In de jaren ’70 verhuisde ik als kind naar een klein dorp in de Achterhoek. Zoals zo vaak op het platteland vermaakte de jeugd zich met rondhangen en voetballen. Vooral dat laatste sprak mij aan. Geïnspireerd door de successen van het Nederlands elftal meldde ik me aan bij de plaatselijke voetbalvereniging. Tijdens een van de eerste trainingen werden mijn clubgenootjes onrustig toen een gebruinde man langs de kant van het veld kwam staan. Ze begonnen te fluisteren en wezen naar hem. ‘Dat is Hiddink, dat is Hiddink!’ Nu kende ik in die tijd veel voetballers en had plakboeken vol met spelers, maar van Guus Hiddink had ik nog nooit gehoord. Ik begreep van mijn teamgenoten dat hij bij De Graafschap speelde, maar had hem nog nooit op tv gezien. De Graafschap bungelde vaak onderaan de eredivisie, dus veel wedstrijdsamenvattingen van de Achterhoekers werden niet uitgezonden in Studio Sport. Maar in het dorp waar ik woonde kende iedereen Hiddink en werd hij gezien als een vedette. Regelmatig zag je hem langs de lijn staan en geconcentreerd naar het voetbal kijken.

Aan het einde van mijn eerste seizoen als voetballer werd er een penalty shootout georganiseerd voor leden van onze vereniging. Spelers van De Graafschap, waaronder Guus Hiddink, werden uitgenodigd om mee te doen. Omdat ik niet de meest talentvolle speler van ons elftal was, verwachtte ik niet dat mijn penalty langs de reservedoelman van De Graafschap zou gaan. Maar omdat de keeper dacht dat de bal naast zou hobbelen, reageerde hij te laat en rolde de bal in de uiterste rechterhoek. Doelpunt! Ook al leek mijn traptechniek op die van een lingeriemodel bij [url=http://veronica.sbs.nl/modules.php?name=special&site=televisienieuws&sid=4943&rubrieknaam]Hot Shots[/url], scoren tegen een doelman uit de eredivisie is een wereldprestatie voor een jongetje van 10. Ik liep blij terug naar mijn vader die op zijn beurt geamuseerd naar de handtekeningjagers voor Guus Hiddink keek. Hij baalde omdat hij geen leeg papiertje bij zich had, maar na een kleine aarzeling haalde hij een tientje uit zijn portemonnee en gaf dat aan mij. Ik stapte ermee naar Hiddink die ‘dank je wel’ zei en deed alsof hij het tientje in zijn borstzak wilde stoppen, maar daarna snel zijn handtekening erop krabbelde en mij het briefje lachend teruggaf.

[img align=left]http://www.emol.com/fotos2006/0606_hiddink.jpg[/img]In de jaren daarna zag ik hem nog regelmatig door het dorp fietsen of op de hoek van een straat een beetje rondkijken. Zijn ster begon landelijk te rijzen toen hij als hoofdtrainer van PSV internationale successen behaalde, eind jaren ‘80. Op de fiets zag ik hem niet vaak meer, maar zijn auto werd door iedereen bij ons in het dorp herkend. In de jaren ‘90 verdween hij naar het buitenland en werd hij zelfs bondscoach van het Nederlands elftal. De laatste keer dat ik hem zag, was een paar maanden na het WK van ’98 toen Nederland onder zijn bewind in de halve finales verloor van Brazilië. Na een dienstverband van nog geen half jaar was hij net ontslagen als hoofdtrainer van Real Madrid. Op een koude, grijze dag in december fietste ik doelloos rond. Ik kwam niemand tegen totdat ik Hiddink bij een kruispunt zag staan. Hij was van zijn racefiets gestapt en tuurde over een weiland. Hij draaide zich om en keek me aan. Ik durfde niets te zeggen en fietste snel door. Hier stond de man onder wiens ogen ik mijn belangrijkste voetbalprestatie had geleverd. Als geen ander begrijp ik 8 jaar later waarom het team van Australië tijdens deze [url=http://fifaworldcup.yahoo.com/06/en/]worldcup[/url] onder zijn magische blik veranderd is van een houthakkerselftal in een geoliede voetbalmachine. Net als bij mijn prestatie 30 jaar geleden of die van Zuid-Korea onder zijn leiding in 2002, laat Hiddink Australië boven zichzelf uitstijgen. Die toverkracht heeft alleen Guus.


12 reacties

DreamOn · 26 juni 2006 op 17:16

Mooie herinneringen dus! Goed verhaal, leuk om te lezen!

KawaSutra · 26 juni 2006 op 18:40

Dan gaan we vanaf nu voor Guus!
Prima column Eddy!

Chantal · 26 juni 2006 op 18:52

[quote]Die toverkracht heeft alleen Guus.[/quote]

We zullen het zien vanavond.. 🙂 Ze zijn nu bezig geloof ik… spannend!

Leuke column, Eddy!

Eddy Kielema · 26 juni 2006 op 18:54

Ai, door een onterechte strafschop ligt Australië er nu ook uit… Nou ja, aan Guus heeft het iig niet gelegen!

WritersBlocq · 26 juni 2006 op 19:32

Met persoonlijke noten als deze scoor je weer een winner, Eddy.

[quote]Hij draaide zich om en keek me aan. Ik durfde niets te zeggen en fietste snel door.[/quote]
Jàmmer! Volgende keer wel stoppen hoor.

Ja, balen hè, dat Guus eruit ligt 😡

Ma3anne · 26 juni 2006 op 20:44

Dus als ik het goed begrijp: Wanneer Hiddink nu bondscoach van Nederland was geweest en jou gisteren had ingezet, hadden we in elk geval één doelpunt gehad! 💡

Heerlijke persoonlijke sportcolumn weer, Eddy.

sally · 26 juni 2006 op 23:21

Geweldig leuk om te lezen deze jeugdherinnering Eddy.
Ik mag die Guus ook wel. Al is het alleen al omdat m’n zoon Guus heet, vernoemd naar mijn liefste broer.
groet
Sally

KingArthur · 27 juni 2006 op 13:53

Ik ben een beetje van de wijs nu ik geen muziek column van je lees. Maar ik heb er wel weer even van genoten.

wendy77 · 27 juni 2006 op 14:28

Ook deze Eddy mag ik graag lezen!!

Jammer hoor dat Guusje het niet heeft gered met zijn ausies 😥

Mup · 27 juni 2006 op 15:23

Ik ben absoluut geen voetbalfan, en toch kwam ik er niet onderuit, op tv, op straat, ook hier, een zooitje. Doe mij maar muziek 😉
Mooie ode,

Groet Mup.

Kees Schilder · 27 juni 2006 op 16:10

Geweldig geschreven.Top

Eddy Kielema · 28 juni 2006 op 09:29

Leuk, die reacties! Let maar op, straks speelt Rusland olv Guus de sterren van de hemel!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder