Trouwschoenen

De woning die we gekocht hebben, mijn a.s. echtgenoot en ik, willen we binnen zes weken opgeknapt hebben. Daarna zullen we gaan trouwen.
Een alleraardigst huisje is het, twee onder een kap anno 1910. Er achter ligt een lange smalle tuin met een appelboom aan het eind. In de andere helft woont de koster van de katholieke kerk aan de overkant. Hij heeft een gezin met zes kinderen. Als hij in functie is, en dat is meestal, loopt hij rond in een lang zwart gewaad met opstaand boordje en een hele rij knopen. Een mannetje met een krans witgrijs haar en een hoge stem. Niet onaardig, maar naar mijn gevoel een tikkie gluurderig. Volgens mij vindt hij het net iets te leuk, een ‘jong ding’ van twee en twintig als buur te hebben. Buiten dat kostersuniform, zie ik hem geregeld in een zwart pak met hoge hoed lopen. Er is dan eerst een glanzende rouwwagen komen voorrijden, die gedeeltelijk ook voor ons raam staat geparkeerd. Een houten kist en bloemenkransen worden zijn huis binnengedragen. Later hoor ik dat hij bijverdient op deze manier. Zijn kinderen zijn eraan gewend. Toen ze klein waren- vertelt de kostersvrouw mij in een zeldzaam intiem moment- gingen haar kinderen voor het naar bed gaan de opa of oma in de rouwkist even gezellig welterusten wensen in de voorkamer.
Nu is er al een schoonzoon, in het normale doen timmerman, die tussen zijn klussen door met hoge hoed als een van de dragers fungeert.

Afijn, overdag – ik heb alle tijd nu ik niet meer werk – begin ik het huis aan de binnenkant te verven. Dat voelt gek: alleen in een huis dat ook van mij is en waar ik straks in zal gaan wonen. Ik kan het me niet voorstellen. Het is onwezenlijk: alsof ik in mijn eigen toneelstuk zit. Eigenlijk ook een beetje angstig. Nog nooit ben ik met een man dagen en nachten samen geweest. Ik krijg het af en toe benauwd, als ik daar aan denk. Het voelt allemaal erg definitief. Gewoon doorschilderen. De slaapkamerdeur verf ik hemelsblauw. Er komen een paar zakkers op. Ik laat ze expres zitten.

‘s Avonds ga ik terug met de streekbus naar mijn ouderlijk huis, om de trouwjurk te passen, waar mijn moeders naaister druk mee in de weer is. Zelf heb ik hem ontworpen en getekend: heel leuk om te doen.
Trouwschoenen moeten ook uitgezocht worden, natuurlijk. Witte schoenen.
Daar heb ik na die verpleegstersschoenen nou net helemaal tabak van. Ik kies een heel goedkoop paar, voor een dag lijkt mij dat prima. Wat zie je daar tenslotte van onder een lange jurk? Ze zijn erg hard en stug, deze pumps, met te veel valse parelmoerglans. Ik prop er een paar nachten lang krantenpapier in, natgemaakt met spiritus en probeerde ze overdag een poosje uit te lopen. Ik doe ze zelfs met schilderen aan. Het helpt niet, ze blijven knellen en ze ruiken steeds meer naar verf. Ik giet er wat parfum in. Bah, wat een rottige schoenen zijn dat. Als het huwelijk net zo zal gaan knellen, heb ik weinig goeds te verwachten.

Op de trouwdag met twee enorme families zijn de vervelende schoenen totaal vergeten. Vol met mensen is het in de kerk en op de receptie en het trouwdiner vindt plaats aan een lange tafel in een eettentje waar mijn bruidegom en ik in de eerste week na onze ontmoeting samen aten. Wat een originele liedjes worden er gezongen onder leiding van een zwager met gitaar, die veel gestencilde blaadjes met dikke en dunne typeletters uitdeelt.
Later hoor ik dat deze wijsjes al veel vaker dienst hebben gedaan, alleen sommige woorden zijn aangepast.

Tja, als je de tiende uit een familie bent die trouwt, zoals mijn verse echtgenoot, dan wordt men een beetje praktisch…

24 gedachten over “Trouwschoenen

  1. Ik zat me af te vragen wanneer de koster eens een graai onder je jurk zou gaan doen, maar die kwam niet! Daarom leest het voor mij wat vreemd, losse eindjes. Het zegt misschien ook wel iets over het imago dat ik ken van kerkelijke creaturen.

    Wat ik er wel mooi aan vind is de valse, de vale en de werkelijke glans. Het symbolische knellen en het werkelijke knellen. Het zoet en het bitterzoet, dat misschien ook wel heel bitter is geweest hier en daar, ook al lees je dat dan weer net niet.

  2. Voor mijn levensverhaal, Meralixe, (waarvan dit een van de 13 hoofstukken is) met als rode draad: de schoenen, heb ik voorlopig de tegenwoordige tijd gekozen om de lezer meer met me mee te kunnen nemen.

    groet van Pally

  3. Ah ja, de trouwschoenen, die mogen natuurlijk niet onderbreken! Ik meen ook een bepaalde ondertoon te voelen, donker. De toch wel lange inleiding met de koster, het niet meer werken, het verven met de tranen die expres blijven zitten. Of zoek ik verbanden die er niet zijn? Zeker een hele boeiende column, die ik een paar keer heb gelezen.
    (jammer van die a.s. in de openingszin, vind dat altijd zo’n kantoorsfeer hebben)

  4. Ja, de ondertitels in dit stuk vertellen veel meer dan er daadwerkelijk staat.
    Erg mooi, jouw leven/wereld vanuit schoenperspectief! (Misschien kunnen Uggs nog wel een keer symbool staan voor alles wat je niet hebt gedaan en waar je ook geen spijt van hebt?:-D)

  5. Ik sluit me aan bij voorgaande commentaren. Wel vind ik dat in deze schoenenepisode de zinnen af en toe niet echt lekker lopen. Heb geprobeerd de vinger erop te leggen. Het heeft te maken met een iets te veelvuldig gebruik van werkwoorden in enkele zinnen.

    Mien

  6. Ja, Mien, die trouwschoenen liepen niet erg lekker, maar sommige zinnen ook niet, Ik denk dat je daar gelijk in hebt. Ik ben nog intensief met het bewerken van deze teksten bezig. Dank voor je suggestie.

    groet van Pally

  7. Het leest inderdaad niet zó maar ‘k trek me daar niks van aan. lekker in de tt en dat zinnetje:

    Nog nooit ben ik met een man dagen en nachten samen geweest.

    is mooi..

  8. Ik vind het een rijk en beeldend hoofdstuk, waarin je me me laat kijken naar de koster, het huis waar je nu nóg woont(?) en je eigen nuchtere inslag ( de schoenen)..
    De zakkers, je onwezenlijke voorgevoel bij de grote stap.. en het tijdsbeeld dat je neerzet.( ‘savonds terug naar moeder )
    Een van de betere in de reeks Pally.

  9. Als je het in een schriftje had geschreven, dan had ik daar mijn mooiste stempeltje bij willen zetten.
    Uit die popcorn hieronder kan ik nooit een keuze maken.
    Groet,
    Libelle.

  10. Iedereen bedankt voor de reacties. Jullie helpen mij deze Schoenreeks, die hopelijk tot boekgrootte zal groeien, bij te stellen, te veranderen en er zeer kritisch naar te blijven kijken.

    groet van Pally

  11. Ach, wat is het leuk om dit nu terug te zien! Heel erg bedankt, redactie!!! En dat ook nog precies op een voor mij heel speciaal feestelijk moment… Mijn ‘schoenjaren”
    (werktitel) gaat uitgegeven worden bij Lecturium. Dat heb ik precies een week geleden gehoord. Heeft iemand hier soms echte voelhorens?
    Liefs, en ik beloof hier weer te gaan schrijven na een grote ‘plaspauze’.
    ( En wat ziet de site er prachtig uit!!!)
    xxpally

Geef een reactie