Ja, ik wil

Ze hadden elkaar leren kennen via een datingsite. Precies tweeduizend dagen na hun eerste ontmoeting werd hun verbintenis bij de ambtenaar van de burgerlijke stand bezegeld. Het moest er een keer van komen, na bijna zes jaar woppen en latten.

De opbouw van hun relatie had tijd nodig gehad. Voor beiden was het niet de eerste keer dat ze ‘JA’ hadden gezegd. Lering getrokken uit het verleden was de relatie behoedzaam van start gegaan. Na een fase van puberale gevoelens en wilde nachten ontstond er wederzijdse genegenheid, een status van verbondenheid, liefde. De man ging op zijn knieën.

Over één ding waren ze het snel eens. Géén kinderen. Maar ook over andere zaken moesten afspraken worden gemaakt. Waar gaan we wonen, hoeveel vrijheid geven we elkaar, wie doet de boodschappen, wie lapt de ramen? Toen dat allemaal geregeld was kon de planning van het huwelijk van start. De man wilde het simpel houden. De vrouw had andere gedachten. Lange jurk in het wit, bruidegom in jacquet. De man vertikte het echter om als pinguïn met hoge hoed naar het stadhuis te gaan en koos voor een kostuum met stropdas.

Er werden ringen gemaakt, kaarten verstuurd, een feestje georganiseerd. Kortom, een evenement met toeters en bellen. Het plan was om voor een klein gezelschap een ‘culinaire ontdekkingsreis’ te organiseren in een wijnkelder. Ambiance was een must. Kaarsen, rozenblaadjes op tafel, een troubadour. Het werd een bijeenkomst met een gouden randje. Het feest liep uit tot in de kleine uurtjes en bij thuiskomst barstte de man van de slaap. Zijn herinneringen aan de huwelijksnacht zijn derhalve vaag.

Oh ja, de bruid is 69 en de bruidegom 73. Ik ga nu stoppen met schrijven, want er moeten nog boodschappen worden gedaan en ramen gelapt …