Voorzichtig pak ik het zilverkleurige fotolijstje op. In grijstinten lach je verlegen naar de camera, die dat moment, veertig jaar geleden, heeft bevroren in zwart-wit en alle schakeringen die zich daartussen bevinden. Even sluit ik mijn ogen, waarna de herinneringen aan toen ik dat kleine meisje was, naar boven komen drijven. Ze zijn allesbehalve grijs, maar vormen ware explosies van kleur in mijn hoofd. Zo denk ik aan het felle groen van de sla en de doperwtjes, aan het brutale oranje van de wortel-tjes in de tuin. Aan de robijnrode kersen, die aan het begin van de zomer verschenen en een grotere traktatie vormden, dan welk snoepje ook. En dan aan het oogverblindende geel van mijn favoriete blouse, het bordeauxrood van de poppenwagen die ik voor mijn verjaardag kreeg. Nog zie ik de lindegroene muren met spikkeltjes aan weerszijden van de trap. Het bontgekleurde reclamebord bij de ingang van onze winkel, die vol stond met blikjes kanariegele, mosgroene, kobaltblauwe en purperrode verf.

Toen ik de drempel naar volwassenheid genomen had, veranderde het kleurenpalet. Af en toe werd er inktzwart aan toegevoegd, antracietgrijs soms. En er kwamen ook momenten van totale kleurloosheid, waarin mijn bestaan van een eindeloze grauwheid was. Daar kon jij je, in grijs glimlachend op de foto, nog geen voorstelling van maken. Voor jou was de wereld nog vol beloften, warmte en kleur.

Met een weemoedige glimlach zet ik jouw zwart-witfoto terug in de kast, naast die van dat andere meisje. Op haar foto springen de kleuren van het papier, maar zo onbezorgd als jouw jeugd was, zoveel zwart en donkergrijs is er al aan de jeugd van dit meisje toegevoegd. Daarom kan ik niets anders, dan haar dagen met zoveel mogelijk knaloranje, pimpelpaars en vuurrood vullen. Zodat ook zij over veertig jaar terug kan kijken op een jeugd vol prachtige kleuren. Net als jij, haar moeder. Net als ik.

Categorieën: Verhalen

Avalanche

Zit nooit om woorden verlegen. http://tekstfontein.com

6 reacties

LouisP · 11 maart 2010 op 09:47

Avalanche,

Mooi….de zin
“Met een weemoedige glimlach zet ik jouw zwart-witfoto terug in de kast, naast die van dat andere meisje.”
bezorgt me dat ‘twistgevoel’ van o wee…wat is er gebeurd…alleen moet ik wel even goed nadenken waarom….
Voorlaatste alinea is erg tekenend…

gr.
Louis

Ontwikkeling · 11 maart 2010 op 15:10

Wat prachtig! Wat een bijzonder cadeau van moeder aan dochter….
Leuk om vandaag te lezen, ik ben vandaag veertig 😀 geworden en kreeg vanmorgen een soortgelijk bijzonder cadeau van mijn moeder.

Die moeders :kus: toch!

Avalanche · 11 maart 2010 op 15:44

Van harte gefeliciteerd met je veertigste!

Kwiezel · 11 maart 2010 op 16:34

Knap geschreven hoor, doe het je niet na. Compliment!

Emiliever · 11 maart 2010 op 19:09

Zoals altijd: lief, subtiel, ingetogen en knap geschreven!

trawant · 13 maart 2010 op 14:43

Prachtig kleurrijk en liefdevol stukje..
Laat het haar maar lezen, zou ik zeggen, niet nog eens 40 jaar mee wachten!

Geef een antwoord