Het WK.
Het begon al goed. Net toen ik een beetje de smaak te pakken kreeg, werd Oranje eruit geknikkerd.
Juist. Het vervelende aan dat Nederland eruit vloog (afgezien natuurlijk het feit dat we geen wereldkampioen werden, en dat die oranje haarkleurverf niet uitwasbaar maar vast bleek te zijn) was dat ik ineens niet meer wist voor wie ik nu moest zijn. Eerst dacht ik, Australië, Hiddink, Hollander, toch nog een beetje het Holland-gevoel. Net na dit gedacht te hebben vloog Australië eruit.
Nogmaals. Juist.

Toen kwam ik op het fameuze idee voor een ploeg te zijn die daadwerkelijk iets wint. Dus ik, blind vertrouwend op al de professionele voorspellingen van paps, manlijke vrienden en Evert ten Napel, ging compleet voor Brazilië. (Echt, wat doe ik fout?!).

Het daadwerkelijk kijken naar de wedstrijden ging ook al niet geheel soepel.

Al helemaal trots dat ik het verschil zie tussen de scheids- en grensrechters hoor ik de kudde stomende vrienden naast me ineens volmondig ‘BUITENSPÈÈÈÈÈL!!’ roepen. Zucht. Wat nu weer?
Eerlijk toegeven: ik snapte er eerst echt geen zak van. Maar na een flink aantal uurtjes kijken, durf ik voorzichtig te zeggen dat ik het nu redelijk beheers.
Een korte schets:

Een eindje voor de goal staan twee witte mannetjes, en in diezelfde goal de keeper van de witten.
Daar komt, woest aangestormd, het groene mannetje van de tegenpartij.
Hij sprint langs de witte mannetjes heen naar voor, schat zijn kans in, murmelt een schietgebedje en duikt dan naar de bal die hij van achter krijgt aangespeeld door een andere groene. Met de adrenaline suizend door zijn lichaam schuift hij met een soepele schijnbeweging langs wit mannetje nummer 1, om net aan wit mannetje nummer 2 te beginnen.

Maar kut, dan dringt het tot hem door.

Alvast zijn onschuldige ‘maar-ik-deed-toch-niks’ blik oefenend doet hij een wanhopige poging nog snel terug áchter de witte mannetjes te komen. Maar nee, de grensrechter wappert al driftig met zijn vlag (heeft die man ook eens iets te doen).

Vol woede en frustratie om deze gemiste kans (want ja, de groenen stonden 1-0 achter en het was wél de laatste minuut) springt groen mannetje bovenop meneer de grensrechter en trapt hem zo dood als maar zijn kan. Hop, daar heeft onze groene vriend zomaar een rode kaart te pakken. Nog woedender dan hij zich kon inbeelden stampt hij van het veld, lazert op weg naar de kleedkamer van het trapje, raakt verlamd vanaf zijn nek en zal de rest van zijn leven door een rietje moeten ademhalen.

En dát is buitenspel.

Maar na zo’n paar weken weer helemaal ondergedompeld te zijn in gefrituurde partysnacks, bier en voetbal moet ik toegeven dat ik de charme er van in begin te zien. Ineens snap ik de naar wanhoop-neigende toewijding, het niet komen opdagen bij begrafenissen en bruiloften op de dag van een wedstrijd, en de bitterbal-in-het-rondvliegende emoties lijken ook ineens normaal.

En durf ik best eerlijk toe te geven dat ik nu al zin heb in het EK van 2008. Zolang er af en toe maar een mooi ingezoomd shot voorbijkomt van zo’n appetijtelijke, zwetende kerel. En die kutwuppies maar achterwege blijven.


4 reacties

Mosje · 15 juli 2006 op 12:16

Klein beetje mosterd na de maaltijd, dit stukje. Het WK is toch al weken voorbij??
Maar wel leuk geschreven.
Dat buitenspel heb je niet helemaal goed uitgelegd, maar dat is je vergeven. 😉

Aaf · 15 juli 2006 op 14:08

Hij’s inderdaad wat laat ja…Had m wel al n tijdje geleden geschreven, en kwam er vorige week pas achter dat ik hem ook wel hier kon plaatsen, vandaar 😉

Mup · 16 juli 2006 op 05:38

[quote]Ineens snap ik de naar wanhoop-neigende toewijding, het niet komen opdagen bij begrafenissen en bruiloften op de dag van een wedstrijd, en de bitterbal-in-het-rondvliegende emoties lijken ook ineens normaal.[/quote]

Ik snap er nog steeds niets van, van de emoties al helemaal niet. Welkom op cx,

Groet Mup.

Dees · 16 juli 2006 op 10:22

@Mup, Aaf was er al een tijdje 😉

En Aaf, ja tis water na de wijn, maar ach, dat scheelt bij de kater. Naast de kutwuppies hoop ik ook dat de oranje iqloze lingerie de volgende keer achterwege blijft

Geef een antwoord