Sinds een paar jaar mogen Utrechtenaren zelf hun burgemeester kiezen. Om de mensen een beetje te helpen, stelt een vertrouwenscommissie twee kandidaten voor, waartussen de stemgerechtigden mogen kiezen. Zoiets als kiezen tussen zwart en wit. Burgemeester zijn, is geen gemakkelijke taak: het is meer een hondenbaan. In één week tachtig uur werken, altijd alert zijn, iedereen bij elkaar houden, rondwandelen in stadswijken en goed in de gaten hebben ‘wat voor vlees er in de kuip zit’. Echt hondenwerk en zoals u kan zien ben ik helemaal wit. Ik zou dus een prima kandidaat zijn om op te stemmen.

Als burgemeester Jip zou ik een aantal gemeenteverordeningen wijzigen. Zo moet er een einde komen aan de discriminerende maatregelen tegen alle mensen, die een hond liefdevol als lid in hun gezin hebben opgenomen. Vaak zelfs – om de gemeente te helpen – afkomstig uit een dierenasiel. Maatregelen die gezinnen in twee kampen verdelen en er de oorzaak van zijn dat veel honden in de vakantietijd op straat belanden en uiteindelijk weer in het asiel. Oorzaak: deze gezinnen zijn bijna nergens welkom.

Willen ze zich met het hele gezin ergens verpozen, bv. bij een recreatieplas met door de gemeente mooi aangelegde strandjes, betaald van het belastinggeld van alle inwoners, lopen deze gezinnen op tegen bordjes: verboden voor honden. Daar staan ze dan. De kinderen hunkeren naar het water, naar het zand met uitdagende attracties, maar de hond mag er niet op? Het overkwam ons gezin verleden zomer.
Ik mocht van baasje eerst uitgebreid tegen de paal met het bordje aan plassen, maar daarna heeft ze me achtergelaten op een door zon verhitte parkeerplaats. In de auto, weliswaar met raampjes op een kier en een bakje water, maar toch!

Als ik burgemeester ben, dan verander ik alle bordjes met ‘Verboden voor honden’ in bordjes met het vriendelijke verzoek om elkaar geen onnodige overlast te bezorgen en eigen afval o.a. hondenpoep op te ruimen. Ik weet zeker, dat er dan veel minder honden in het dierenasiel terecht komen. Geen verontwaardigde koppen meer in de krant over achtergelaten dieren. Het betekent ook dat veel minder honden met een rugzakje op verder moeten leven. Zoals mijn nieuwe vriendje ‘Happy’. Zijn baasje heeft hem die naam gegeven, omdat hij zo blij was dat hij uit het asiel weg mocht. Alleen durft Happy niet meer uit een auto als hij daar eenmaal in zit en volgt hij zijn baasje dicht op de voet, bang om hem kwijt te raken.

En 4 oktober: dag van de dieren. Wil ik graag uitroepen, als dag tegen het discrimineren van dieren en van de mensen, die het hele jaar voor hun dieren willen zorgen, ook tijdens de vakanties.

Woef! Jip

Categorieën: Algemeen

7 reacties

Avatar

Pierken · 24 juni 2012 op 14:18

A dog’s gotta do what a dog’s gotta do!
Goeie en helaas nodige boodschap. Wat mij betreft: Jip for mayor!
Hou je wel rekening met de bijbehorende ketting van 5 pond 😕 ?!

Avatar

Jip · 24 juni 2012 op 15:29

Dank voor je trouw! Ja die ketting, nou die laat ik vooral in mijn mand liggen. Alleen met hoge uitzondering doe ik hem om mijn nek. Enne ik ben best sterk hoor. Wij honden hebben veel zwaar werk voor de mensen verricht! :pint:

Avatar

Sagita · 24 juni 2012 op 21:54

Jip, voor een hond een goed geschreven column die ook nog ergens over gaat! :hammer:

Avatar

Jip · 24 juni 2012 op 22:11

Natuurlijk gaat mijn column ergens over Sagita! Niet zo neerbuigend ja! Wij honden hebben de Homo Sapiens gered. Hou je de kranten nog wel een beetje bij?

Avatar

Harrie · 25 juni 2012 op 09:10

Volgens mij heeft Utrecht ooit bijna een jonge hond als burgemeester gehad. Een zingende teckel. Hoe heette die ook alweer? Gekke Henkie? Kortom, oud nieuws. 😆

Avatar

arta · 26 juni 2012 op 11:52

Jip for president!

Leuke column, Jip!

Avatar

Jip · 28 juni 2012 op 17:04

Thanks! Plus een poot!

Geef een antwoord