Ooit was ik naïef. Ik dacht dat geschiedenis bedoeld is om van te leren. Inmiddels weet ik dat het slechts dient om jaartallen uit het hoofd te leren. We onderwijzen onze kinderen uitgebreid over de Tachtigjarige Oorlog (1568-1648) en dat die eigenlijk geen tachtig jaar duurde. Maar dan vraag ik me af: duurde het Twaalfjarig Bestand (1609-1621) dan wel twaalf jaar?
We leren onze kinderen wie tegen wie vocht en waarom. We leren ze over Nazi-Duitsland en Jodenvervolging. En terecht, want als je niet weet waar je vandaan komt, dan kun je ook je bestemming niet bepalen.
Waarom kent ons onderwijssysteem wél een vak geschiedenis, maar doceren we niet het ‘heden’? Nú is immers de enige plek waar we de toekomst kunnen maken. Waarom leren we wél oorlogsgeschiedenis, maar geen hedendaagse vrede? Waarom onderwijzen we Europa’s grootste prestatie ooit niet: acht decennia zonder oorlog. Althans niet tegen een buurland, hooguit tegen de net iets te luid én vals zingende buurman…
Misschien omdat vrede zo vanzelfsprekend lijkt? Maar dat ís het niet, het is een historisch wonder! Vrede is meer dan een reclameonderbreking tussen twee oorlogen. Terwijl oorlog monumenten, musea en herdenkingen krijgt, moet vrede het doen met één niet-officiële feestdag en een 250 woorden column…
Misschien moeten we onze kinderen niet leren hoe oorlog ontstaat, maar hoe vrede werkt. Welke offers daarvoor nodig zijn en hoe kwetsbaar zij in feite is. Als vrede pas interessant wordt zodra ze eindigt, dan wordt oorlog vanzelf weer een praktijkvak…
#ColumnistVeritas, 29.07.’26
#Veritas #Kronkelbrein #HedenVrede #Geschiedenisles #VredeVerdientOnderwijs
0 reacties