Utopia

Waarom stel je nooit vragen? Je lijkt gelukkig, leeft je eigen leven. Je bent dankbaar, reikt me af en toe de hand. Altijd beleefd, gehoorzaam. Zonder weerstand accepteer en volg je mijn gewoonten en gebruiken. Iedere avond roep je me nog als je gaat slapen. Aan het voorlezen kwam pas na tien jaar een einde. Het Weesgegroet is een ritueel dat nog niet wijken wil. De nachtzoen is er nog, maar … [Lees verder…]

Mooi mensje

Gisteren stapte ik over op een middelgroot treinstation. Ik zag daar iets aandoenlijks, dat in mijn ogen ook prachtig was. Een klein meisje ging met haar moeder of verzorger klaarstaan voor de trein. Het was echt een heel klein meisje, ze zag eruit als drie of vier. Misschien was ze echter wel ouder, maar dan had ze een groeiachterstand. En dat kan best, want dit meisje had het niet makkelijk. … [Lees verder…]

Opa

“Opa” beet mijn lief mij pestend toe. We reden over de A12 en hadden net Breukelen achter ons gelaten. Rechts van de weg kon je net het Amsterdam Rijnkanaal zien. Niet het kanaal zelf maar wel de bruggen die de ene klant van het kanaal met de andere kant van het kanaal met elkaar verbindt. De zon scheen lekker. Niet schijnen als oei-wat-is-het-heet-ik-ga-snel-de-schaduw-in-heet. Nee de zon streelde. Streelde zoals alleen … [Lees verder…]

Het gelijk op het schoolplein

Soms sta ik er wel eens wat langer. Op het schoolplein. En ik ken ze allemaal. De moeder van Dirk-Jan. De mama van Deveney. De papa van Mohamed en de stiefpapa van Dilano. Anders dan in het Gooi heb je hier in een Brabants dorp op een basisschool een afspiegeling van de Nederlandse samenleving. Waar je in het Gooi in de file staat voor het schoolplein, iedereen komt met de … [Lees verder…]

Achter gesloten deuren

Tien over acht op een doordeweekse ochtend: ik heb net mijn tanden gepoetst en onderkwijl naar beneden geschreeuwd dat mijn drie kindertjes op moesten houden met ruzie maken en hun SCHOENEN EN JASSEN AAN MOESTEN DOEN!! Ik loop de trap af en constateer dat er nog steeds geen schoeisel noch een overjas aan hun lijven prijkt. De schooltassen gevuld met proviant voor de ganse dag liggen lusteloos op de grond. … [Lees verder…]

Mini-ergernisjes

“En?” “Tja, wat zal ik zeggen. Het is nogal klein hè?” We liepen inmiddels  al ruim een uur door Madurodam. We hadden het Paleis op de Dam gezien, de Deltawerken en de wijk Kattenbroek. De kinderen hadden een ijsje gegeten en ik was gestruikeld over een mini-wegafzetting (waarop ik een minivloekje uitte). Vlak naast ons reed een mini-Thalys, op weg naar een minitreinstation. Mini. Ik werd een beetje naar van … [Lees verder…]