“Veer, wil je even kijken, op welke plaats we geëindigd zijn deze week met de huizen? Niet dat ik wat verwacht, want gisteravond stonden we op drie.”Lief als ik soms kan zijn, sluit ik mijn eigen werk af en log in op de desbetreffende woningsite. Niet wetende dat de vraag, gesteld door mijn aanstaande schoondochter mijn hele gevoelswereld op de kop zou gaan zetten. Tot haar en mijn grote verbazing stonden zij opeens op nummer één. Nog drie uur te gaan, dan zou het huis definitief van mijn zoon en zijn vriendin zijn. Zenuwachtig, tel ik samen met het handtasje van mijn zoon de minuten af. De laatste tien seconden telden we mee vanaf tien. Het was een feit, het huis was definitief van mijn zoon en zijn dingetje.

Eerlijk is eerlijk, de eerste twee minuten was ik blij voor ze, oprecht blij. Ik maakte plannen samen met haar en beloofde ze meteen een bankstel als ze de sleutel zouden krijgen. Twee hele minuten duurde deze feestvreugde toen ik opeens een unheimlich gevoel in mijn binnenste bespeurde.
Op de dag af, 24 jaar geleden, vrat ik tijdens zijn bevalling van de pijn mijn kussens op, veranderde mijn jeugdige, strakke goddelijke lijf in een gerimpeld lusteloos vodje. En juist op die dag moet ik horen dat ik hem kwijt raak.

Heel lang mocht ik voor hem zorgen, op hem schelden, hem misbruiken om koffie voor me in te schenken en kreeg ik tot grote ergernis van het vrouwelijke aanhangsel ieder jaar zijn kerstpakket! Ik was de belangrijkste persoon in zijn leventje. In iedere agenda of op ieder formulier stond dat ik moest worden gewaarschuwd in geval van nood. Laten we eerlijk zijn, als je naam overal op staat, ga je je vanzelf als de belangrijkste persoon zien.

Was ik niet degene die altijd riep dat je een kind niet kreeg, maar dat je het te leen had? Een soort van leasecontract noemde ik het. Maar nu het leasecontract niet meer wordt verlengd voel ik me bestolen. Bestolen van iets wat ik toch bijna 25 jaar in huis heb gehad.

En de dief zat met een onschuldige glimlach van oor tot oor tegenover me op de bank. Totaal geen last van haar geweten, terwijl ze toch overal op hem, haar vingerafdrukken heeft achtergelaten.

Mijn middelste zoon biedt, als hij mijn ongenoegen ziet, aan om tussen de twee geliefden te gaan stoken. Trots vertelt hij hoe goed hij daar in is. Mijn jongste zoon vertelt me lief dat als hij door emoties wordt bevangen, hij naar de muur kijkt die tussen hem en zijn oudste broer zijn kamer zit, wetende dat die muur samen met zijn broer verdwijnt. Dat helpt hem, naar eigen zeggen, door deze rotte periode heen.

En ik… ik kan alleen maar denken hoe ik die vrouwelijke dievegge aan kan geven bij de desbetreffende instanties, zonder mezelf belachelijk te maken.

Categorieën: Algemeen

9 reacties

DACS1973 · 12 april 2011 op 21:19

Ach joh, gun die jongen zijn toekomst. En een zoon die tot zijn zesenveertigste blijft thuiswonen, dat is ook niet alles.

Mien · 13 april 2011 op 07:58

Zo lust ik ze rauw, ehhh, de column natuurlijk!!!

Loslaten is een kunst.

Mien

phoebe · 13 april 2011 op 15:42

Oei… ik hoop dat je ook blij bent dat je zoon geluk heeft gevonden… een goeie column, maar hopelijk iets aangedikt?

Ferrara · 13 april 2011 op 16:58

Je hoort wel vaker dat het tussen schoonmoeders en schoondochters niet botert.
Gek genoeg denk ik dat het hier wel meevalt anders had je vast niet zo over haar geschreven,
handtasje, dingetje, vrouwelijk aanhangsel, dievegge. Ik hoop wel voor je dat ze op het bankstel wil zitten. 😉

sylvia1 · 13 april 2011 op 19:38

Los van of het goed of slecht, echt of overdreven is, vind ik het goed verwoord en vooral verfrissend, moeders zijn ook maar mensen.

DACS1973 · 13 april 2011 op 21:40

Vrouwelijke dievegge = pleonasme :politie:

LouisP · 14 april 2011 op 00:16

Die eerste alinea is eigenlijk maar heel gewoon. Maar als ik hem nogmaals lees nadat ik het hele stuk heb gelezen, komt ie helemaal anders binnen. Erg leuk ook.

Stuk is ontzettend origineel, van invalshoek. Je gevoel over die schoondochter, of toch in ieder geval het ‘verlies’van je kind, druipt er heel mooi af. Heel goed. Het stuk verdient misschien een iets scherpere uitsmijter, denk ik.

Bitchy · 14 april 2011 op 06:36

Mijn allereerste verhaaltje hier op X ging over haar. Sinds die tijd is er gelukkig wat veranderd en zij ook 😀

Als ik er over nadenk is eigenlijk niets aangedikt, ik voelde het echt zo hahaha.. wat niet wil zeggen dat ik ze alle geluk op de wereld gun en ik heb ze dan ook geadviseerd mij zoooo te negeren. 😀 Over 3 weken sta ik gezellig met ze te schoonmaken en blij te zijn voor ze.

Inderdaad vrouwelijke dievegge is iets te veel van het goede. Ik denk dat het komt omdat het zo lekker in de mond ligt dat ik daar over heen heb gelezen.

LouisP je hebt gelijk, die uitsmijter had veel beter gekund, maar die kwam er maar niet :s

Dank jullie wel!

pally · 14 april 2011 op 23:39

Lekker over de top, Bitchy, maar met een kern van waarheid en vol melancholie om het moeten loslaten…moeders

groet van Pally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder