De hectiek en stress van een grote stad. Een stad die nooit slaapt. Waar het licht altijd brand. Waar diep in de nacht het verkeer voorbij raast. Een stad die uit zijn voegen scheurt. Eén die niemand met rust laat. Presteren en bereiken zijn van de orde van de dag. En nacht. Omgeruild voor een dorp. Een dorp waar het lijkt of de tijd stil heeft gestaan. Met een zwarte kousen vereniging. Een dorp waar de lantaarns ’s avonds uit gaan. Tijd om te slapen en om alle zorgen te vergeten. Waar het geluid dat je hoort, afkomstig is van vogels. Geen auto’s, geen mensen. Waar de nacht zijn echte betekenis nog heeft. Waar elkaar groeten haast een verveling wordt.

Lopend over de dijken die het dorp beschermen. Tegen de furie van moeder natuur. Een frisse, zoute wind die het gevoel van leven tot je brengt. De zee die ritmisch beweegt op het komen en gaan van de maan. Kijkend naar de hemel waar de sterren zijn. Alle sterren zichtbaar met het blote oog. Geen kunstmatig licht dat het zicht belemmert. Staren naar de horizon, kilometers ver.

Het laatste kwartier van de maan geeft een schone flikkering op het water. Een trechter vorm. Alsof je kijkt naar het licht. Het licht van de tunnel. Elke golf die breekt, heeft zijn eigen verhaal. De schoonheid van de samenhang tussen mens en natuur.

Aan de linker kant van de horizon zie je een onaards schouwspel. Oranje licht wat hoog de hemel in reikt. Dikke rookpluimen die de lucht vervuilen. De industrie en de kassen. Verkeer dat heen en weer gaat. De hectiek en stress van een grote stad.

Aan de rechter kant van de horizon een uitgestrekte zee. Die wordt belicht door de witte zon. Geen vuiltje aan de lucht. De hemel op Aarde. De vogels die praten en de sterren die stralen. Met de wind door je haren geeft het je innerlijke rust. De Zeeuwse rust.

Categorieën: Algemeen

BuddhaWriter

Geen vogel vliegt te hoog die met zijn eigen vleugels vliegt

9 reacties

LouisP · 10 mei 2009 op 23:54

Gary,

bij de 2de keer lezen zocht ik onbewust, in mijn gedachte, een mogelijk plekje in Zeeland dat aan jouw beschrijving voldeed. Of dat gelukt is of niet maakt niet uit. Ik heb het met plezier gelezen en gezocht.

groet,

Louis

arta · 11 mei 2009 op 08:55

Mooi stuk!
Het ieniemieniestrandje bij Brouwershaven, tussen de jachthaven en een strandtentje, daar moest ik even aan denken…
Man, groei jij qua schrijven!!!
🙂

lisa-marie · 11 mei 2009 op 12:21

Wauw, een pareltje 😀

Mien · 11 mei 2009 op 13:43

Knappe column Gary.
Er schuilt poezie in je schrijfsels.
Eens met Arta. Je gaat stappen vooruit.
Maar wat wil je, op een Zeeuws strand is het goed toeven, toch?

Puntje van kritiek:
Het is ‘aan de orde van de dag’ i.p.v. ‘van de orde van de dag’

Mien

doemaar88 · 11 mei 2009 op 14:41

Jeetje, Gary, wat ga jij vooruit in je schrijven. Leuk om te zien en nog leuker om te lezen. Poetisch stukje. Mooi en beeldend, complimenten.

WritersBlocq · 11 mei 2009 op 17:40

Ik vind het geen column en geen gedicht, maar een totaal andere stijl, denk ik. Het is een beetje… opgedreund, zo met die kort afgekapte zinnetjes. Het heeft wel wat, maar is niet mijn ding, althans niet bij dit soort onderwerpen. Dan wil ik smullen, ruiken, voelen en meegesleperd worden. Maar da’s persoonlijk.

Sommige woorden staan los terwijl ze samen 1 zijn, zoals ‘linkerkant’ en ‘trechtervorm’ en er mist nog ergens een ‘t’, maar inmiddels is het mooi tijd voor een potje bier 🙂

Garuda · 11 mei 2009 op 18:26

Bedankt voor de leuke reacties en kritiek! Sommige reacties lijken alleen maar in mijn dromen voor te komen, maar blijken toch realiteit te zijn. Heerlijk…:-D

u-queen · 12 mei 2009 op 01:08

Persoonlijk hou ik wel van de korte zinnen 😀 dus helemaal goed voor mij in dit geval.
Het leest lekker weg 😀

KawaSutra · 13 mei 2009 op 01:28

Terug naar de kust.
Mooi Gary.

Geef een antwoord