Ondanks dat ik weet dat die ene dag in Juli altijd stilletjes aan komt sluipen, staat ze uiteindelijk toch weer confronterend voor mijn neus. Ooit was het een dag waarop ooievaars streden om de eer, de grafische machine smeekte om gouden inkt en roze muisjes triomfantelijk als winnend team uit de strijd kwamen. Een dag die zich aandiende als de mooiste herinnering in mijn geheugen en mij voor de eerste keer deed transformeren van vrouw tot  moeder. Vandaag heeft die dag zich wederom aangediend maar verwelkom ik haar met gemengde gevoelens. Er is niemand uitgenodigd om het te vieren, er hangen geen ballonnen of slingers, er is geen taart met 25 kaarsjes, de feeststemming die er zou moeten heersen hangt bleek in de lucht. Toch wil ik  iets bijzonders doen, maar weet alleen nog niet wat.

Op mijn werk probeer ik  terloops ter sprake te brengen dat het vandaag die dag is maar  er ligt te veel werk om het er uitgebreid over te hebben. Zelfs niet heel even. Ik voel een enorme behoefte om het met iemand te delen, maar wil er tegelijkertijd niemand mee lastig vallen.

Eenmaal thuis  pak ik aarzelend het fotoalbum uit de kast en lijkt het me een goed idee om een waxinelichtje aan te steken en deze naast de kleine urn te zetten.  Het voelt echter veel te geforceerd. Wanhopig blaas ik het vlammetje weer uit.  Net als ik probeer te bedenken wat ik dan kan doen gaat de telefoon. Het is mijn oudste zoon. Halverwege het gesprek zie ik mijn kans schoon en herinner hem eraan dat zijn zusje vandaag eigenlijk jarig is. Maar verder dan een “Oh… Is dat vandaag?” komt het niet.

’s Avonds overweeg ik om mijn beste vrienden te bellen, maar zelfs bij hen voel ik me bezwaard, al zou ik beter moeten weten. Als ik het later zou vertellen zouden ze waarschijnlijk  teleurgesteld zijn. Ik wil niet zielig zijn en  ook niet sterk.  Ik wil niet alleen zijn en toch weer wel. Zucht, hoe ziet de gulden middenweg eruit?

Later op de avond zit ik rusteloos op de bank en na eindelijk de moed verzameld te hebben sta ik op en loop naar het dressoir. Voorzichtig haal ik de DVD uit de lade  en leg deze op tafel. Eerst maar een glas wijn inschenken. Net als ik een slok wijn wil nemen gaat de kamerdeur open en zie ik eerst een grote bos bloemen binnenkomen, gevolgd door mijn oudste zoon.  Samen kijken we naar de DVD en bij het aanschouwen van de beelden laat ik me eindelijk gaan en begrijp dat ik vandaag helemaal niets bijzonders hoef te doen om haar te herinneren. Geen kind is zo aanwezig als een kind dat wordt gemist…

Categorieën: Liefde

24 reacties

NicoleS · 20 juli 2016 op 11:15

Het verlies van een kind is een van de ergste dingen die je kunt overkomen als mens. Wat naar dat je dat hebt meegemaakt. Mooi geschreven. Was er stil van.

Lianne · 20 juli 2016 op 11:22

Zo heftig, zo mooi geschreven over je eigen zoektocht op een bijzondere dag. Kwetsbaar.
Blij dat je toch een manier heb gevonden om je verdriet er te laten zijn.

Mien · 20 juli 2016 op 13:08

Afstand en nabijheid, liefde en verlies, je brengt het dicht bij elkaar en helder over. De vervlechting van het gemis. De twijfel. Knap geschreven. Moedig ook. Ook ik werd er even stil van. Een sterke column.

    Yfs · 20 juli 2016 op 22:24

    Dank je wel Mien. Wat heb je dat knap en treffend samengevat. Het lijkt bijna een gedicht!

Esther Suzanna · 20 juli 2016 op 14:25

Zo pijnlijk mooi geschreven.

van Gellekom · 20 juli 2016 op 15:38

Pijnlijk mooi, ja. Erger kan niet

Bruun · 20 juli 2016 op 16:25

Een heftige column die hard binnenkomt. Mooi geschreven.

Snarf · 20 juli 2016 op 21:45

Wat heb je jouw verdriet prachtig onder woorden gebracht. De laatste twee zinnen maken het tot een bijzondere column, onverbloemd en recht uit het hart. Mooi, Yfs!

    Yfs · 20 juli 2016 op 22:30

    Dank voor een reactie eveneens recht uit het hart Snarf! 😉

Dees · 21 juli 2016 op 12:30

Mijn neefje zou vandaag 18 moeten zijn, maar is altijd tweeeneenhalf gebleven. Zijn geboortedag en zijn sterfdag zijn verdeeld over het jaar, in augustus is hij 16 jaar geleden overleden, in februari zou hij 19 moeten worden. Het is niet iets dat een mens zou moeten meemaken. Het is teveel.

ik heb altijd vol bewondering gekeken naar mijn zus en zwager, die verder zijn gegaan en hun andere kinderen een fijne jeugd hebben weten te bezorgen. Bewondering dus ook voor jou!

    Yfs · 21 juli 2016 op 16:59

    Tweeeneenhalf is waarachtig al een echt kereltje. Het zijn data die je nooit vergeet en eigenlijk niet eens een aanduiding met een kruisje behoeven op de kalender.

    Dank voor je mooie reactie Dees!

Nachtzuster · 21 juli 2016 op 18:08

Bijzonder eerbetoon aan een bijzonder meiske dat een bijzondere leeftijd zou hebben (moeten) bereik(t)en. Mooi klein en bij jezelf gehouden, Yfs. Een indringend, schrijnend inkijkje in je hart.
CvdM waardig. <3

    Yfs · 21 juli 2016 op 21:01

    Mooie, oprechte en hartelijke reactie Nachtzuster. Dat doet me goed! Dank je wel!! 🙂

Nachtzuster · 21 juli 2016 op 18:08

Dat symbooltje moet dus eigenlijk een hartje zijn. Excuus.

pally · 22 juli 2016 op 17:36

Het is heel heftig en het blijft heftig. Lief gebaar van zoon. Prachtig en eerlijk geschreven, Yves, zonder sentimentaliteit. Daardoor heel invoelbaar.
Mijn zus verloor een van haar 5-jarige tweelingmeisjes, al meer dan 40 jaar geleden. De pijn blijft schroeien vooral op de speciale dagen…

Yfs · 22 juli 2016 op 22:29

Het wegvallen van een tweelingmeisje en haar tóch ‘ zien opgroeien’ lijkt me ondraaglijk en mooi tegelijk! Hoe wrang.
Zoals altijd, dank voor je mooie, warme woorden Pally!

Mien · 27 oktober 2020 op 20:09

Goh, Yvonne. Vandaag bij First Dates. Leuk om je weer eens te zien. Bijna niets veranderd. Mooi ook om deze bijzondere column nog eens terug te lezen. Het ga je goed.

Mien · 28 oktober 2020 op 09:45

Hier de link naar de aflevering van 27 oktober.
https://www.bnnvara.nl/firstdates/videos/552131

Geef een reactie