Johannes

De bultrug. Een mannetje lijkt me. Ze hebben hem Johannes gedoopt. Gestrand op de Razende Bol, een wandelend eilandje ten oosten van Texel. De oorzaak van zijn stranden is niet bekend. Fysiek ongemak wellicht. Andere oorzaken worden door de vele dames en heren deskundigen echter niet uitgesloten. Andere oorzaken. Het zou kunnen dacht ik, dat Johannes een regelmatig passant is. Iemand die de route goed kent. Iemand voor wie de Noordzee deel uit maakt van zijn wekelijkse of maandelijkse routine. Ik sluit het niet uit, het zijn slimme dieren. Het zou kunnen dat Johannes een beetje op de automatische piloot zijn rondje Noordzee wilde doen. Drukke week achter de rug. Even relaxen op het bekende rondje Noordzee. Bij Noorwegen rechts af. Een beetje dromerig, onnadenkend zwemt ie voort. Een glimlach rond de mond. De gedachten bij een onbeschrijflijk mooi bultrugvrouwtje, het avondeten of gewoon het denkscherm even op zwart. Heerlijk op de automatische piloot, in de relaxversnelling. Op deze wijze kan hij eindeloos doorgaan. In die ontspanning komt er opeens een Razende Bol voorbij. Even aan de wandel. Boem. Je stoot als bultrug ongenadig je kop. Het is vervolgens het laatste dat je je herinnert. Buiten westen. Als je na enige tijd met spierpijn en knallende koppijn wakker wordt gaat het niet goed. Je ligt op je zij in het wandelende zand. Duizelig en koortsig. Je bent nieuws, je heet Johannes en je gaat dood. Je wordt gevild, schoongemaakt en tentoongesteld.
Beroemder kun je als bultrug niet worden.
Tenzij je andere ambities had.