Onlangs is mijn kat sacha op 11 jarige leeftijd overleden, en dat terwijl ik niet thuis was. ‘s Ochtends toen ik wegging, heb ik nog een aai over haar kop gegeven, en kreeg nog een lik mijn op neus. Zij was gewoon in haar slaap weg gegleden, zij lag opgerold op haar dekentje niet verkrampt, het was net of zie sliep. Toen ik naar huis reed en Edam binnen reed zei ik tegen mijn zoon, ik heb het gevoel dat Sacha dood is , Waar op hij zei, hoe kom je daar nou bij ouwe gek.Wij hebben toen ook in donker een grafje gedolven in de tuin , en haar daar begraven, in een dekentje en wat katten eten er bij voor onderweg. Nu ik dat schrijf komen de waterlanders weer. Ben ik een sentimentele ouwe gek of is dit normaal. Waar ik mijn ook kwaad over maakte dat mensen het verdriet niet begrijpen, en dan zeggen, wat is het probleem, haal je toch weer een andere kat. Mensen die dit zeggen begrijpen het leven niet of zien een dier als een wegwerp artikel. Dieren begrijpen het beter, want haar zus Mischa en de hond Shiva misten haar ook, en kwamen mij ook troosten. Maar het geeft toch een grote leegte, nu word de leegte minder. Maar in het begin was het heel erg, in bed lag Sacha boven op mij te slapen,en dat mis je dan direct. Ondanks dat die andere twee ook op bed slapen. Het was altijd Sacha boven op mij, Mischa in mijn rechter arm en Shiva op de linker helft van het twee persoons bed. Het zal altijd wel een lege plek blijven, het moet slijten zeggen ze en dat zal ook wel lukken. Maar toch!
Daarom ode aan Sacha: Je was zo lief, je was zo broos. Je was zo mooi met je beige vacht en amber kleurige ogen. Jij was er altijd, waar ik was was jij ook, samen op de bank, jij was ook een pratertje hele gespreken hadden wij, en je mekkerde of miauwde dan altijd terug, ook als ik wel eens geen geen andacht had , wist jij die wel te trekken.
Jij zal daarom ook altijd een plek in mijn hart houden.
Ik misje.

Hoeveel kan een mens hebben; Vrouw overleden, baan verloren door overcompleet, kat overleden en vriendin kwijt.

O god mijn kat is dood.

AB.

Categorieën: Liefde

12 reacties

Avatar

daantje · 16 februari 2005 op 11:23

lieve ab,
ik begrijp je, mijn hond is zelf overleden en kreeg ook vaak te horen ja dan koop je toch gewoon een nieuwe!!!dat is dan iets wat je juist niet wilt horen en dan ga je alleen nog maar harder huilen.zo iets kan gewoon je leven op zijn kop zetten, zo erg kan je van zo’n beestje houden!
ik leef met je mee echt…
heel veel sterkte lieve ab
kus daantje 🙁

Avatar

sally · 16 februari 2005 op 11:54

Je hebt altijd Kees nog.
Is wel niet te vergelijken met jouw kat.
maar toch…

liefs
Sally

Avatar

Ma3anne · 16 februari 2005 op 13:12

Moet een zeer diepe band zijn geweest tussen Sacha en jou als je haar dood al voorvoelde.

Dacht al dat je het ruwe bolster blanke pit type was, Ab. Erg mooi en gevoelig geschreven.

Avatar

Zamster · 16 februari 2005 op 13:29

Ik begrijp wat je bedoeld, heel veel sterkte ….soms krijg je van een dier meer lieve dan van een medemens….

Avatar

Dinah · 16 februari 2005 op 13:49

Mooi geschreven Ab, wel bijzonder jouw hond en ons paard hebben dezelfde naam: Shiva!! Gelukkig heeft jou hond minder streken en gelukkig slaapt Shiva niet bij ons op bed!!!!! 😛

[quote]hoe kom je daar nou bij ouwe gek[/quote]

Soms voel je dingen aan komen zeker met diegene die je zo nauw bij het hart liggen.
Ma3anne heeft gelijk: ruwe bolster blanke pit!
en daar is niks mis mee.
Mooie Column

Avatar

Kees Schilder · 16 februari 2005 op 14:18

Sterkte, ma man!

Avatar

Mosje · 16 februari 2005 op 14:40

[quote]Hoeveel kan een mens hebben; Vrouw overleden, baan verloren door overcompleet, kat overleden en vriendin kwijt.[/quote]Tja jong, je hebt van die dagen….

Avatar

WritersBlocq · 16 februari 2005 op 20:29

Heel mooi en recht uit het hart geschreven Ab, ik krijg er ook bijna waterlanders van. Over mijn Bijou heb ik een stukje geschreven en ik begrijp zo goed de wederzijdse liefde, onvoorwaardelijk, tussen mens en dier. Pfoeh, meer woorden heb ik niet, ik denk niet genoeg om jou te ondersteunen in jouw, jullie, gemis. Dikke elektronische knuffel toch maar, misschien helpt het toch wel. Liefs, Pauline.

Avatar

pepe · 16 februari 2005 op 21:19

[quote]Hoeveel kan een mens hebben;[/quote]

Een mens kan zoveel hebben, meestal meer dan je van te voren denkt.
Natuurlijk is het niet fijn iemand(mens of dier) te verliezen, maar jouw leven gaat door en kan alleen maar leuk en fijn worden als je weer kan genieten.
Vergeten doe je het nooit, dat hoeft ook niet.

Ab blijf lachen en ademen, natuurlijk ook lekker schrijven.

Avatar

koekoek · 17 februari 2005 op 10:16

t`Ja………………hier word ik een beetje stil van……alles in het leven mag je even vasthouden en koester de mooie herinneringen die je met ze hebt gehad.
Sterkte Ab

Avatar

Mar · 17 februari 2005 op 13:30

Take care Ab

Mar

Avatar

Robster · 17 februari 2005 op 17:40

Mooi en gevoelig column…

Geef een antwoord