Na weer een avond vol zelfbeklag over mijn persoonlijke situatie, de scheiding van mijn nu ex-vrouw, het niet meer deel kunnen nemen aan de maatschappij door lichamelijk falen en natuurlijk ook door de uitwerking van meer dan een paar glazen whisky en een handjevol slaappillen, volgt de ochtend erop natuurlijk onmiddellijk de welbekende kater. Een dikke rode deze keer, zo weggelopen bij Jan, Jans en de kinderen.
En zit ik me, bij mijn derde bakkie zwarte koffie, te bedenken, dat ik me tóch weer heb laten verleiden, om meer te drinken dan goed is voor een mens.
Hoezo, laten verleiden, door wie of wat, ik schenk het spul toch zeker zelf in, ik had de fles ook gewoon kunnen laten staan, in de kast, uit het zicht.
Als ik me al heb laten verleiden, dan toch zeker door dat rotgevoel, wat ze melancholie noemen, het terugverlangen naar verloren geluk, naar verloren liefde, en door de behoefte dat enorme grote gapende gat in mijn hart even niet meer te hoeven voelen.
De gevoelens van verdriet, eenzaamheid en uitzichtloosheid werden me gisterenavond te allesoverheersend, en moesten daarom nodig verdoofd worden.
Om dan de fles te pakken, was mijn eigen keus, omdat ik toegaf aan mijn gevoelens van zwakte, en het me eigenlijk helemaal niets meer kon schelen, wat er met me gebeurt.
De wilskracht om te leven, en te overleven, was even in geen velden of wegen meer te bekennen.
Het werk van de duivel, dat zou je kunnen zeggen, en dat is natuurlijk een heel mooi en makkelijk excuus, vooral wanneer je de duivel ziet als een reële entiteit, die bestaat naast God.
Op die manier hoef ik me niet te verontschuldigen voor mijn zwakte, want ik heb een zondebok !
Een vrijbrief om maar te rotzooien wat ik wil ?
Zo makkelijk is het natuurlijk niet, ik ben een mens, een met rede toebedeeld wezen, in staat om goed en kwaad van elkaar te kunnen onderscheiden.
Tevens zou ik in staat moeten zijn, te erkennen, dat ik het kwaad in mijn leven zelf toegang geef, uit gemakzucht, egoïsme en geldingsdrang.
Maar altijd enkel het goede te moeten doen is zo verdomde moeilijk, en vraagt zoveel zelfdiscipline en wilskracht, daar ben ik als mens te zwak voor.
Het goede en het kwade draag ik in mijn leven met mij mee, en net zoals alles wat een mens doet in zijn leven een kwestie is van keuzes maken, ben ik druk doende telkens opnieuw af te wegen wie er aan de beurt is: zwart of wit ?
En die afweging is zo vreselijk gemakkelijk te beïnvloeden door onze persoonlijke gevoelens en omstandigheden van dat moment, zodat we maar al te vaak en al te snel kiezen voor de makkelijke, maar helaas verkeerde weg.
Laten we daarmee het kwaad toe in ons leven, ik denk het wel, ik vind van mezelf in ieder geval, dat ik er wat langer over zou moeten nadenken, en mijn gevoelens meer tijd zou moeten geven, voordat ik tot een besluit kom.
Maar enig impulsief en opvliegend gedrag is mij ook niet helemaal vreemd, zodat op dat soort momenten de duivel in mij zich in zijn brandende vuistje zit te lachen.
Het besef dat mijn besluiten te snel en te onnadenkend zijn genomen, komt altijd te laat, omdat het goede in mij meestal pas tot leven wordt gewekt, nadat gevoelens van spijt en verdriet mij overmannen.
En het dan de weg van de minste weerstand is, te proberen die gevoelens van hartzeer en onmacht te verdringen en te verdrinken, met whisky.
En zo schommelt mijn balans al mijn hele leven op en neer, ik weet wat ik het liefst zou willen, maar nooit zal bereiken.
Omdat ik mens ben, feilbaar en klein.


12 reacties

LouisP · 16 februari 2011 op 17:15

Ik vind het niet goed geschreven. Het leest als een boodschappenlijstje met dingen erop die ik niet lust.
De manier van schrijven én reageren doet me denken aan een andere CXer en niet diegene ik graag lees..

louis

lisa-marie · 16 februari 2011 op 19:08

ik ben in het begin al afgehaakt, al dat zelfbeklag…

Shitonya · 16 februari 2011 op 19:43

Zelfmedelijden is op zich geen enkel probleem, zolang je er maar een plezant verhaaltje van kunt bouwen. Maar indeed, dit is een vork in de anus om te lezen, want het is inderdaad een boodschappenlijstje wat beter thuishoort in je hoofd als zelfanalyse of aan een willekeurige bar. Maar neen, schrijf het niet meer zo krakkemikkig op als deze manier, want dat leest als een steenpuist in het oog.

Kwiezel · 16 februari 2011 op 20:05

Brandaris!

Vind het ook niet best, maar moet wel lachen om de reacties er onder 🙂

Volgende keer beter!

Boukje · 16 februari 2011 op 20:29

Nee, hier word je niet vrolijk van.

Misschien eens naar een therapeut gaan, die mensen worden ervor betaald om dit allemaal aan te horen.

😥

Harrie · 16 februari 2011 op 20:32

Mens, feilbaar en klein zijn daar begint het mee. Vanaf dat moment ben je klaar voor grootse zaken.

SIMBA · 17 februari 2011 op 08:11

Welkom op CX! Ik hoop dat je de volgende keer met iets minder deprimerends komt.

arta · 17 februari 2011 op 09:17

Wow, Brandaris, poeh, weet je, slachtoffer wordt je niet: Dat is een keuze die je zelf kunt maken. Je kunt er ook voor kiezen om dat niet te zijn… Misschien wordt die oh, zo grote, boze wereld dan wel ietsiepietsie zonniger….:zon:

phoebe · 17 februari 2011 op 09:51

Oei, en dan dit te lezen op een zonnige ochtend als deze… je zou de zon bijna verfoeien dat hij zo vrolijk schijnt…

Kwiezel · 17 februari 2011 op 13:44

Brandaris!

Je vermaakt de lezer niet bepaald met je onderwerp. Zelfbeklag kan prima in een column, maar kies dan voor een andere vorm. Zelfde boodschap, ander jasje. Weet zeker dat je dit onderwerp aantrekkelijker kunt maken.

Fem · 18 februari 2011 op 08:01

Ik heb echt mijn best gedaan om tot het einde te lezen, maar het leest gewoon niet prettig!
Inhoudelijk is het een behoorlijke klaagzang en dat nodigt ook niet uit…

Mien · 18 februari 2011 op 08:27

Zo en nu aan de slag met de volgende column. Reacties meenemen en verras ons en jezelf.
Melancholie met satire.
Humor met hagelslag.
Het mag hier allemaal.
Welkom in de wondere wereld van CX.

Mien Tic

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder