“Ja, lekker. Graag zelfs.” Luc van Lier, sterverslaggever van de Nederwaardsche Courant, zat in de late middagzon op een terras, samen met de oude wijze rampendeskundige Udo Rozendaal. De aangeboden koffie-verkeerd smaakte Luc voortreffelijk, maar de stemming was desondanks een ietsje bedrukt. Luc had de oude Rozendaal gebeld voor een interview, maar het gesprek had er meer van weg, dat de vriendelijke informateur zijn hart wilde uitstorten.
“Irene, mag ik nog een koffie-verkeerd?” De energieke journalist Luc van Lier zat in een waterig avondzonnetje op het terras van Brasserie ‘Hans’ aan de Oude Veerhaven. De uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen van de provinciestad Nederwaard zou leiden tot een hoop gedoe, zoveel was wel zeker. Voor de verslaggever van De Nederwaardsche Courant gingen drukke tijden aanbreken.
De PVV breekt het ene na het andere record. Meeste privaat- en strafrechtelijke aanklachten tegen zittende kamerleden. Grootste toename van de waterstofperoxideverkoop in Haagse drogisterijen. Meer zetels dan ooit. En in recordtijd na het bekend worden van de verkiezingsuitslag komen tot een onversneden staaltje kiezersbedrog.
Ons spoorwegnet bestaat uit heel erg veel stukken rail. Echt heel veel. En al die stukken zijn met elkaar verbonden met wissels. Want anders heb je daar natuurlijk niets aan.
Veel lezers zijn afhankelijk van het openbaar vervoer. Daarom schrijf ik graag over dit maatschappelijk belangrijke onderwerp. En natuurlijk, het is niet moeilijk om de lachers op mijn hand te krijgen. De hogesnelheidstrein naar België heeft opnieuw een jaar vertraging (weer eens wat anders dan 5 minuten), de door de NS beloofde veiligheidscamera’s in de treinen blijken nu opeens slechts mondjesmaat te worden opgehangen (en op het begrip ‘privacy kom ik straks nog terug) en bij het regionale spoor in het oosten van ons land heeft ProRail de beveiliging vernieuwd om de storingen terug te dringen (en het aantal storingen is nu verdubbeld ofzoiets).
