Ik was laatst op een feestje ter gelegenheid van een samenwoning, of verloving, of een ander soort dergelijk iets richting de afgrond. En gezien er sprake was van een gebrek aan interessante mensen, en een ongelimiteerde hoeveelheid van gratis alcohol, besloot ik de veilige – doch strategische – positie in te nemen aan de bar. Terwijl ik me verheug op een avondje ongegeneerd de rest van de feestgangers kritisch ende meedogenloos afzeiken, wordt dit beeld ruw verstoord door een in mijn richting bewegend manspersoon. In een soepele beweging hupst hij zichzelf op de barkruk naast me.
Zucht. Daar heb je er weer een.
Een socializer.

Mijn normaal zo succesvolle blik ‘Sterf’ doet hem verdraaid weinig, dus draai ik mij met zuchtende tegenzin toch maar helemaal naar hem toe.
Na wat nutteloze minuten van nog nuttelozere informatie-uitwisseling, komt het onvermijdelijke onderwerp ‘studie’ aan bod.
Dit is gevaarlijk terrein, weet ik uit ervaring. HEBO doet het nooit echt lekker. Rent hij stuiptrekkend weg bij het horen van het woord ‘Europa’, of is hij zo’n type dat al zijn Europees opgekropte frustraties over mij uit zal gooien?

Twijfelachtig vormt mijn mond HEBO (iets met Europa, gewoon iets met Europa), en in een fractie van een seconde zie ik zijn hele houding veranderen. Zijn ogen glimmen. Hij kijkt me aan alsof ik Nixon na Watergate ben.
Ik, door hem betrapt, en vooral verantwoordelijk, voor alle rotzooi die Europa heet. Hongerig om de confrontatie aan te gaan, kijkt hij me aan.
Ik probeer zijn blik te ontwijken, omdat ik door heb waar hij op uit is, en wat ik zo graag wil vermijden.
Zachtjes vloekend herinner ik me dat hij weet dat ik pas laat naar huis wilde gaan.
Mijn ogen dwalen af naar de klok boven de bar – de wijzers zijn lui vandaag.

Na een pijnlijke minuut van duidelijk oogcontactvermijdend gedrag geef ik het op. Ik werp mijn blik op, en kijk hem recht aan- uitdagend.
Ik ben er klaar voor en hij weet het.
Ruggen worden gerecht. Oren worden gespitst. Wenkbrauwen worden gefronst. Bijna gelijktijdig gaan we verzitten, en dat is het sein.
Het slagveld is geopend.
De strijd om Europa kan beginnen.

Zonder te aarzelen spuugt hij al zijn frustraties in mijn gezicht. Er is geen houden, en vooral geen tussenkomen aan.
Hij vliegt van de rampzalige gevolgen van de Euro, naar de ondergang van de Nederlandse soevereiniteit. Het worden van een tweede VS. Toenemende bureaucratie. Iets over een volmondig ‘nee’ en het wegvallen van democratie. Of ik misschien wel wist dat dat hele Brussel – Straatsburg-verhaal meer dan €200 miljoen per jaar kost.

Alles komt langs – en alles is mijn schuld.

Ik probeer pogingen te doen zijn –vaak onterechte- beschuldigingen te weerleggen maar ik krijg geen kans. Hij gaat maar door. En door. Ik word gek. Hij benauwt me. Iets met grond die ik langzaam onder mijn voeten vandaan voel gaan. Ik haper. Hap naar lucht. Hoe ik normaal zo goed uit mijn woorden kom loop ik nu keihard vast.

Hier zit ik dan. Als HEBO student.
EU-aanhanger?
EU-tegenstander?
Nederlander?
Europeaan?
Zijn stortvloed heeft me nog meer twijfels gegeven over Europa dan ik al had.
Ik weet het ook niet. Niet zeker. Zoveel twijfels. Dit is te veel. Zelfs voor mij.

Nog compleet verward zie ik in mijn ooghoek een gouden glinstering naast me op de bar.
Ik verplaats mij naar het glimmende glas goud met een rand van knapperig schuim, en ik weet.
Dit, hier, nu, ben ik.
Wat dat ook mag inhouden.
Het maakt me ook niks meer uit. Al dat gezeik over Europa ook de hele tijd. Ook een HEBO-student heeft zijn EU-grenzen. Die nu ruimschoots overschreden zijn.
Want behalve Europa ben ik bovenal student. Een student bij wie bij dit soort frustraties maar een ding helpt.

Weer zie ik het glas goudkleurige heerlijkheid, het lijkt me nu te roepen.

Het enige wat telt, is dat ik hier nu ben.
Mezelf, en mijn biertje.
En smaken gaat ie.
Zeker weten.

Categorieën: Algemeen

8 reacties

Avatar

Quinn · 2 juni 2007 op 18:19

Leuk leesbaar stuk, goed gedaan. Hoe meer je studeert, hoe meer je zult gaan twijfelen aan alles, dat is althans mijn ervaring. Als je alle antwoorden dacht te hebben, zou er sowieso geen reden zijn om nog iets te willen leren. Ik herken het gevoel dat mensen je soms kunnen geven, alsof je je moet verantwoorden voor wat je interesseert. Onterecht natuurlijk, maar wel herkenbaar.

Misschien moet je de volgende keer je verexcuseren bij zo’n type, naar de wc gaan en bij terugkomst ergens anders gaan zitten 😉

Avatar

Shitonya · 2 juni 2007 op 18:33

Je schrijfstijl is er eentje om te zoenen, maar toen je over de EU begon dwaalde mijn aandacht af helaas 🙁

Avatar

KawaSutra · 3 juni 2007 op 01:34

[quote]Mijn ogen dwalen af naar de klok boven de bar – de wijzers zijn lui vandaag.[/quote]
Het is niet allemaal perfect Nederlands maar zeker creatief neergepend. Inmiddels heb ik ontdekt waar HEBO voor staat: Hogere Europese Beroepen Opleiding, gegeven aan de Haagse Hogeschool, als ik het wel heb. Met jouw communicatieve vaardigheden moet dat helemaal gaan lukken! 😀

Avatar

pally · 3 juni 2007 op 10:51

Leuk geschreven , al had ik in het begin wat moeite met de wat kunstmatige zinsconstructies b.v.

[quote]of een ander soort dergelijk iets richting de afgrond[/quote]

In het laatste stuk na ‘de gouden glinstering’ ga je helemaal los en vind ik je geweldig schrijven.

groet van Pally

Avatar

Kees Schilder · 3 juni 2007 op 17:22

Perfect.Voor dit soort columns wil ik wel wakker worden

Avatar

Li · 3 juni 2007 op 22:01

Arme jij.
Lekkere schrijfstijl. Leuk verhaal. Smaakt naar meer.

Zwaai
Li

Avatar

SIMBA · 4 juni 2007 op 08:14

Je schrijft lekker!

Avatar

Mosje · 4 juni 2007 op 11:40

Zo, dus jij doet iets met Europa. Mooi, en nu we je dan toch hier online hebben: kun jij zorgen dat de gulden weer terugkomt?
Bij voorbaat dank.

Geef een antwoord