Uitstelgedrag? Dat kennen wij niet, hoor…

Wat is school toch leuk als je laatste tentamen achter de rug is! Het is me in ieder geval duidelijk geworden wat onze leraren bedoelen als ze weer eens lopen te mekkeren over “ons uitstelgedrag wat ons niet zal redden…” Alles lijkt aantrekkelijker te zijn dan thuis zitten en nìet te studeren op die franse zinnetjes, die economische theorieën en Engelse tekst terwijl dat eigenlijk wel zou moeten.

Na de vlucht

Connie en ik zaten op de bank en keken tv. Het was veertien dagen na onze vlucht. We dachten er elke dag aan. Soms spraken we er over. We konden er niets aan doen. Ik had ontelbare malen gespeeld met het idee ’t Hoekje te bellen en naar Willem te vragen. Maar ik was bang dat ik iets wakker zou roepen. Dat Willem meteen zou weten wie er belde. Dat was onzin natuurlijk.

Meeting the godfather (deel 1 van de 2)

Na lang wachten is het vandaag zo ver, het gaat gebeuren ik ga hem ontmoeten! Natuurlijk gaan er ook voorbereidingen in zo een ontmoeting vooraf. Je moet natuurlijk eerst heel veel mailen over wat, hoe en wanneer. Als dat eenmaal gebeurd is moet je natuurlijk wel zorgen dat alles gereed is, zijn nummer in je gsm zetten dat je ff kunt bellen als het later wordt, zorgen dat je geld hebt gepind om eventueel iets te drinken aan te kunnen bieden en dan is het wachten.

Echte kerels (?)

Echte kerels (?)

voor even waren zij geen kerels meer
ze hadden zorgen achter zich gelaten
hier juichten kameraden, echte maten
en allen loofden zij die ene heer

Op de vlucht

Willem lag roerloos op de grond. Plotseling zag ik beelden van John en Alex aan de deur. Ze zouden niets vragen. Ze zouden zo naar binnen lopen. Ze zouden mij buiten westen slaan en daarna Connie.
‘Je hebt ’m doodgeslagen!’ riep Connie vol afschuw. Ze was naast Willem in het gras gaan zitten. Ze tastte naar zijn hals.

Knock-Out

De knuppel kwam vlak naast mijn hand terecht en sloeg brokken sponzig hout uit de pingpongtafel.
‘Govrdomme,’ vloekte Willem.
Hij keek me aan met die kleine stekende oogjes. Hij was woedend.

VET!!!

Zijn frites was niet te eten
Toch bleef zijn zaakje open
en stond hij boven snacks te zweten
zolang de buurt bij hem bleef kopen

Klappen

Willem wrong zich met moeite door het gat in de heg en bleef toen aan de andere kant staan. Hij keek ons aan met die vreemde blik in zijn ogen. ‘Kom!’ beviel hij opnieuw.
We keken elkaar aan. Hij was gek. Maar wat moesten we? Als we niet kwamen kregen we vandaag of morgen John of Alex op ons dak.

Straf de bozen

Connie gilde. Ik verstijfde. Vlak voor me hield Willem halt. Zijn handen grepen mijn schouders.
‘Kzoujedoodmottemake,’ grauwde hij uitzinnig van woede. ‘Harstikkedood!’
Connie was opgestaan en rende om de tafel heen naar hem toe. ‘Wil je daar direct mee ophouden!’ gilde ze.
Ondanks mijn verlamming keek ik haar vol bewondering aan. Mijn verkeerslichtmeisje!

Spicht maakt het uit

We zaten samen buiten achter het huis toen het gebeurde. Sinds de eerste dag dat we hier woonden dronken we een pilsje op het terras. We zijn geen drinkers. Maar het was warm en we waren zo’n beetje door alle klussen heen. We hadden het verdiend.

De klus geklaard

Ik was in gedachten verzonken naar ’t Hoekje gelopen. De auto was gespoten en zag er schitterend uit. Ik had die middag het dashboard weer ingebouwd. Alles kon weer worden ingebouwd. Ben zou nog een paar dagen veel werk hebben en dan was het gebeurd. En toch peinsde ik over het ‘kleinigheidje’. Ik wilde van het gevoel af dat Willem wat over me te vertellen had.

Hoofdprijs

‘Ik heb de hoofdprijs gewonnen,’ riep Connie. Ze danste door de kamer. Mijn verkeerslicht meisje. Ze was door het dolle heen. Ik hield nog meer van haar dan anders. Ze had een brief in handen waarin het heuglijke nieuws werd meegedeeld.
Toen ze gekalmeerd was ging ze aan tafel zitten en legde de brief voor zich neer. ‘Lees maar eens wat er staat,’ zei opgewonden.