Horen, zien en…

Mijn kleinzoon is mee naar mijn stokdove schoonmoeder die weigert haar gehoorapparaat te gebruiken. De conversatie gaat daarom op luide toon. Ze vraagt niet: ”Wat zeg je”. Nee, ze roept luidkeels, Hè? Iets wat ze vroeger nooit gedaan zou hebben. Maar goed er gaat bij haar wel meer anders dan vroeger. Ik probeer met haar tot zaken te komen wat betreft een bezoek aan de kapper en doe het voorstel om nieuwe kleding aan te schaffen. Kleinzoon bemoeit zich niet met het gesprek maar bestudeert de rollator waar van alles op en aanzit wat hem boeit. Ook de bedgalg krijgt de nodige aandacht en daarover wil hij alles weten. Ik leg uit waar het ding voor dient en hij kruipt op bed om dit hulpstuk uit te proberen.
Zijn armen zijn nog iets tekort maar hij begrijpt wel hoe het werkt. Het liefst zou hij zien dat schoonmoeder een demonstratie geeft, maar dat gaat haar en mij te ver. Als hij alles wat er te ontdekken valt bekeken heeft verplaatst hij zijn interesse naar de badkamer. De armsteunen aan het toilet worden gecontroleerd op beweegbaarheid, hij klautert op het douchestoeltje en ik kan hem er net van weerhouden aan het alarmkoordje te trekken, dan heeft hij het ook daar gezien. Volgend doel is de lift op de gang, het wordt tijd om op te breken want een lift is geen speelterrein.

Op straat blijkt dat hem de conversatie tussen schoonmoeder en mij niet is ontgaan hij pakt me bij de hand en zegt: ”Oma, die oma van jullie is een beetje doof.”