Er was er één jarig…

Gisteren zou mijn oma jarig zijn geweest, ze had dan 106 geworden. Eigenlijk heb ik altijd gedacht dat ze makkelijk 110 zou worden, maar ze heeft de 100 niet gehaald. Ze was er wel verdomd dichtbij, het scheelde maar zo’n uurtje of twaalf. Het telegram van de Koningin was zelfs al binnen, hoewel ik denk dat het een voorgedrukt dingetje is geweest, maar het idee op zich is leuk. Het … [Lees verder…]

De blues van Panta Rhei

Wanneer we voor de tweede keer daten valt het zonlicht in juli prachtig over haar blond krullend engelenhaar en muizengrijze zomerjurkje. Ze heeft zelf niet in de gaten hoe mooi ze is. Daarom nog mooier. Mijn aangeleerde lichaamstaal probeert wat kleine onzekerheden te verbergen en als ik iets te lang in haar blauwe ogen kijk, slaat ze haar blik verlegen neer. Lief. “Een wandeling?” Ze reageert verrast, bijna opgelucht. Wandelen … [Lees verder…]

Een selfie met Picasso

Wat als sociale media al langer dan een eeuw zouden bestaan? Stel je eens voor hoe dat dan geweest zou zijn. Ernest Hemingway die vanuit Cuba, lui hangend in een strandstoel, zijn zoveelste martini instagramt. Of Picasso die al zijn ‘vrienden’ eerst port en daarna bedelt om likes omdat ie weer iets onduidelijks heeft geschilderd. Jimi Hendrix die incheckt in Woodstock en een duimpje van Janis Joplin krijgt. Een eindeloze … [Lees verder…]

Het rijk alleen

“Zeg…” “Ja…” “Heb jij ook zin?” “In wat?” “Nou gewoon, in dat.” “Oh, dat…” “Weet jij nog hoe het moet?” “Nou heel vaag, het is best een tijd geleden hoor.” “Volgens mij moeten we op bed gaan liggen.” “Oké, dat vind ik niet zo erg. En wat dan?” “We moeten eerst onze kleren uit doen geloof ik.” “Alles?” “Ja, ik geloof van wel.” “Ik weet niet of ik daar wel … [Lees verder…]

Jehova’s Getuigen

De voet tussen de deur, daar zal je maar om bekend staan. Niet om de liefde, de dankbaarheid, de manier waarop jij je vrije dag besteed om mensen te helpen, maar je voet is waar je om bekend staat. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben geen Jehova’s Getuigee n sta erg ver van hun overtuiging af en zal mij ook niet snel laten overtuigen om hierin te veranderen. Maar dit … [Lees verder…]

Zoete wraak

“Ik begrijp dat je kwaad bent en dat je wraak wilt, maar dit is toch geen oplossing?” zegt de man met angst in zijn stem tegen de vrouw die naast hem staat. Hij ligt op een lange tafel, geheel ontkleed en met zijn armen en benen vastgebonden aan de poten. Zijn benen zijn hierdoor gespreid, wat hem een ongemakkelijk gevoel geeft, maar waar hij niets aan kan veranderen. Ook al … [Lees verder…]

Crash

Allard zat achter het stuur. Hij had zijn jeans longsleeve verwisseld voor een fris turquoise overhemd. Er is geen panacee voor het gevoel van onthechting, dacht hij. Steeds weer moet je iets of iemand loslaten en verder gaan. Hij zag strepen waterdampcondens van vliegtuigen in de lucht, ijskristallen wolksporen in een avondschilderij. Allard dacht aan Ibiza. Gertrude zat naast hem, zijn echtgenote. Ze zouden morgen vliegen. Enkele gasten kuierde naar … [Lees verder…]

Koffiegeleuter

Ik zit op mijn favoriete terras en drink mijn koffie zoals ik hem graag heb, sterk, met veel melk en warm, zeg maar gerust heet. Ik neem mijn eerste voorzichtige slok, zorgend dat ik mijn lippen niet brand aan het schuim, dat veroorzaakt is door het opstomen van de melk. Nadat ik het schuim met een voorzichtig slurpje van de koffie gescheiden heb, glijdt de hete koffie als gloeiende lava … [Lees verder…]

Ballerina

De muziek wordt ingezet, ‘Domani’ van Andrea Bocelli. Dat begint goed, want als iets mij kan raken, is het de warme stem van Andrea Bocelli. De lichten dimmen en op het podium verschijnt bijna vanuit het niets de ballerina. Ik kijk naar haar en zie dat haar lange haar strak naar achteren is gekamd, waarbij de strengen samenkomen in een knotje bovenop haar hoofd. De make-up is op een dusdanig … [Lees verder…]

Angst (Deel 5 – het einde)

Ik trek me los en spring de deuropening binnen, in één beweging de deur achter me dicht schoppend. Het gehuil stopt abrupt en het is doodstil. In de ruimte is het aardedonker. Alweer duisternis. Verstikkende duisternis. Ik schuifel voetje voor voetje door de ruimte. Mijn armen steek ik vooruit, als een amateuristische blinde. Langzaam wennen mijn ogen aan de nieuwe duisternis. Ik hoor een beweging achter me en draai me … [Lees verder…]