Een dilemma. Stel, je darmen moeten ontlucht worden. Je bent door de drukke hal van een gebouw gelopen, bent met de lift op weg naar de vijfde etage en je weet, daarboven wacht iemand op je. Je gaat solliciteren. Er is geen tijd een toilet op te zoeken. Wat doe je. Hou je het op of laat je het gaan. Je staat alleen in de lift. Dit is dus dé kans. Nog terwijl je erover nadenkt, ontglipt in een moment van onoplettendheid de ongewenste gast je lichaam. Prompt stopt de lift. Niet op de vijfde, nee, op de derde. De deur glijdt open en een vrouw in mantelpak stapt in. Ze snuift en ze snuft, trekt een gezicht en kijkt je beschuldigend aan en je voelt hoe je gezicht in een fractie van een seconde vuurrood wordt. Het toiletblok van de heren bestaat uit drie hokjes. Ik loop naar binnen en kies at random een hokje. Bij alle drie is bij de deurklink het witte “zimmer frei” te zien. Ik open de deur van het linker hokje, wil naar binnen lopen, maar een afgrijselijke geur dringt mijn neus binnen. Jakkes! Wie het ook geweest is die voor mij was, dáár ga ik niet inzitten. Er is keuze uit drie toiletten, dus geen probleem. Echter, nog voor ik een ander hokje kan induiken komt een collega binnenlopen. Nog voor ik hem kan waarschuwen neemt hij de deur van mij over en duikt het hokje in dat mij te min was. Snel duik ik een ander hokje in. Daar is het een stuk aangenamer. Toch voel ik mij daar niet op mijn gemak.

Kijk.
[img]http://www.xs4all.nl/~casper78/wcbak.jpg[/img]

Het is al erg genoeg als ik net zelf mijn darmen heb geleegd en een collega in mijn stank moet zitten terwijl hij weet dat ik daar verantwoordelijk voor ben. Liever zou ik snel, ongezien, discreet het toilet willen verlaten vér voor een ander daar plaatsneemt. Een toilet waar de stank van een ander in hangt, daar wil ik al helemáál niet mee geassocieerd worden. Het erge is, hoe kan die collega weten dat het niet mijn lucht is die haar hangt? Hij ziet mij er uitkomen, ik hou nota bene beleefd de deur voor hem open. Hij ziet de sporen in de pot en ruikt de geur van dood en verrotting en denkt vervolgens aan mij. Dat wil ik niet! Iedereen poept en iedereen scheet, daar is niets mis mee, maar om onschuldig en ten onrechte met andermans stront in verband te worden gebracht, dat gaat mij te ver.

Een scheet die je in gezelschap ontglipt, dat is niet prettig. Zeker niet in een lift waar je geen kant opkunt. Dat je bij het verlaten van het toilet een collega in jouw lucht laat zitten, dat is soms niet te vermijden. Het allerergst is, wat mij betreft, de blik van een collega die bij het ruiken van ándermans lucht jóu bestraffend aankijkt.

Categorieën: Maatschappij

0 reacties

Geef een antwoord