Oude foto’s

Mijn broer heeft al onze oude familiefoto’s gedigitaliseerd. Een hels karwei is dat geweest. Nu kan ieder thuis op de PC het familiealbum doorbladeren. En dan kom je toch iets tegen! Foto’s van mijn ouders uit hun kindertijd, van voor de oorlog, waarop ze mij blijmoedig aankijken met ogen die niet weten wat er voor hen nog in het verschiet ligt. Van die kleine zwart wit plaatjes met een gekarteld … [Lees verder…]

Snel

Een winterzonvakantie, heerlijk, maar mijn benen waren er nog niet echt klaar voor. Althans als ik ze door mijn leesbril bekeek. Dus maar eventjes snel een mesje er over gehaald. Waarschuwing: doe dat nooit eventjes snel! Halverwege liepen er al straaltjes bloed langs mijn kuiten. Het geheel zag er misschien artistiek uit, maar in combinatie met mijn bikini, nou, nee, kweenie. Het schrijnde bovendien gemeen en dat werd met een … [Lees verder…]

Dialectiek

In de column “Bento” heb ik aangegeven waarmee Baruch Spinoza mij heeft geïnspireerd. Heb ik de grote vrijdenker daarmee tekort gedaan? Die vraag impliceert dat ik in een paar zinnen zijn hele filosofische erfenis kan samenvatten. Die arrogantie matig ik mij niet aan. Gelijktijdig rijst de vraag of het kies is, slechts een onderdeel uit de nalatenschap van een wijsgerige in de persoonlijke levensfilosofie op te nemen. Dat riekt immers … [Lees verder…]

Medische misser? Dan slachtofferhulp..

Als het aan de VVD ligt krijg je binnenkort direct slachtofferhulp na een medische misser. Nu is dit soort hulp wel geregeld bij inbraken en auto-ongelukken, terwijl medische slachtoffers zelf het gevecht aan moeten gaan met tuchtcolleges en ziekenhuizen. Wij van Absurdistisch Magazine Edition IT vroegen de gemiddelde gewone man/vrouw naar hun mening: Wiebe Witje (46) lijdend aan het syndroom van schriftelijke gilles de la tourette: ‘Daar heb ik wel … [Lees verder…]

Jaargang 1, nummer 2 Zeer Korte Column

Morgen buurman! Jij, goedemorgen zeg! Hoe gaat het? Met mij? Ja!! Ach, zozo. Zozo? Jicht, rugpijn, steenpuist, stijve vingers, kalknagels, vrouw weg, hond weg, kat dood, vissen heb ik niet, kind ook niet, fiets gejat, kabouter uit de tuin verdwenen, depressie, pc kapot, waterleiding verstopt, dak lekt, aanmaning leesmap, belastingaanslagen, DigiD vergeten, bril verloren, bier is op, sta rood, en nu kom jij om half 6 aan de deur zeuren … [Lees verder…]

Dagboekdelen 29

5 februari 2017 Het is drie uur in de nacht. Zaterdagnacht, zondagmorgen. Quincy staat dreigend, met gebalde vuisten, voor zijn stiefvader. Zijn ogen fonkelen. ‘Jij hebt mijn jeugd toch al helemaal verpest,’ zegt hij verbeten. Ik sta tussenbeide, in een dun, flodderig zwart niemendalletje, dat telkens van mijn schouders glijdt. ‘Dus ik heb jouw leven verpest?’ vraagt manlief cynisch, en doet een stap dichterbij. ‘Ja, kom maar op,’ daagt Quincy uit. … [Lees verder…]

Trein en chatpijn (ZKC)

Het dikke meisje leest vastberaden de jongen zijn whatsappberichten voor. “Hoi Quirine, misschien is het verstandiger om niet te komen op mijn verjaardag, je kent er namelijk niemand.” Ze vervolgt, “waar ging dat over, Luuk?” Luuk reageert nauwelijks. “Ik heb toen geantwoord: wil je liever dat ik niet kom?” Luuk grimast. “Waarom bewaar jij chats zo lang?” “We doen samen wel iets anders, zei je”, meldt Quirine. Misbaksel Luuk vindt … [Lees verder…]

Rare vogels (ZKC)

Vogelteldag. Ik zit op een harde keukenstoel. Omgekeerde raamprostitutie. Normaal kijken de vogels verlokkelijk naar binnen. Ik naar buiten. Waar zitten ze nu? Normaal wemelt het van de vogels in mijn tuin der lusten. Brood in het vogelhuis, vetbollen en pindanetjes aan het rek, water in de bak. Altijd feest. Een merel landt. Het is toch niet? Nee. En daar, alarm, de roodborst, waakzame troubadour. Ik mis Lowieke, onze sluwe … [Lees verder…]

Worden kinderen dommer gemaakt in vergelijking met mijn jeugdjaren?

In het jaar 1963, toen ik 12 jaar oud was, bracht mijn vader mij in zijn auto naar het college, wat de middelbare school is in Vlaanderen, te vergelijken met de vroegere HBS in Nederland. “Hier is de gevangenis!” grijnsde hij. Ik herinner mij een vreselijke angst om dat gebouw binnen te gaan. “Maak je geen zorgen,” zei mijn vader. “Ik maakte een grapje. Je gaat ‘s morgens om negen … [Lees verder…]

All you can vreet

Ze zijn inmiddels niet meer weg te denken uit het semi-culinaire landschap: restaurants waar je voor een vast, laag bedrag jezelf onbeperkt te goed kunt doen aan de meest uiteenlopende lekkernijen die onze aardkloot rijk is. En eerlijk is eerlijk: ik ben groot fan van het genre. Deels omdat ik een krenterige controlfreak ben die graag van tevoren weet dat hij aan het eind van de avond geen persoonlijk faillissement aan … [Lees verder…]