Stella McCartney, for H&M.
Al weken staat het levensgroot op alle reclameborden, en de tvspotjes erover vliegen je om je oren. Want iédereen moet en zal het weten, modeontwerpster Stella McCartney verveelde zich zó erg dat ze besloot iets liefs te doen voor alle mensen beneden haar stand. Wat dat liefs wel niet is?
Ze ontwierp een hippe, draagbare en vooral betáálbare lijn voor de überpopulaire winkel H&M, en vanaf donderdag zou dit alles in de winkel liggen.

Ik, chronisch H&M verslaafde, moest daar natuurlijk bij zijn. Ja, op een donderdagochtend, ja, een schooldag, en ja, helemaal in Utrecht.
“Jesus mam! Het is toch zeker niet mijn schuld dat ik een schooldag moet missen. Ík kan er niks aan doen dat er nog stééds geen H&M in Maastricht is, ook al ben ik al járenlang bezig met actievoeren.”
(Vous rappelez-vous, monsieur Leers? Dat gestoorde meisje dat laatst met dat spandoek aan uw auto vastgeketend lag?)

Maar, in ieder geval.
Na ongezond vroeg opstaan, anderhalf uur wachten in de vrieskou en een stormloop waar ik tien meiden en een cameravent overhoop loop, ben ik dan eindelijk binnen.
Zo. De jacht kan beginnen.
Meteen valt mijn oog op iets wat volgens mij een jurkje moet voorstellen, en ik trek een sprintje naar de paskamers.

Kut. Jurkje past niet echt.
Kom op, met flink wat trekken en wringen moét ik er toch wel inpassen.
Ja! Pfoeh! Ik zit erin! Wat nou, deze maat is helemaal niet te klein, ik heb zelfs nog rui…KRRRRAAAK.
Hmm.
Kut.
Snel smijt ik het jurkje onder het hokje door naar buiten (‘geen idee mevrouw, dat lag daar al’), en kijk wat om me heen. Wat nu? Als ik terug de winkel in storm ben ik mijn hokje kwijt.
Opeens valt mijn oog op het tussenschot, waar degene naast me haar nog te passen kleding overheen heeft gelegd.
Hé! Is dat toevallig niet dat jurkje een maat groter? En dat rokje bevalt me ook wel! En die broek!
Ik tel af, werp nog een blik op de kleren, om ze dan met een soepele sprong van de rand af te grissen.
Meteen vliegt mijn hokje open, en mijn – nu kledingloze – buurvrouw schreeuwt: ‘Wat mot dat!’ Met een ‘Ach mens, rot op, je bent toch veel te dik voor dat rokje’ druipt ze beledigd af, terug naar haar eigen, lege hok.

Met een paar goede duik- en draaitechnieken weet ik een plaatsje te bemachtigen vooraan de kassa, en met het tevreden gevoel van twee dikke H&M-tassen tegen me aan loop ik de zaak uit.

Even denk ik terug aan mijn jat-actie, en dat dikke mens, en vraag me af of het misschien toch klopt, dat wij vrouwen altijd zo gemeen tegen elkaar zijn.
Ik kom tot de conclusie van niet.
Ik niet, in ieder geval.
Eigenlijk is het heel lief van me, anders liep dat mens nu als een samengeperste olifant rond, straal voor gek.
En bovendien, mij staat het toch veel beter?!


7 reacties

Avatar

WritersBlocq · 28 december 2005 op 10:35

[quote]Na ongezond vroeg opstaan, anderhalf uur wachten in de vrieskou en een stormloop waar ik tien meiden en een cameravent overhoop loop, ben ik dan eindelijk binnen.
Zo. De jacht kan beginnen.
[/quote]
Het stuk hiervoor vond ik niks, teveel accenten die het overdreven maken. Maar wat daarop volgt vond ik wel geinig, humor en vaart hand in hand!

Ik ga zo naar H&M, die zit bij mij om de hoek. Niet dat ik je jaloers wil maken hoor, nee, ik wil je juist het gelukkige gevoel laten hebben dat jij nu wel en ik straks niet heb: een portemonnee vol met onuitgegeven euros. Heb je een beetje meelij als ik daar loop te zeulen met al die zware tassen? 😀

Avatar

Lynne · 28 december 2005 op 11:43

Gisteren nog bij de H&M geslaagd ;-).

Grappige column, Aaf!
Lag dubbel bij;

[quote](Vous rappelez-vous, monsieur Leers? Dat gestoorde meisje dat laatst met dat spandoek aan uw auto vastgeketend lag?)[/quote]

[quote]Meteen vliegt mijn hokje open, en mijn – nu kledingloze – buurvrouw schreeuwt: ‘Wat mot dat!’ Met een ‘Ach mens, rot op, je bent toch veel te dik voor dat rokje’ druipt ze beledigd af, terug naar haar eigen, lege hok.[/quote]

Leuk verteld met een goed einde.

Avatar

Sandy · 28 december 2005 op 20:21

leuk verteld!!!

Avatar

DriekOplopers · 28 december 2005 op 20:40

Goed gedaan, die column! Beeldend, ik zie een mopperend meisje voor me, verongelijkt dat ze in haar eigen stad geen leuke kleren kan kopen…

Maarre, Maastricht is toch hartsikke okee? Zat winkels toch, ook kledingzaken? Zo nu en dan kom ik in Maastricht, ben dan de gast van Gerd Leers die ik ken omdat wij samen regelmatig bij een heel groot nutsbedrijf te Utrecht aan tafel zitten. Soms help ik een handje bij het promoten van de Maastrichtse wens om een HSL-trein naar Brussel te krijgen. Maar ik zal bij gelegenheid eens zeuren dat een H&M-winkel onmisbaar is bij het opstoten in de vaart der volkeren 😉 Hoef jij niet meer naar Utreg. 😀

Met groet,

Driek

Avatar

Dees · 29 december 2005 op 13:11

Leuke, soepele column! Alleen op voordringen bij de Utregse H&M mag van mij bestraft worden met levenslange verbanning, want die rijen zijn al zo lang… 😉

Avatar

Chantal · 29 december 2005 op 18:21

Een vriendin van me heeft zelfs gevochten om een truitje met een andere Stella McCartney-fan… En gewonnen ook overigens…

Leuke column!!

Avatar

Li · 29 december 2005 op 19:55

[quote]Ach mens, rot op, je bent toch veel te dik voor dat rokje’ [/quote]

O was jij die platte bonenstaak in het pashokje naast me!:-D

Li

Geef een antwoord