Gniffelend legt Mario zijn gebalde vuist te rusten op de mahoniehouten deur van de werkkamer  van de directeur. Hij probeert zichzelf te vermannen en ontvouwt nog even kort zijn hand om zijn gezicht te egaliseren. Hij dwingt zijn brein aan platgereden konijntjes te denken om maar te voorkomen dat hij in de lach zal schieten. Dat zou zijn 1 april grap immers onherstelbaar verpesten.

Een tikkeltje gespannen slaakt hij een laatste, diepe zucht en klopt driemaal op de statige deur. “Entrare” gebiedt de doorleefde stem van een gerimpeld mannetje dat gepokt en gemazeld is op het gebied van autodesign. Met zijn gezicht in de plooi betreedt Mario schoorvoetend de kamer, waar hij subiet bij de keel wordt gegrepen door een vervlochten walm van alcohol en sigaren die hem doet denken aan zijn ongelukkige jeugd.

Vergezeld door ritmische, met Italiaans temperament doorspekte bewoordingen overhandigt Mario met een vriendelijk handgebaar een opgerolde schets aan de directeur. De gerimpelde handen van de man nemen het document in ontvangst en ontrollen het bevend maar uiterst zorgvuldig. Terwijl hij een genotvolle teug van zijn sigaar neemt, richt hij een keurende blik op het wanstaltige voertuig dat Mario voor de gelegenheid op het papier heeft gekalkt.

Mario’s wangen beginnen rood aan te lopen en aanzwellend geproest maakt aanstalten om zich te openbaren als de Heilige Maagd Maria. Verwachtingsvol kijkt hij in de ogen van de directeur in de veronderstelling dat het een kwestie van seconden zal zijn dat die in lachen zal uitbarsten en hem zal feliciteren met zijn geslaagde grap. Een foute veronderstelling, naar zal blijken.

“Bellissima” roept de directeur joviaal uit, gevolgd door een iets te intieme omhelzing die de herinnering aan Mario’s jeugd verder doet versterken. Een spervuur van Italiaanse loftuitingen vult de door sigarenrook verontreinigde lucht en Mario is zo verbouwereerd over de kennelijke wansmaak of slechtziendheid van de directeur, dat hij vergeet te onthullen dat het een inmiddels uit de hand gelopen grap betreft.

Vijftien jaar later komt de directeur op hoge leeftijd te overlijden en wordt de productie van de Fiat Multipla per direct gestaakt. Mario is inmiddels werkzaam bij een andere autofabrikant. Het gerucht gaat dat hij betrokken is bij het ontwerp van de Citroen C4 Cactus. Iets wat mij niet zou verbazen.

Categorieën: Algemeen

Bruun

Welkom in mijn bruniversum!

10 reacties

Meralixe · 30 maart 2016 op 09:59

Mooi verhaal. Er liggen wel meer ‘grapjes’ aan de basis van één of andere successtory.
Maar dan, doordat je waarschijnlijk VERSCHRIKKELIJK hard je best doet om er iets moois van te maken sluipen er enkele zinnen en gezegden je werk binnen die onnatuurlijk overkomen.
Voorbeeld: “Terwijl hij een genotvolle teug van zijn sigaar neemt”
Tuurlijk kan ik me er wel iets bij voorstellen maar het klinkt toch krampachtig.
Ach, misschien ben ik nog niet helemaal ‘thuis’ in uw bruniversum.

pally · 30 maart 2016 op 13:03

Ik vind hem grappig, Bruun, met een lekkere afsluiting en ik kreeg ook gewoon een beetje medelijden met dat oude Italiaantje.

arta · 30 maart 2016 op 15:30

Erg leuk geschreven.

Deze zin zou ik eruit gelaten hebben onder het mom’laat de lezer beleven’:
[quote]Een foute veronderstelling, naar zal blijken.[/quote]

Mosje · 30 maart 2016 op 16:38

een foto in een reactie kan niet, blijkt
follow the link en je ziet een erg Italiaanse 1-aprilauto 😉

Snarf · 30 maart 2016 op 18:40

Gelezen met een glimlach. Leuke pointe.

Mien · 31 maart 2016 op 08:05

De sfeer leuk beschreven. Ik zag heel even Berlusconi voor me … achter de mahoniehouten tafel … een teug nemend van … met gulle glimlach … zonder smaak!

Dees · 31 maart 2016 op 09:39

Leuk geschreven en origineel onderwep!

Bruun · 31 maart 2016 op 20:57

Dank voor de reacties allemaal.

@Meralixe: spijtig om te horen dat delen onnatuurlijk of krampachtig op je overkwamen. Naar aanleiding van je reactie heb ik het stuk nog eens opnieuw gelezen en ik deel je mening niet. Laten we het maar op een smaakverschil houden 😉

@Mosje: hilarische foto 🙂

Snarf · 31 maart 2016 op 22:19

Humor is universeel … beleving individueel. En dat is logisch, toch?

Geef een reactie

Avatar plaatshouder