder

Sterf New York, ik hou van je. [deel1]

Ik kwam ze tegen in een kroeg op 21st street. Drie hitsige puertoricaanse vrouwen en hun vadsige chauffeur die ze een uur geleden hadden ontmoet en hun van kroeg naar club reed met zijn bijna opgereden chevy. Eén van hun bood mij een biertje aan en na het accepteren van deze stond het clubje om me heen vragend waar ik vandaan kwam. Een Nederlander in New York vonden ze wel apart en men begon meteen vragen te stellen over het schijnbare drugmisbruik wat door verscheidene fantasieën Nederland afbeeldde als een, in hun ogen, waar party-paradijs. Ik dikte het nog even wat aan om hun illusie niet te slopen. Ze waren er zo blij mee. Lees verder

Nieuwe buren

Sinds er vorig jaar nieuwe mensen wonen op nr. 63 is de sfeer in onze straat verpest. Hij is een politieagent en zijn gezin met 2 kinderen, die op de lagere school geen vriendjes hadden, en nu erg veel vrijheid krijgen van pappie en mammie. In ons dorp was het bekend dat pappie zijn kinderen altijd een hand boven het hoofd hield, en zijn kinderen nooit iets fouts deden.:-o Lees verder

Spinazie zonder crème

Ergens tussen de groente stoof ik haar voor het eerst voorbij. Een oud vrouwtje met een bos wortelen in haar hand geklemd, voor de moderne jachtige mens zou ze voor etalagepop door kunnen gaan, maar wie goed oplette, of zoals ik drie strafrondjes rond het schap moest maken omdat de bosjes lente-ui wegens aanvang van de zomer door het personeel onvindbaar verstopt zijn, kon constateren dat er wel degelijk beweging in zat. Niet veel, maar het bewoog. Had ik meer groente nodig gehad, had ik vast haar benen realtime zien bewegen, maar weg was ik alweer, op naar de zuivel. Lees verder

Youp van ‘t Hek, de excuustruus van de Bucklerlul

Vooral tegenstanders van Youp van ‘t Hek vragen het zich altijd af: wat bezielt zijn publiek om zijn conferences bij te wonen en zijn columns te lezen? Zijn het masochisten? Het is juist zijn eigen Youp-publiek dat er van Youp van langs krijgt. Het publiek dat rijdt in Volvo’s, uitgerust met kinderzitjes en hondenrek. Oftewel de Bucklerlullen. Lees verder

Kees pikbroek

Hoi. Kees is weer terug uit het klooster, niet dat hij zo vroom is maar hij dacht daar die capri broeken uit Griekenland te verkopen, voor de koorknapen, want dat was makkelijker voor de pedo’s in het klooster hoefden zij niet onder die jurkjes van die jongens te graaien kon er zo een hand in die pijp. Maar er waren geen koorknapen daar, het was een trappisten klooster en die hebben alleen bier. Nou daar kan Kees van meepraten het kreng is na twee dagen het klooster uit getrapt. Lees verder

Achter de muziek aan

Ooit wees een platenbaas de Beatles af, omdat daar volgens hem geen droog brood aan te verdienen viel. Deze conservatieve houding kenmerkt nog steeds de muziekindustrie. Nieuwe ontwikkelingen worden nauwelijks onderkend. Bijna dagelijks lees ik in de krant dat de cd-verkoop voor de zoveelste keer gedaald is. En steeds weer wijst de muziekindustrie de beschuldigende vinger naar particulieren die massaal illegaal cd’s zouden branden op hun eigen pc’s. Lees verder

Principes

Klik hier om deze column te horen

Stel je bent fanatiek vegetariër, Zo iemand die nooit een vleestomaat zal eten of een kidneyboontje. Je hebt principes, net als een kannibaal die alleen maar groenteboeren eet. Maar intussen eet je natuurlijk wel de groente die eigenlijk voor dieren bestemd is. Je hebt een administratieve functie. Nu krijgt je baas een opdracht om de administratie bij te gaan houden van een slachtbedrijf. En aan jou de eer om dat klusje te doen. Mag je dat weigeren ? Lees verder

Turkse Lires

Geloof het of niet maar ik heb weer eens problemen met de bank. Een paar weken geleden wilde ik 50 Engelse Ponden wisselen en kreeg toen te horen dat ik die 2 dagen van tevoren moest bestellen. Mijn argument dat ik bij de bakker ook niet twee dagen van tevoren een brood hoef te bestellen, ging er bij de bank niet in. Sterker nog, ik werd bestraffend toegesproken . ‘Dat is ons beleid, meneer”, en daar kon ik het mee doen. Lees verder

Het Hokusai Bon Museum

Stef en Karel namen ons mee naar een ruimte achter het café, daar kwam je via een korte gang. Op de deur die toegang gaf zat een groot bord. ‘Hokusai Bon Museum’, stond er in rode letters op blauw. Karel deed de deur open.
‘Dit is ooit een schuur geweest,’ zei hij.
Het eerste wat ik zag was een enorme poster aan de wand. Hokusai Bon krijgshaftig met zijn honkbalknuppel. Gekleed in een soort trainingspak en een masker dat leek op dat van een samoerai. Lees verder