Een columnist heeft een mening die hij graag en nadrukkelijk uitdraagt en gelukkig mag hij veel dingen zeggen zonder een proces aan zijn broek te krijgen. Toch is niets zo groot als de bek van de beginnende columnist. Kijk! Daar hebben we de zoveelste wanna-be columnist. Zittend in de kroeg ziet hij het licht: ik word columnist. Roem en rijkdom, en een lekker lui leventje komen mij toe. Een van zijn eerste zoniet dé eerste column gaat over… hoe toepasselijk maar hoe weinig origineel… het schrijven van een column. Net als bij zij die hem voorgingen beginnen zijn zinnen met ‘een column moet / mag / mag niet’ en ‘een columnist moet / mag / mag niet.’ Want u begrijpt het, deze columnist begint weliswaar, de fijne kneepjes van het vak beheerst hij in ruime mate – wat zeg ik, hij is columnist met hoofdletters en een uitroepteken aan het eind – en zijn kennis stelt hij graag beschikbaar, vooral aan hen die de kweekvijver reeds zijn ontgroeid. Niet altijd wel vaak verdwijnt deze overijverige columnist even snel weer in de anonieme massa waar hij kort ervoor op onverklaarbare wijze was uitgekropen.
Op veel internetsites valt op dat beginners een grote mond opzetten zodra het gaat over schrijven. Een man of vrouw waar niemand ooit van gehoord heeft, laat staan iets van heeft gelezen, komt met een column die lijkt op het opstel van een basisscholier, en waarin alleen toon en volume van de schrijfstem opvalt. Een baby die nog voor van de navelstreng bevrijd te zijn zijn bul opeist. Waarom denkt zo iemand alles te weten en nog beter ook? Vooral het belerende moeten en niet mogen toontje in zo’n column irriteert mateloos. Hoe moet een column of juist niet en bepaalt hij dat?
Ik dacht het niet. Een échte columnist, een échte schrijver, is geen slaaf van regels. Laat zich niet in een hokje persen. Bereidt zich terdege voor, leert en leest veel over zijn hobby of vak – en schrijft. Weet wat hij wel maar ook wat hij niet met zijn tekst wil bereiken. Hij ziet regels meer als elastiek dan als handboeien. Buig, rek, zoek de spanning. Mocht het elastiek dan toch knappen: see you in court!

Splinter
Au. Dat doet pijn.


2 reacties

gast · 15 april 2003 op 01:59

Erg veel columns over hoe columns geschreven moeten worden ben ik nog niet tegengekomen. Wel merk ik dat veel lezers van columns hun mening over de kwaliteit van de column laten afhangen van de mate waarin ze het met de inhoud ervan eens zijn. Je geeft zelf (is dat om je stelling dat beginners gevorderden de les lezen, te onderbouwen?:-) een aantal regels waaraan een columnist moet voldoen. De regel dat een regel meer elastiek moet zijn dan handboeien vind ik mooie beeldspraak die ik van harte onderschrijf. Of een columnist zich terdege moet voorbereiden, over het schrijven van columns moet lezen en leren, ik betwijfel het. Een columnist die niet pretendeert de ultieme waarheid te debiteren kan zich uitstekend beperken tot het stukje van de realiteit dat hem trof. En de rest van de waarheid aan anderen overlaten. Hopelijk leert hij al schrijvende wel hoe hij zijn eigen columns wil schrijven. En het effect te bereiken dat hij voor ogen had.

Maurits

_splinter_ · 15 april 2003 op 21:24

Lezers reageren niet snel. Hooguit als ze het erg eens en vooral als ze heel erg niet eens zijn met de inhoud van een column. Of met de columnist zelf, in welk geval alles in slechte aarde valt.

Je snijdt trouwens een goed punt aan, mag ik dit omvormen tot een algemene oproep aan reactanten om niet alleen inhoudelijk commentaar te geven, maar juist ook over de vorm van de column?

Geef een antwoord