De huidige vergunning van de NS is bijna verlopen. De Tweede Kamer heeft de nieuwe vergunning controversieel verklaard. Een nieuwe regering moet zich daarover buigen. Graag geef ik de nieuwe geachte afgevaardigden alvast een boodschap mee: er is geen enkele reden om de Nederlandse Spoorwegen op basis van de huidige regels een nieuwe vergunning te geven.
Laat je niet kisten. Bekend gezegde. Betekent zoiets als dat je je niet door een valse, sjoemelende tegenspeler moet laten overdonderen. Ik vrees, dat ik het broddelwerk van de Commissie-Kist ook maar in dat licht moet bezien. Nog nooit van gehoord, die Commissie-Kist? Dat is die club die door verkeersminister Eurlings is aangezocht om hem, u en mij op de mouw te spelden dat het reizen met de OV-chipkaart niet duurder is dan met de strippenkaart.
Komt u wel eens in Amsterdam? Kent u dat station bij het WTC, de rechtbank en de vrije Universiteit? Voor die laatste twee bestemmingen zat de uitgang van dat station volstrekt aan de verkeerde kant. Dus werd binnen de NS geopperd, ook een uitgang aan de westkant te maken. Dat idee is vervolgens langdurig getraineerd. De NS wilde dat niet, want dan kwamen de reizigers niet meer langs de kroketten in de hal. Heus, de NS heeft niets van doen met een serieuze bijdrage aan de mobiliteit.
Genadeloos van zijn voetstuk gevallen. Peter R. de Vries. Vorige week toeterde ik nog luidkeels de loftrompet. Want ik vond het grote klasse dat hij de uitspraak van de kortgedingrechter naast zich neerlegde omdat het voor de kijker beslist noodzakelijk was om de echte beelden van Koos Hertogs te zien. Wie A zegt, moet B zeggen, was het parool. Dat vond ik grote klasse. Ik sloot mijn column toen af met mijn nieuwsgierigheid naar wat er de komende (inmiddels voorbije) week zou gebeuren. Ik ben diep teleurgesteld.
In iedere middelbare-schoolklas zit er wel eentje. We noemen hem gemakshalve maar even Jantje. Zo’n tamelijk lelijk jochie. Geen vriendjes. Klikken bij de leraar als er wordt gespiekt. Nooit uitgenodigd voor de feestjes bij klasgenootjes thuis. In het uitgaansleven genegeerd. Maar het ergste: het dagboek dat een klasgenootje altijd in haar tas had stiekem doorbladeren en na schooltijd door een kier gluren in het fietsenhok als de bink van klas 4A tussen de roestige fietsenrekken de nog prille borsten betast van mooie Anja uit de derde.
