Een aantal maanden geleden stond ik daar bij het tankstation. Hulpeloos met een bosje sleutels in mijn hand te wachten op iets of iemand die mij kon helpen met het openen van de tankdop wat onderdeel van mijn geleende auto uitmaakte (vrouwen en auto’s). Ineens viel mijn blik op een man die zojuist naar buiten kwam lopen en mijn blauwe puppy ogen kregen vat op die van hem. Hij kwam uit een ander land, dat kon je vanuit één oogopslag zien, maar dat wilde niet zeggen dat deze man me niet behulpzaam wilde zijn. Wie zou er overigens een aardige blonde dame met blauwe ogen weigeren te helpen rond de klok van 23.00 uur bij een tankstation? Hij keek naar mij en vroeg me met een stralende glimlach of hij me misschien ergens mee kon helpen. Die stralende lach was al 1 punt op het score lijstje voor deze avond, en met zijn vraag scoorde hij 3x de woordwaarde!

Na het volgooien van de tank, het afsluiten van het tankdopje en het afrekenen stond hij nog steeds buiten op het terrein. Achteloos speelde hij met zijn telefoon, reorganiseerde zijn freebees, airmiles, bonuskaarten, DE punten en alle overige nutteloze spaarsystemen in zijn portefeuille. Het is natuurlijk ook heel logisch om op een koude januari avond dit soort zaken naast de auto af te handelen of had hij andere redenen om op dit tijdstip met deze temperaturen in zijn fijn gesneden pak buiten de auto te gaan staan blauwbekken.

Nadat ik het slot van de autodeur geopend had (ja zover was ik dan wel weer gekomen) en hem met een glimlach bedankte voor wat hij had gedaan liep hij op me af. Ik wilde hem eerst nog toeroepen dat de tank nu echt vol was, maar met een stevige tred kwam hij al ras dichterbij. Hij begon met een praatje over waar ik naartoe ging, of ik wel eens ging stappen in de omgeving, of ik in deze provincie woonde en of hij me binnen een kopje koffie aan mocht bieden.

Oké, normaal gesproken op zaterdagavond rond een uurtje of 23.00 uur begin ik trek in andere dingen te krijgen, maar je gaat een behulpzame vreemde man niet gelijk om zijn nek springen met de boodschap.. “jouw achterbank of de mijne?” bovendien was het ook nog eens de verkeerde periode van de maand, en was ik nodig aan een verfrissing toe die niks met verkoelende drankjes of een cornetto ijsje van doen had.

We dronken koffie, spraken over zijn werk, mijn werk, en alles wat je maar kan bedenken om in een tijdsbestek van 10 min zoveel mogelijk informatie te verzamelen. Mijn harddisk draaide op volle toeren om alle aangevoerde info zo snel mogelijk met het rechter muisknopje op te slaan als… Na een kwartiertje stonden we wederom buiten en wisselden we onze telefoonnummers uit voor een eventuele vervolg afspraak.

Na een aantal misverstanden, tientallen telefoontjes en evenveel e-mail kwam er inderdaad een nieuwe afspraak voor een etentje. Nu 3 maanden later sta ik in het holst van de nacht op schiphol airport en zwaai naar hem terwijl zijn vliegtuig richting de horizon afreist. Hij vertrekt naar Dubai voor 4 maanden en ik… ik volg hem over een paar weken. Met zoveel olie daar in Dubai weet je immers maar nooit wat hij tegen het lijf loopt!!


8 reacties

champagne · 23 april 2006 op 15:41

Kijk, zo lees ik ze nou graag. Wat humor, wat romantiek en een happy end 😉

Dees · 23 april 2006 op 17:08

Leuk verhaal. Beetje Viva-esk.

Prlwytskovsky · 23 april 2006 op 17:28

Ik zou zeggen: amuseer je.

hilco · 23 april 2006 op 17:56

Bijna een sprookje… 🙂 leuke column leest prettig.

groet Hilco

wendy77 · 23 april 2006 op 21:31

Mooi verhaal en ik denk zomaar door een bekende geschreven, maar wie o wie o wie o wie, hmmmmmm

Chantal · 24 april 2006 op 10:38

Leuke column! Veel plezier in Dubai 😉

Mup · 24 april 2006 op 15:31

Wel door blijven tikken vanuit Dubai!

Goede reis, Mup.

KawaSutra · 24 april 2006 op 18:14

In de Chat las ik dat je zelfs op de CX-meeting bent geweest. Rara wie zou deze geheimzinnige CX-er zijn die zijn amoureuze avonturen liefst anoniem aan de wereld prijs wil geven. In ieder geval iemand die kan schrijven. Ik ben benieuwd naar het vervolg.

Geef een antwoord