Het magische oog van Guus

In de jaren ’70 verhuisde ik als kind naar een klein dorp in de Achterhoek. Zoals zo vaak op het platteland vermaakte de jeugd zich met rondhangen en voetballen. Vooral dat laatste sprak mij aan. Geïnspireerd door de successen van het Nederlands elftal meldde ik me aan bij de plaatselijke voetbalvereniging. Tijdens een van de eerste trainingen werden mijn clubgenootjes onrustig toen een gebruinde man langs de kant van het veld kwam staan. Ze begonnen te fluisteren en wezen naar hem. ‘Dat is Hiddink, dat is Hiddink!’

Zingen in de jurk van je moeder

Op het WK ’74 verschenen voetballers als Cruijff, Neeskens en Van Hanegem met wapperende manen, grote bakkebaarden en opvallende kralenkettingen. Ze hadden zich ongetwijfeld laten inspireren door de muzikanten uit de glamrock, de voorloper van de disco. Evenals de disco werd de glamrock jarenlang ten onrechte bestempeld als ‘foute muziek’. Het wordt daarom tijd om die muziekstroming uit het verdomhoekje te halen. De hardrockgroep [url=http://www.defleppard.com/]Def Leppard[/url] doet daartoe een poging door op hun nieuwe album glamrock-covers te spelen en in de bioscopen draait ‘[url=http://www.sonyclassics.com/breakfastonpluto/main.htm]Breakfast on Pluto[/url]’ als eerbetoon aan de ‘nichtenrock’.

Ballroom Blitz

Op een kleine tv die een directe verbinding heeft met de begane grond hoort zanger Brian Connolly van Sweet tot zijn stomme verbazing zijn muziek in een [url=http://www.ster.nl/ster?nav=fcsiHsHCjEtCmDzD&cmercial=zbalLsHCjEtCeDnDCyeE]commercial van Vodafone[/url]. Daarin verkleedt een fotomodel zich als een nerd om nieuwe belvrienden te kunnen maken bij een schaakclub. Brian vliegt naar de wolk van Mud-zanger Les Gray en samen zingen ze ‘Ballroom blitz’. ‘Geweldig nummer, hè?’, verzucht Brian. Les knikt. ‘Moesten jullie ook niet in engerds veranderen, destijds?’ ‘Klopt’, zegt Brian. Hij grijnst even en vertelt over het begin van Sweet.

Frisse voorjaarsbries op Ameland (Scritti Politti)

Als de onbekende zanger en componist Paul Julian Strohmeyer in de trein door zijn geboorteland Wales reist, krijgt hij een idee voor een artiestennaam. Bij het zien van het groene landschap bedenkt hij de naam Green Gartside. Zijn interesse voor het socialisme en zijn bewondering voor ‘Tutti frutti’ van Little Richard leiden tot de bandnaam Scritti Politti (politieke geschriften). Uiteenlopende artiesten als Chaka Khan, Miles Davis, Kylie Minogue en Elvis Costello nemen nummers van hem op. Hoewel zijn kapsel in zijn succesjaren lijkt op dat van Lady Di, is zijn muziek volstrekt uniek.

Paasdagen zonder Mattheus Passion

Elk nadeel heeft zijn voordeel, sprak de filosoof Johan Cruyff ooit. Dat geldt voor veel facetten in het leven, maar zeker voor het luisteren naar muziek. In mijn donkerste perioden geniet ik er het meeste van. Op dagen dat ik niet meer wist hoe ik de volgende dag moest halen, maakte muziek van onder meer Sparks, Sweet en Del Shannon grote indruk. Deze acts hebben gemeen dat ze allemaal nummers hebben met hoge, gierende uithalen. Een absolute meester daarin was sopraan [url=http://www.billymackenzie.com]Billy Mackenzie[/url] van [url=http://members.aol.com/associateslyrics/index.htm]Associates[/url].

Gillend van de dansvloer

De in Turkije geboren Dimitri voelde zich als kind van Griekse ouders een buitenbeentje in Frankrijk. Klasgenoten vermaakten zich in de jaren tachtig op straat, maar de man die later bekend zou worden als Dimitri From Paris sloot zich in zijn tienerkamer op met een platenspeler en taperecorder. In die tijd deed ik hetzelfde. Alleen is het mij, in tegenstelling tot Dimitri, nooit gelukt om een strakke discomix te maken. Evenmin volgde uit mijn radiocarrière een succesvol bestaan als dj. Hij is met andere woorden geworden wat ik wilde zijn.

Walrus of love

Rond Valentijnsdag komen er ieder jaar karrenvrachten cd’s uit met softsoul muziek. Vaak val ik halverwege het beluisteren in slaap, maar als ik Barry White hoor, veer ik altijd op. Met zijn zwaarlijvige gestalte ziet hij er niet uit als een verleidelijke casanova, maar massa’s vrouwen waarderen zijn donkere stemgeluid en gladde, sensuele muziek. Maar ook veel mannen, zoals de leden van [url=http://www.flcnyc.com/]Fun Lovin’ Criminals[/url], vinden [url=http://members.chello.nl/p.klein6/]Barry White[/url] ‘allright’. Als ik een liefdevol cd-tje voor mijn vriendinnetje brand, ontbreekt ‘the walrus of love’ nooit.

‘I’m gonna miss you in the morning’

Toen ik op een koude decemberavond afscheid van mijn liefje nam, kwam spontaan ‘I’m gonna miss you in the morning’ van [url=http://www.quincyjonesmusic.com/]Quincy Jones[/url] (en gezongen door Luther Vandross en Patti Austin) in me boven. Bijna iedereen kent Quincy Jones van zijn productiewerk voor Michael Jackson, maar hij is ook de man achter onder meer de MOBO-awards, het tijdschrift Vibe en de hitserie ‘Fresh Prince of Bel Air’ (met Will Smith). Ook was hij de drijvende kracht achter ‘We are the world’, maar dat zouteloze nummer vind ik vooral een smet op zijn blazoen.

Slaapkamerhumor

Enkele CX-ers werden op vrijdag de dertiende opgeschrikt door mijn verschijning in ‘[url=http://omroep.vara.nl/tvradiointernet_detail.jsp?maintopic=424&subtopic=3769]De leugen regeert[/url]’ bij de Vara. Ik probeerde recht te zetten dat Ray Sawyer niet de zanger is op ‘Sharing the night’ van Dr. Hook, wat de Volkskrant ons probeerde wijs te maken. Op het nummer dat in de commercial ‘[url=http://www.ster.nl/ster?nav=fcsiHsHCjEtCmDzD&cmercial=dbwkLsHCjEtCeDnDCudE]de zwerver en de nachtwaker[/url]’ van Nuon is te horen, zingt [url=www.dennislocorriere.com]Dennis Locorriere[/url] en niet de man met het ooglapje en de cowboyhoed. Die staat alleen maar met een paar sambaballen te zwaaien.

See you when I get there, Lou!

De beste zanger uit de soulmuziek zwijgt voortaan. Op 72-jarige leeftijd is [url=http://www.lourawls.com]Lou Rawls[/url] overleden aan longkanker. Hij kon als geen ander zijn donkere stem om de noten krullen. Met zijn relaxte, zelfverzekerde bariton probeerde hij weggelopen geliefden weer terug te krijgen. Zijn grootste hit ‘You’ll never find another love like mine’ (1976) ging over de scheiding van tekstschrijver Kenny Gamble, maar klonk alsof Rawls het zelf had geschreven. Samen met andere hits van het Philadelphia International label was dat nummer de opmaat voor de discoperiode.

Moderne missionaris

Als je zoals ik niet muzikaal bent en geen ritmegevoel hebt, dan is het erg moeilijk om als dj aan de slag te kunnen. Sommige radio-dj’s compenseren dat gebrek met een vlotte babbel, maar ook die heb ik helaas niet. Als je dan toch muziek onder de aandacht van anderen wilt brengen, blijft er nog maar een middel over en dat is het ongevraagd branden van cd’s voor vrienden en familie. Een moeilijke taak, want niet iedereen heeft een goed oor voor mijn zendingsdrang. Maar als een echte missionaris blijf ik volhouden.

Spruitjeslijst

Eén van de meest belachelijke muziekoverzichten is de [url=http://top2000.radio2.nl/2005/site/page/homepage]Top 2000[/url] op Radio 2. Op nummer 1 staat zelfs een geflopte single van ouwe hippie Boudewijn de Groot. Zijn nummer ‘Avond’ heeft geen enkele historische waarde en is een cover van een albumtrack van Rob de Nijs uit de jaren ’70. Als Nederlanders dat nummer zo goed vinden, is het erg vreemd dat het volledig ontbreekt in de Top 1000 van Veronica en de Top 4000 op Radio 10 Gold. Deze opvallende uitverkiezing lijkt vooral een goedkope publiciteitsstunt.