Dag

Er zijn tijden dat ze niet in beeld is, perioden dat ik haar bijna zou vergeten. Het zijn de momenten van overvloedig leven, van onbezorgd voort. Hooguit als grap, als gezocht motief voor onbezonnenheid, passeert ze dan. Ook andere tijden ken ik echter. Perioden waarin ze op steeds andere wijze van zich doet spreken. Onvoorspelbaar vaak, met onverwachte aanvallen en slopende slagen. Soms schokkend, soms een zegen, verlossing of verlichting. Het zijn de bijzondere perioden waarin relativering en verdieping probleemloos samen opgaan. Perioden waarin we pogen haar doen en laten te doorgronden. Niet zelden zijn het de momenten van grote verbondenheid.

Soms proef ik haar aanwezigheid maar is ze er niet of nog niet. Op de verjaardag van de jongste broer van mijn vader dacht ik haar waar te nemen. De jongste broer werd vijfentachtig. Het feest was op een prachtige locatie, kasteelwaardig. Oude vrouwen en oude mannen in hun mooiste jurken, hun beste pakken. Herkenning en herinnering van de scherpe kantjes ontdaan. De sfeer was ontspannen. Aardige mensen, allemaal aardige mensen. Een aantal in aanwezigheid van hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Verse generaties als garnering. Het was aangenaam druk.

Oude praat en hernieuwde kennismakingen werden onderbroken door korte voordrachten; meest herinneringen, gedichten of andersoortige loftuitingen aan ooms adres.

Ik stond even alleen, op mijn gemak. Aangenaam ontspannen. Twee vioolspelende kleindochters deden een dappere poging een deel van het dubbelconcert van Bach ten gehore te brengen. Ik luisterde en hoorde de violen ergens. Ergens want langzaamaan voelde ik de muziek meer afstand van mij nemen. Ook de druk op mijn benen, mijn voeten leek af te nemen. Alsof ze mij niet meer droegen. Ik dacht dacht ik maar het waren gedachten die geen grond meer hadden. Het was alsof ik niet meer helemaal in mij dacht. Een bijzondere gewaarwording. Met wat ik was aanschouwde, zag en wist ik het. Slechts een moment. Het was genoeg. Ik voelde de opwinding van het verschijnen en berusting van het verdwijnen vrijwel direct in elkaar overvloeien. Het precieze weten was ik snel weer kwijt. Maar ik had gezien hoe het werkte. Het leek allemaal even te kloppen. Toen meende ik haar te zien. Even. Ook dat ging voorbij. Terug was ik.

Het was verder een goed feestje. Ik sprak ooms en tantes, neven en nichten. We aten een uitstekend maal, dronken een goede wijn en namen later dan gepland afscheid.

Die nacht werd ik rond drie uur met dromerige beelden wakker. Ik zag de wekker, registreerde de tijd en draaide mijn hoofd naar links. In de tuin? Lieve mooie dood dacht ik. In schoonschrift stond het op haar vleugels. Dood, met krullen omgeven. Ze huppelde wat onvast door de lucht, onschuldig zo leek het.  Af en toe werd er een takje aangedaan. Even rusten dacht ik. Lang duurde zo’n pauze echter nooit. Al gauw werd de tocht vervolgd. Op weg naar waar ik niet van wist. Daar naar waar ik slechts kon gissen. Onbestemd. Al huppelend groeide de afstand. Vanzelfsprekend. Ze werd kleiner en lastiger te volgen. Uiteindelijk was ze uit beeld. Weg. Verdwenen. Alleen voelde ik mij even. Met een glimlach. Ik stak mijn hand op. Dag dood, dag lieve mooie dood.