Avonturen tijdens het winkelen

Ik heb wat meegemaakt. Ik ging winkelen. Bleek dat de bende van Nijvel daar zijn reüniefeestje hield. Ze hadden al 3 mensen neer geknald en de kassierster bewusteloos geslagen. Er zat niets anders op dan met mijn spa bruis zonder te betalen naar buiten te sluipen. Thuis was mijn pa met 3 promille in zijn bloed voor de buis in slaap gevallen. Nochtans was het nieuws spannend genoeg. Een ter dood veroordeelde kreeg een dodelijke spuit maar deed er een half uur over om het loodje te leggen. Dat moet niet meer doen en doet het nog verkeerd. Tegenwoordig doet niemand zijn job nog. Je kan ze natuurlijk terug op de elektrische stoel zetten maar met die energiefacturen tegenwoordig. Dat kost klauwen vol geld.
‘Laten we zonnepanelen gebruiken. ‘ stelde een ingenieur voor‘
Oei het is wat bewolkt. Dat wordt een trage dood voor jou, jongen.’ Zei de beul
‘Die vrouw die ik verkracht en vermoord heb, dat was nochtans een vluggertje.’ protesteerde de dader
‘Tis goed we zullen wachten op zonnig weer.’ riposteerde de beul Amerikanen komen naar Brussel om onze kont wat te likken nadat ze ons bespioneerd hadden, dit om de handel ten goede te komen. Waar geraken ze anders hun troep nog kwijt?
Pa plant al een half jaar om de vlier in onze hof om te kappen maar die onderneming eindigt altijd aan tafel met een sigaret en een pint bier. We krijgen ons tuinhuis trouwens niet meer open door de overwoekerende klimop. Een huisjesmelker met een extreem slecht karakter zou nog schromen om het te verhuren. En ik mag niet met de hamer aan de slag om de deur terug open te krijgen. Ik mag nooit iets leuks doen. Het zou nochtans een ideale uitlaatklep voor mijn opgekropte woede zijn. Waarom krijgen wij een boete als we wildplassen en mogen die vogels gratis hun zaden uit kakken in onze hof. We zitten nu met de gebakken peren. In ons oerwoud is al een tot voordien ongekende stam indianen ontdekt.
Nee, jong, eens op leeftijd trek je je er eigenlijk allemaal niet teveel meer van aan. Je werkt je in de week kreupel op je werk en komt comateus terug thuis gestrompeld, elk greintje levenslust uit je gezogen. En als je dan toch al geluk hebt om in dit ongezond milieu met fijn stof, gevaarlijk hormonenvlees, kankerstokken etc… toch nog je pensioentje te halen dan dumpen je koters je in een bejaardentehuis en verbrassen ze de opbrengst van je huis.
En dan denk je: ’nu kan het echt niet erger meer.’
Helaas vergeet je dan op een bepaald moment je miserabel verleden en al de rest ook zodat je eindigt als een vegeterende plant in een luier met een verpleegster die een burn-out heeft en je prakje met een lepel in je oog ramt in plaats van in je kwijlende mond.
Ja, het leven kan mooi zijn. Voor gestoorden en junks toch. Die zitten altijd met hun hoofd in de wolken. Oh ja, politici en managers die zijn ook te beklagen omdat ze geen rekenmachine vinden die genoeg rekenkracht bezit om al hun achterovergeslagen zwart geld te tellen. En zo zie je dat iedereen zijn problemen heeft.