Het schoolplein

Ik sta op het schoolplein te wachten op mijn dochtertje. Op een meter of 6 staat een man, te wachten op zijn kind. Ik ruik, zelfs op die afstand, dat de man op een misselijkmakende manier naar zweet stinkt. En geen vers, eerlijk verdiend zweet, nee, het is een allesoverheersende rotte lijken lucht die de man al dagen, zo niet weken bij zich moet dragen, om een dergelijke odeur te … [Lees verder…]

Een dag uit het leven van een eendagsvlieg

Je zal maar worden geboren als eendagsvlieg. Dan weet je in ieder geval dat je de volgende dag niet zal halen. Dat maakt het leven wel meteen erg overzichtelijk. Waarom je druk maken over allerlei zaken? Morgen ben je er toch niet meer. Wie dan leeft, die dan zorgt. De eendagsvlieg doet eigenlijk ook niet zoveel. Hij wordt geboren, gaat zo snel en zo vaak mogelijk van bil met een … [Lees verder…]

Er was er één jarig…

Gisteren zou mijn oma jarig zijn geweest, ze had dan 106 geworden. Eigenlijk heb ik altijd gedacht dat ze makkelijk 110 zou worden, maar ze heeft de 100 niet gehaald. Ze was er wel verdomd dichtbij, het scheelde maar zo’n uurtje of twaalf. Het telegram van de Koningin was zelfs al binnen, hoewel ik denk dat het een voorgedrukt dingetje is geweest, maar het idee op zich is leuk. Het … [Lees verder…]

Apekool

Het zijn de mannetjes pauwen, de hanen, op wie het spreekwoord ‘zo trots als een pauw’ van toepassing is. De vrouwtjes, de hennen, zien er tamelijk saai uit. Eigenlijk zelfs spuuglelijk, zelfs zo lelijk dat je jezelf serieus afvraagt wat een pauwenhaan in hemelsnaam ziet in zo’n hen. De mannetjes hebben een lange sleep, bestaande uit ongeveer 150 kleurige en sterk verlengde staartdekveren, die aan hun uiteinde een ‘pauwenoog’ vertonen. … [Lees verder…]

Het rijk alleen

“Zeg…” “Ja…” “Heb jij ook zin?” “In wat?” “Nou gewoon, in dat.” “Oh, dat…” “Weet jij nog hoe het moet?” “Nou heel vaag, het is best een tijd geleden hoor.” “Volgens mij moeten we op bed gaan liggen.” “Oké, dat vind ik niet zo erg. En wat dan?” “We moeten eerst onze kleren uit doen geloof ik.” “Alles?” “Ja, ik geloof van wel.” “Ik weet niet of ik daar wel … [Lees verder…]

Zeg eens K…

“Gefeliciteerd met je verjaardag, en als oma straks beter is komt ze samen met opa weer naar je toe hoor”. Hij mompelt een beleefd bedankje door de telefoon, waarna de verbinding verbroken wordt. Hij wordt vandaag 12 en beseft niet dat dit de laatste woorden zijn die hij zal horen van zijn oma. De laatste woorden die zijn oma überhaupt ooit zal zeggen. Het heeft haar heel veel inspanning gekost … [Lees verder…]

Koffiegeleuter

Ik zit op mijn favoriete terras en drink mijn koffie zoals ik hem graag heb, sterk, met veel melk en warm, zeg maar gerust heet. Ik neem mijn eerste voorzichtige slok, zorgend dat ik mijn lippen niet brand aan het schuim, dat veroorzaakt is door het opstomen van de melk. Nadat ik het schuim met een voorzichtig slurpje van de koffie gescheiden heb, glijdt de hete koffie als gloeiende lava … [Lees verder…]

Ballerina

De muziek wordt ingezet, ‘Domani’ van Andrea Bocelli. Dat begint goed, want als iets mij kan raken, is het de warme stem van Andrea Bocelli. De lichten dimmen en op het podium verschijnt bijna vanuit het niets de ballerina. Ik kijk naar haar en zie dat haar lange haar strak naar achteren is gekamd, waarbij de strengen samenkomen in een knotje bovenop haar hoofd. De make-up is op een dusdanig … [Lees verder…]

Stiekem verliefd

Stiekem gluur ik even opzij. Ze zit gebogen over haar werk, zoals altijd druk bezig. Haar lange blonde haar valt voorover, zodat ik haar gezicht niet kan zien. Maar zelfs een blik op dat haar bezorgt mij prettige kriebels. Ze is gewoon te leuk. Het blonde haar, de extreem blauwe ogen, haar karakter, haar lach, hoe ze ruikt. Mijn hart slaat al maanden haar naam. Voor mij is zij de … [Lees verder…]

Angst (Deel 5 – het einde)

Ik trek me los en spring de deuropening binnen, in één beweging de deur achter me dicht schoppend. Het gehuil stopt abrupt en het is doodstil. In de ruimte is het aardedonker. Alweer duisternis. Verstikkende duisternis. Ik schuifel voetje voor voetje door de ruimte. Mijn armen steek ik vooruit, als een amateuristische blinde. Langzaam wennen mijn ogen aan de nieuwe duisternis. Ik hoor een beweging achter me en draai me … [Lees verder…]