Boodschappen doen is een logistieke uitdaging. Gewapend met zelfscanner en shopper vlieg ik doelgericht door de supermarkt. Ik bliep alles met de scanner en berg het zorgvuldig op. Zware spullen onderin, kwetsbare bovenop. De paprika’s naast de yoghurt, het brood veilig op het dak en dat pakje snijworst naast de melk. Na het laatste item aanschouw ik mijn werk. Eén tas. Glad afgevuld, maar het past. 3D Tetris voor gevorderden!
Bij de kassa de loyaliteitskaart bliepen, scanner in de muur prikken en met je horloge afrekenen. Efficiëntie ten top. Zo heeft de supermarkt het bedoeld!
Maar dan zie je ineens een lampje. Rood. Boven je. Controle! Je weet dat het soms gebeurt. Dat het nodig is. Dat sommige klanten niet scannen en wél inpakken. Je snapt het wantrouwende algoritme.
Een vriendelijk meisje glimlacht: “Mag ik even in uw tas kijken?” Natuurlijk! Je hebt niets te verbergen. Je boodschappen helaas ook niet meer, want daar gaat je getetriste meesterwerk! Je ziet het brood, de sla, de yoghurt, de macaroni en koffiemelkkuipjes wéér voorbij komen. Piep na piep na piep. “Alles klopt, meneer. Nog een fijne dag!”
Daar sta je dan, geërgerd. Je boodschappen verspreid over de zelfscankassa die alles makkelijker maakt. En je weet dat, hoe goed je Tetrisskills ook zijn, dit nooit meer past.
Met toenemende frustratie gooi je alles terug in je tas: macaroni, aardbeien, de yoghurt en aardappelen erbovenop. Weg systeem! Weg trots! Welkom ergernis omdat arbeidskostenbesparing vooral in Veghel en Zaandam een bonus oplevert…
#ColumnistVeritas, 06.08.’26
#Veritas #Kronkelbrein #Bonuskaart #BoodschappenTetris #OpDeKleintjesLetten #DeJaVanJumbo
0 reacties