Troosteloos nipte zij aan haar rode wijn. Een beetje verveeld keek zij om zich heen, de eenzaamheid drong nu pas tot haar door. Was dit haar verjaardagsfeestje? Zo alleen in je eentje, een fles wijn op tafel, half leeg, de verjaardagskaarten die gestuurd waren stonden als twee verdwaalde poststukken op de schoorsteenmantel, Ze keek erna. Goh, dat er toch nog iemand aan haar dacht. Ja, vroeger was dat anders, toen had ze ruimte tekort in haar huis, voor al die visites die ongevraagd maar altijd welkom waren. Dat waren nog eens party’s. En nu zat zij daar alleen. En zij voelde zich een beetje zielig, en verlaten, en niemand had haar ook nog gebeld om te feliciteren. Waren ze het vergeten? Was zij al vergeten?

Ze nipte weer van haar wijn, en besloot op dat moment dat zij de hele fles maar leeg zou maken, en morgen zou haar leven weer net zo eenzaam zijn als de rest van haar leven. Hoe kon het toch gebeuren dat er vroeger altijd zoveel mensen om je heen zaten, met verjaardagen, feestdagen, leuke kerstetentjes.

Eigenlijk vroeg zij dit zich allang niet meer af. Er waren er teveel overleden om het nog gezellig te maken, er waren er teveel met een eigen leven. Een eigen gezin, kinderen, kleinkinderen. En zij had dit alles niet. Zij bleef alleen achter. Zonder relatie, zonder kinderen, zonder kleinkinderen. En bijna zonder familie. En die familie die ze nog had, die waren momenteel zo druk met zichzelf, met hun eigen besonjes, dat een verjaardag van hun zus niet zo belangrijk meer was.

Er was nog zo weinig over om voor te leven. Ze merkte dat zij steeds somberder werd. Kwam dat door de wijn? Ze schonk haar glas nog maar eens vol. En een glimlach verscheen ineens op haar lippen. Wat als zij nu een naar haar zus en broer zou bellen, even kijken of ze haar zouden feliciteren? Wat als zij zou zeggen dat ze morgen gezellig even een bakje koffie kwam halen? Maar haar glimlach verdween weer snel. De afstand was te groot. Het lag allemaal te ver uit elkaar.

Maar een telefoontje kon er toch wel vanaf? Een mismoedig gevoel maakte zich van haar meester. Dit soort gedachten waren totaal niet gezellig. Zij was tenslotte jarig, dus ledigde zij haar glas, en schonk het glas maar weer eens vol.

Hé, de fles was leeg, in de keuken zou nog wel een volle staan. Wat kan mij het schelen, ik ben jarig, dus ik mag nog een neut nemen. En de daad bij het woord voegend zwalkte zij naar de keuken en pakte de fles wijn uit het rek. Zocht naar de kurkentrekker, en na een aantal pogingen kwam zij erachter dat er gewoon een schroefdop opzat. De wijn was al aan het werken. Giechelend liep ze de kamer weer in, zette zich neer en sprak een toast uit op zichzelf. ‘’Nou Marie dat je er nog veel mag krijgen, lusten doen we ze wel”.

En in een teug klokte zij het glas wijn naar binnen. Het lege glas werd weer snel gevuld. Zij bedacht dat dit al haar vierde jaar zonder visite was. Maar in dit stadium van de alcoholroes was het ineens niet belangrijk meer. Een ding was voor haar zeker,ze zou in elk geval vannacht zonder slaaptablet de nacht doorkomen. De wijn was haar slaapmiddel geworden. Voor een dag in het jaar maar. Voor die ene dag in het jaar dat ze dronken haar bed inrolde mocht dat wel.
Zij was tenslotte jarig…..

Leny

Categorieën: Verhalen

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

9 reacties

Li · 8 augustus 2006 op 22:06

Ach wat een triest verhaal.

Als je het in de twt schrijft komt het sterker over
[quote]Eigenlijk vroeg zij dit zich allang niet meer af.[/quote]

Deze zin is tegenstrijdig met de vorige alinea

[quote]Wat als zij nu een naar haar zus en broer zou bellen, even kijken of ze haar zouden feliciteren? Wat als zij zou zeggen dat ze morgen gezellig even een bakje koffie kwam halen? Maar haar glimlach verdween weer snel. [/quote]

Dit kan actiever. Dus: Als ze nu haar zus en broer belt, even kijken of ze haar feliciteren. Wat als zij zegt dat ze morgen een bakje koffie komt halen?

Geen flauw idee of je op dit soort reacties zit te wachten. Zo niet, beschouw het dan als niet geschreven.:-D

Groetjes van Li

melady · 9 augustus 2006 op 01:05

[quote]neut [/quote]
Een neut is iets anders dan een wijntje, toch?
Het is een emo-verhaal, dat zeker maar toch mis ik iets.
Zoals Li verwoord.
Maar wel een mooie leesbare column meneer Leny.

klapdoos · 9 augustus 2006 op 09:18

Natuurlijk heb ik iets aan opbouwende kritiek. Ik kan er iets mee toch? En dat neem ik altijd mee in de verhalen die ik schrijf, kleine notities van mensen die al langer schrijven, het toch ietsje beter weten en kunnen. Dus ik zou wel een mesjoggene zijn om niet even goed op te letten. Dus Li ik heb wel degelijk iets aan die tips van jou hoor. Thanks.
😮 😮

klapdoos · 9 augustus 2006 op 09:20

Melady, een neut is een jenevertje, maar in Amsterdam is een neut een algemeen woord voor elke aloholische versnapering…Dus daar zit ut um in….En die kritiek van Li, ik kan er zeker iets mee….
Groetjes van Mevrouw Leny 😀 😀 😛

KingArthur · 9 augustus 2006 op 14:53

Triestig verhaal. Deed mij een beetje denken aan een mogelijk begin van ‘Stilleven’ dat ik eerder heb geschreven.

Het is vooral nog eens triest omdat ik denk dat het voor een grote groep niet eens zo ver van de realiteit ligt.

Inderdaad, twt en ik-vorm zijn technieken om het voor een lezer aangrijpender te maken. Dit kan je heel snel en goed zien als je eens meerdere versies van een tekst maakt.

KawaSutra · 9 augustus 2006 op 17:11

Eens met vorige reacties, maar pas op als je in de ‘ik’-vorm en tt schrijft dat je de juiste categorie kiest zoals je nu ook gedaan hebt. Anders loop je het risico op je volgende verjaardag plotseling een hele hoop CX-ers op visite te krijgen. 😀

Ma3anne · 9 augustus 2006 op 18:50

Zo’n verhaal hoeft voor mij niet in de ik-vorm. Ook niet in de tegenwoordige tijd.
Wel zou het hier en daar wat ingekort kunnen worden om aan kracht te winnen.

Goed ingeleefd en uit het leven gegrepen, denk ik.

@Kawa: 😀

Mosje · 11 augustus 2006 op 00:21

Je hebt de ondertekening van je stukjes al behoorlijk ingekort. Dat gaat de goede kant op.
😛

klapdoos · 11 augustus 2006 op 09:43

Ja Mosje, ik leer elke dag weer bij hier op column x. En dan weet ik in ieder geval dat mijn verhaaltjes goed gelezen worden.
Groetjes van leentje 😀 😀

Geef een antwoord