Buiten loeit het restant van een tropische orkaan en binnen wachten we angstvallig af of de partytent het houdt. Tot nu toe wel. Schuddebuikend trotseert het doek de stormvlagen in een woeste dans met de buitelende wind. Ik heb haar maanden geleden uit voorzorg met de accuschroefboormachine verankerd. Wat een genot om die lange schobbejakken, waar ik vroeger mijn polsen de soep mee indraaide, nu moeiteloos in het hout te persen. Je voelt je potdorie nog een echte timmerman ook , even in de lucht proefzoemen op z’n A-teams, inklinken en hup daar verdwijnt het schroefdraad murmelend in de balk. Zo jij zit, súcker!

Maar eh..hó eens even, Green Dolphin Street, dát zouden we toch doen?
Zie je wel, is ‘t weer eens zover, het stukje neemt een ander loopje met me.
Het zou gaan over weemoed die zacht en zoetjes opwelt en tranen die nergens over gaan maar me toch ineens op het spoor zijn.
John Coltrane en Miles Davis spelen het themanummer van de gelijknamige film uit 1947 en nu ben ik het op gitaar aan het instuderen. De mooiste akkoorden uit de jazz wat mij betreft.
Regenvlagen onder oude straatlantaarns, de opgestoken kraag van een gabardine regenjas een wolk sigarettenrook, het snelle getik van hoge hakken in een donkere steeg. Soms bereikt muziek onbekende regionen in jezelf, afgronden van diep verlangen naar een tijd en een leven dat niet meer bestaat maar waar je de geur even van opvangt.
Sommige noten doen haast pijn omdat de schaduw van vergankelijkheid en afscheid erin besloten ligt. En als je reikt naar de betekenis zijn ze alweer weggewaaid. Ik rek mijn vingers in nieuwe martelende grepen en zet de versterker een klein stukje open.
Buiten buigen de iepen nog vol in het blad. Zo werkt dat in het leven, meezwiepen en als de wind wegvalt richt je je weer op.
Green Dolphin Street en het is herfst geworden.

Categorieën: Algemeen

9 reacties

sylvia1 · 29 september 2012 op 08:22

Wanneer je een lezer moeiteloos mee kunt nemen van een A-team scène naar een melancholisch herfstgevoel… dan kun je echt goed schrijven. Mooi.

Libelle · 29 september 2012 op 08:53

Ik ben jaloers.

Yfs · 29 september 2012 op 10:34

Trawant… toen ik je column las had ik het gevoel
alsof ik naar een Audi TT keek in een showroom. Ik stond met mijn neus tegen de ruit van de showroom gedrukt en in diezelfde ruit zag ik de weerspiegeling van mijn eigen trawantje die er tegenover stond geparkeerd…..

:wave:

Jip · 29 september 2012 op 11:33

Jeetje! Zo zit ik in een woedende storm en houd mijn hart vast. Dan kijk ik maanden terug, naar een rond zwaaiende boormachine om uiteindelijk in een muziekstuk vol noten en naaldhakken terecht te komen.
Ja ja mooie beelden, maar voor mij is het allemaal een beetje te veel!
Poot! Jip

Meralixe · 29 september 2012 op 11:55

Die tweede alinea is er eentje om in te kaderen! (ben zelf timmerman) 😉

pally · 29 september 2012 op 17:27

Leuk, Trawant, hoe je dit stukje eerst een eigen draai laat nemen en dan toch weer terugdwingt naar het bedoelde onderwerp. Schrijven voor gevorderden.

groet van pally

Nachtzuster · 29 september 2012 op 17:45

Jij schrijft alsof je het, hoppa, uit de losse pols doet. Terwijl er echt wat staat. En dat is knap.

SIMBA · 29 september 2012 op 19:15

[quote]even in de lucht proefzoemen op z’n A-teams[/quote] Ge-wel-dig! Echt een juweeltje!

Mup · 1 oktober 2012 op 22:33

Mijn muziekleraar (heel vroeger) zei; ‘Muziek is het feest der herkenning’ maar voor mij is muziek emotie, en als je die ook nog kunt beschrijven en overbrengen; :wave:

Groet Mup

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder