Omdat ik heb gezien hoe een relatie ook niet kan werken, heb ik voor de misschien eenzame maar wel vrije weg gekozen. Voor zover je van een keuze mag spreken want in feite zitten we met z´n alle gevangen in ons eigen ruimteschip en bewandelen we dezelfde weg in ons verlangen naar verbondenheid.
Mijn moeder was een instrument van het kwaad. Met het baren van de kinderen zoog ze alle potentie uit mijn vader en had ze het machtsmiddel om zijn geest volledig te beteugelen. Uit verdediging wierp hij een emotionele muur op waar niemand meer doorheen brak en werd hij de kluizenaar in de menigte. Nee, ik had geen moeder maar mijn portaal naar een nieuwe ruimte.
Met mijn geest reis ik door de tijd door terug te blikken en vooruit te kijken. Met de einder hopelijk nog ver, want ik weet mijn leeftijd niet, maar rotsvast in zicht, vaar ik koers op de onpeilbaar diepe oceaan van zilte tranen van al mijn emoties. De ervaring. Ik ben de toeschouwer die de ontwikkelingen op dit stukje universum met verbazing machteloos aanschouwt.
Ik laveer mijn eigen koers totdat de portaal naar een andere ruimte zich weer aandient en ondertussen ben ik zo´n vrije geest dat ik weet dat ik ook niet eenzaam ben.
1 reactie
Casper · 2 september 2026 op 11:23
Krachtig om het zo op te schrijven KingArthur. Dat toont zeker je eigen koers en eigenwaarde aan! Zelfacceptatie is het belangrijkste dat er is om je gelukkig te voelen!