De zondagsrust

De christenunie wil dat er geen vrachtwagens meer op zondag rijden. Ze hebben hiervoor een ijzersterk argument: ‘de andere landen doen het ook!’. Als gunstige bijkomstigheid noemen ze terloops dat het natuurlijk ook bij zou dragen aan de zondagsheiliging. Raar woord eigenlijk, zondagsheiliging. Ik heb altijd vernomen dat het ten strengste verboden is voor gelovigen om alles behalve God te vereren.

Ik begrijp niet hoe je de zondagsheiliging nog serieus kan nemen in deze tijd. Ten eerste hoort de sabbat niet op zondag, maar op zaterdag gevierd te worden. Ten tweede is de sabbat pas ingesteld in de romeinse tijd. Hoe kun je het hard maken dat het nodig is om de sabbat in ere te houden, wanneer dit in de tijd dat Jezus rond zou hebben gelopen totaal niet belangrijk werd gevonden? Jezus timmerde waarschijnlijk twintig schuren in elkaar op de zondag, terwijl ik niet eens de was op zou mogen hangen?

Het argument dat ‘andere landen het ook doen’ is misschien nog wel van een lager niveau te noemen, een slechte dekmantel om de eigen religieuze overtuigingen mensen op te dringen. Ik heb zelf de term ‘ja maar zij doen het ook’ niet meer gebruikt sinds ik als klein kind een baksteen door een ruit gegooid had. Wanneer ze dit wel een goed argument vinden kunnen we volgens dezelfde redenering direct alle christenen standrechtelijk executeren, dat doen ze in bepaalde landen immers ook.

Ik heb nooit begrepen waarom de gelovigen zo’n moeite hebben met open winkels op zondag. Op welke manier stoort dit hun in de zondagsrust? Dat kan ik mij alleen voorstellen wanneer je boven de winkel zou wonen. De meeste mensen wonen echter in woonwijken waar geen winkel te bekennen is. Dat de winkels open zijn, zegt nog niet dat je verplicht wordt er ook naar toe te gaan.

De enige reden die ik kan bedenken om de winkels dicht te houden, en om vrachtwagens het te beletten om te rijden, lijkt mij om anderen ook hun levenswijze en gedachtengoed op te dringen. Willen ze de zondag niet eren? Dan zorgen we er wel voor dat ze niet anders kunnen!

Dit soort politieke acties zet je aan het denken over de scheiding van kerk en staat. De staat wordt immers misbruikt om religieuze overtuigingen op te dringen aan het volk. Mag dat dan wel? En hebben christelijke partijen so wie so wel het recht om in de politiek te zitten?

Helaas is de scheiding van kerk en staat niet zoals veel mensen denken. Het houdt alleen in dat de mensen die de kerk direct besturen, niet tegelijkertijd het land mogen besturen. Dit zou het dus mogelijk maken om een totaal religieus parlement te krijgen, zolang de paus er maar niet bij zit. Ik vind dit zelf een oncomfortabele gedachte.

We hebben geen religieuze overtuigingen nodig in de politiek. We hebben mensen nodig die ons land besturen, niet onze levenswijze. Ik stel dan ook voor dat de scheiding tussen kerk en staat snel een echte scheiding wordt, het liefst een flitsscheiding!