Je wilt het risico natuurlijk niet lopen. Je hebt kleine kinderen om je heen. Je bent een trotse ouder. Een verantwoordelijke ouder. En soms ben je een geïrriteerde ouder. Een boze of teleurgestelde ouder. Maar hoe het ook zij, je bent ouder en je wilt niet dat je kind iets overkomt. Niemand wil dat. Maar de risico’s liggen op de loer. Overal. Op iedere straathoek. Dat zeggen ze tenminste. En risico’s… risico’s kunnen we niet hebben. We hebben al genoeg aan ons hoofd. Risico’s moeten we, als het even kan vermijden. Daarom brengen we de schatjes naar een kinderopvang met een keurmerk, naar een school met de beste gemiddelde prestatie en detectiepoortjes, naar een sportvereniging met perspectief en we proberen ze groot te brengen in een woonomgeving met verantwoorde speeltoestellen en beschaafde buren. Hijg, oef, puf.
Vervolgens ga je naar je werk. Daar moet je stoel niet te laag en niet te hoog. De rug moet recht, de pc de juiste stand, je bureau op de juiste hoogte. Maar pas op ! Niet te lang achter de pc want dan word je ziek. Niet teveel muizen want ook dan word je ziek. Ook niet meer dan een vastgesteld gewicht tillen. Vooral kleding dragen die aan de kwaliteitseisen voldoet. Geen ruzie maken, maar wel alles uitspreken want… anders word je ziek. Ook niet zomaar uit de kraan drinken, want de legionella kon weleens mee naar binnen komen. Niet zomaar alles eten want ook daarin bevindt zich in potentie allerlei viezigheid. Let dus goed op! Wapen je! Hijg, oef, puf.
Je zou het aan je hart krijgen van al die risico’s. Maar ja dan staat er om de zoveel meter weer een defibrileerapparaat. Zomaar doodgaan aan een doordeweekse hartaanval zal daardoor nog lastig worden.
Daarom ben ik maar weer gaan roken.
Voor een beetje avontuur.

Categorieën: Algemeen

6 reacties

Ma3anne · 7 november 2008 op 17:54

Als je dan maar buiten rookt als je kinderen thuis zijn. 😉

*Steekt er ook nog maar eens eentje opmodus*

Dees · 7 november 2008 op 19:48

Geweldig. Ik ben net weer eens gestopt met roken, ik ben er echt een knipperlicht mee, paar maanden wel, paar maanden niet (maar hee, avontuur is nog leuker als je het af en aan beleeft). Maar het is wel van wrange ironie soms dat doodgezonde mensen net zo goed ziek worden als de allerverschrikkelijkste ongezonde types. En dat lijkt er bij velen maar niet in te willen, die slikken alle angstaanjagende ‘feiten’ zo voor zoete koek dat ze denken dat als ze zich maar eerlijk aan de regels houden, God ze eerlijk zal behandelen. En hij maar russische roulette spelen met de gun pointed at other people’s heads. The serenity prayer zouden ze ook in moeten stellen voor ACF (anonieme controlefreaks)… Mooi stuk.

pally · 7 november 2008 op 21:36

Een stuk naar mijn hart, Frank. Het tegenwoordig bijna algemene betuttelende anti-gevaar( is anti-avontuur?)gedrag hangt me ook vreselijk de keel uit.
Prima stuk!

groet van Pally :hammer:

Fem · 8 november 2008 op 09:40

van avontuur kan je nooit genoeg krijgen 😀

Neuskleuter · 9 november 2008 op 12:56

Leuk stuk met een grappige uitsmijter! Hoe meer je weet, hoe meer aanpassingen je kan doen voor een bewuste levensstijl, maar soms gaat het wel iets te ver.

Prettig ook dat je de woorden nu uitschrijft! Het is nu heerlijk leesbaar.

Mien · 10 november 2008 op 09:30

Goede column Frank. Helder en sterk.
Goede Reden met heilige hoofdletters?
Toeval of Vondst! Erg goed.
De hele column had voor mij in Kapitalen mogen staan.

MIEN

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder