Volgens mijn energie-maatschappij ben ik zo’n beetje het minst groene mannetje uit het dorp. Waar anderen spaarzaam met hun gas omgaan, slinger ik kubieke meter na kubieke meter gas mijn ketel door. Als ik hun moet geloven dan staan er van elke vier boor-eilanden, er zeker twee om alleen mij al in mijn gasbehoefte te voorzien. Nu ben ik mij persoonlijk van deze superconsumptie niet bewust. Ik woon in een tussenwoning van gemiddelde grootte, heb op een half kind na een gemiddeld gezinssamenstelling, en zet mijn stopwatch op 3 minuten tijdens het douchen. Het leek mij eens tijd om de gasmeter na te laten kijken. De gasmeter is immers mijn enige controlemiddel om na te zien wat ik gebruik. Aangezien Liander mijn netwerkbeheerder is, nam ik contact met hun op om hier een afspraak voor te maken. Ik dacht dat het een simpel geval van ‘apparaatje aansluiten, gas of lucht door de meter pompen, en nameten’ was. Dit bleek niet zo te werken. Liander bood aan de ijk-meting te verzorgen. Ze zouden de meter dan op komen halen, en op locatie controleren. Echter zou dat mij 300 tot 700 euro kosten wanneer uit het rapport bleek dat de meter juist ge-ijkt was. De medewerker was uit zichzelf al zo vrij om te suggereren dat ik ook een onafhankelijke installateur zou kunnen laten komen wanneer ik hun niet genoeg vertrouwde om deze ijk-meting te verzorgen. Na onderzoek bij diverse bedrijven die als onafhankelijke installateur vermeld staan, bleek dat geen van deze bedrijven meer ijkingen uitvoerde. Er bleek nog maar één echte ijk-instantie in Nederland te zijn, en deze is in handen van Eneco. Een medewerker van een voormalige ijk-instantie deelde mijn mening dat het vreemd was dat een energie-maatschappij als controlerend orgaan fungeert voor een product dat zij zelf leveren. Een top-staaltje belangenverstrengeling als je het mij vraagt.

Als consument heb je dus geen enkele methode om er achter te komen of je wel echt verbruikt wat de meter zegt dat je verbruikt, tenzij je op de goede inborst van energie-maatschappijen wilt vertrouwen om toe te geven dat ze jou duizenden euro’s terug moeten betalen omdat de meter niet klopte. De nutsbedrijven zijn niet eens wettelijk verplicht om de meters te controleren op juistheid, de wet geeft hen wat dat betreft genoeg ruimte om te sjoemelen. Zolang ze ‘ich habe es nicht gewüst’ zeggen, komen ze er mee weg.

Ik vind het krom dat de nutsbedrijven geen enkele verantwoordelijkheid hebben met betrekking tot het verschaffen van deugdelijke meet-apparatuur, en dat ze geen enkele verantwoordelijk hebben met betrekking tot het onderhouden en controleren van deze apparatuur. Zelfs wanneer een consument vaststelt dat er een hoge afwijking is in het normale gebruik, moet de consument het risico lopen om de apparatuur te laten ijken tegen onevenredige kosten, bij een ijk-instantie die verre van onpartijdig is, en in sommige gevallen zelfs dezelfde partij blijkt te zijn als de leverancier. Er zijn verhalen bekend van opgestuurde meters waar in het ijk-rapport niets mis mee bleek, maar die wel vernietigd werden na onderzoek. Sommige mensen zouden zeggen dat dit was om het aanvragen van een second opinion onmogelijk te maken. Ik weet wel beter, er is in Nederland niet eens een second opinion aan te vragen. Er is een gasmeter-monopolie aan de gang, en de consument is, zoals altijd, weer de dupe.

Ik vraag dus niet meer om mijn meter opnieuw te ijken, omdat ik geen enkele interesse heb in een 700 euro schijn-proces tegen mijn energiemeter waarin de onschuld van de verdachte bij voorbaat al vaststaat. Ik vraag gewoon als een brave consument een nieuwe gasmeter, en betaal met een zucht mijn na-heffing, over verbruikt gas dat waarschijnlijk nog steeds uit de grond gepompt moet worden.


4 reacties

DACS1973 · 25 oktober 2009 op 07:40

Goed geschreven. Eén opmerking. [i]‘Ich habe es nicht gewüst’[/i].
Even afgezien van de verkeerde spelling (het is gewusst of gewußt): impliciet stel je het nutsbedrijf gelijk aan de Duitsers die na de oorlog beweerden niets af te hebben weten van de misdaden van het Naziregime. In de context van het verhaal – gasverbruik – vraag ik me af of het nou wel zo kies is die term te gebruiken. Sommige lezers zouden daarover kunnen vallen, met als gevolg dat je eigenlijke boodschap niet meer overkomt. Volgens mij kun je dat zinnetje heel goed achterwege laten en toch je punt maken.

pally · 25 oktober 2009 op 13:46

Goed geschreven, Fat, al had ik na de lekkere vette intro iets meer humor verwacht. Maar ja, dat is mijn verwachting en daar hoef jij niet aan te voldoen, natuurlijk. Het schrappen van dat beladen zinnetje, daarin ben ik het met wel Dacs eens.
Goh, we zitten opeens in de loodgieters en gasvoorzieningscolumns: najaarsitems? 😀

groet van Pally

FatTree · 25 oktober 2009 op 18:53

Ik begrijp wat je bedoelt, ikbedoelde meer de letterlijke betekenis, maar ik begrijp de link die gelegd wordt, al is deze met de jaren wel wat verwaterd dacht ik zelf 🙂

lisa-marie · 27 oktober 2009 op 12:10

Met zo’n naam het minst groene mannetje?? 😀

ik zou inderdaad dat zinnetje eruit halen.

Geef een antwoord