De gesprekken die kinderen onderling voeren, lijken met de dag vreemder te worden. Neem mijn dochter. Met haar acht jaar geeft ze aan geen enkel probleem te hebben met het afbreken van een zwangerschap. Terwijl ze het woord abortus nog niet eens kent, brengt ze het al wel regelmatig in praktijk. Een medische ingreep? Ben je gek, gewoon met een satéprikker. Het draait allemaal om de sekse. De een wil graag een jongetje, de ander een meisje. Er is maar een enkeling die geen voorkeur heeft en beide leuk vindt. Daarnaast hebben we de kwestie van de naam. Die wordt, in tegenstelling tot wat je zou verwachten, al voor de geboorte bepaald – en zo kan het gebeuren dat een meisje Henk heet en een jongetje Charlotte. Een satéprikker biedt dan uitkomst.

Soms vele malen per dag wordt een virtueel leven beëindigd. Via een reset of een abort. Na een felle pieptoon begint het kleine apparaat dan opnieuw en is het na het ingeven van de naam opnieuw afwachten wat het wordt. De nieuwste generatie virtuele huisdieren heeft infrarood. Zoek een vriendje met hetzelfde speelgoed en de diertjes kunnen elkaar een knuffel geven, vechten, verliefd worden en trouwen. Jawel, ze kunnen zelfs kleintjes krijgen – en dus wil elk kind er twee hebben, dan heb je alles in eigen hand. Wat weer voor nieuwe problemen zorgt. Want neem je er een tweede poes bij, of wordt het een dino.

Ik had laatst een heel raar gesprek met een verkoopster. Ik vroeg haar of een dinosaurus en een poes samen kleintjes konden krijgen. Ze keek me vreemd aan, terwijl ik het niet eens zo’n rare vraag vond. Ze antwoordde dat het in het echt niet kon en in een spelletje dus ook niet. Daar was ik het niet mee eens. Ze bestaan namelijk wel, als virtueel huisdier en dus kunnen ze wat mij betreft net zo goed een nieuwe diersoort voortbrengen.

Zo blijkt maar weer dat niet alleen kinderen, maar ook volwassenen rare gesprekken kunnen hebben. Of zich vreemd kunnen gedragen. Zo kreeg Laura een Q20 van Sinterklaas. Je neemt een voorwerp in gedachten, beantwoordt twintig eenvoudige vragen en het apparaatje raadt feilloos wat je in gedachten hebt. Dat ding is goed – en vooral eng. Zo eng, dat we in elkaars oor fluisterden. Omdat Q20 ook dat bleek te horen, schakelden we over op gebaren en toen de paranoia toesloeg – het ding moest gedachten kunnen lezen – vertelden we het elkaar pas na afloop.

Ook Furby is weer te koop. Hij beweegt, zingt, danst, vertelt moppen en kan emoties laten zien. Je vraagt hem wat en hij geeft antwoord. Mijn nekharen vliegen hierbij overeind, want wat te doen als het ding zich in gezinszaken gaat mengen, vervelend gaat doen, de mooiste kamer opeist? Ik zie Stephen King horrorscenario’s als ik er alleen al aan denk!

Categorieën: VC-Kees

Kees

Zelfstandig schrijver en fotograaf

9 reacties

Kees Schilder · 16 februari 2006 op 07:13

[quote]Ik zie Stephen King horrorscenario’s als ik er alleen al aan denk! [/quote]

Ik ook.Wat te denken van een Piet paulusma barbieweerman die plots tot leven komt en al oat moarn krijsend met sneeuwballen begint te gooien.Nachtmerries krijg ik ervan.
😀
Vind het weer een goed geschreven column.Acht jaar alweer Kees? Man waar blijft de tijd

Nana · 16 februari 2006 op 08:21

Ik ook. En weet je: barbamama vond ik vroeger leuk (ai) en nu achtervolgen zij mij. Meestal in mijn slaap. Er zit er een bij die in met een raar stemmetje roept: Gevaar, Gevaar, Gevaar. Dan schrik ik wakker en kijk om heen. Geen barbabob (ofzoiets) te zien, wel dreunt het muziekje pesterig om mij heen. 😮

Mug · 16 februari 2006 op 10:40

The King of horror zou er wel raad mee weten ja. Lees The Monkey maar eens:-)

Ik dacht dat Tammakotsies al een paar jaar uit waren…of heeft de speelgoedmaffia die dingen ge-update?

Leuke column in ieder geval!

Shitonya · 16 februari 2006 op 10:52

Dit had wel wat grappiger geschreven kunnen worden. Het is een beetje te zoetsappig naar mijn smaak.

WritersBlocq · 16 februari 2006 op 13:17

Goede column, eng wel, die lading. Kinderen worden depressief van internet, volwassenen pakken de step, waar gaat het naartoe?

Mup · 16 februari 2006 op 13:35

Griezelig, was mijn eerste gedachte al lezend, maar was blij met je standpunt op het laatst. De meeste kindergesprekken vind ik zinniger qua inhoud dan die van menig volwassene overigens,

Groet Mup.

KawaSutra · 16 februari 2006 op 18:23

Griezelig eng ja. Komt steeds dichterbij.

Goeie column, Kees.

Trukie · 17 februari 2006 op 15:38

Big Robot is watching you.
Mooi beschreven Kees.

Troy · 18 februari 2006 op 00:59

Weer een goede column en een meer dan boeiend onderwerp.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder