Soms wil je gewoon zeggen ‘ik hou van jou’. Maar waarom, niemand weet het. Gewoon een gevoel wat er langzamerhand is ingeslopen zonder dat je je er al teveel bewust van was. Maar vlak daarvoor of erna word je overmand door herinneringen die je liever wilde vergeten. Herinneringen die je waarschuwen voor de kracht van die woorden. Het zijn maar weinig woorden, maar ze zijn het meest gevaarlijk voor je hart en je leven. Iedereen die dat ontkent, is verliefd en kan dus niet objectief meer over dat soort zaken oordelen. Soms wil je die woorden ook niet uitspreken, maar ervaar je wel gevoelens die die richting uitgaan. Maar nog steeds probeer je ze te negeren of te verdringen, omdat de stemmetjes erom heen gillend waarschuwingen uitspreken die je liever niet zou willen horen, maar die je toch hoort, omdat ze overheersen. Overheersende emoties of gedachtes hebben altijd de winnende hand. Je kunt nooit simpel afgaan op een momentopname. De momenten waarop je je het meest gelukkig voelt, zijn de meest gevaarlijke. Want je weet dat ze uiteindelijk verloren gaan. En als ze eenmaal verloren gaan, duur het niet lang meer of jij gaat ook verloren. Je bent een geboren verliezer, maar dat besef je pas in tijden wanneer mensen je loslaten.

In den beginne geef je je hele ziel en hart aan iemand. Elk puzzelstukje gooi je als het ware in iemands gezicht, zodat degene elk stukje van je kent, ervaart en voelt. Je geeft je hele ziel, onthult je grootste geheimen en zegt de dingen die je andere mensen nooit zo vlug zou zeggen. Kortom, je bent jezelf. Degene die je bent en wil blijven zijn. Het meest waardevolle in je leven dat ben jij. Het meest waardevolle wat je iemand kunt geven is dan ook jezelf met alle mooie en slechte dingen erom heen. Je geeft degene al je kracht, moeite, tijd, herinneringen, gedachtes, emoties en stuk van je leven en dan is het wachten wat de ander ermee doet.

De ander gaat je waarderen en accepteren om wie je bent en met wat geluk gaat degene houden om wie je bent, ongeacht wat er gebeurt. Maar het laatste is natuurlijk onzin van de grootste vuilnisbelt. Je kunt gerust zeggen dat je van iemand houdt, maar de vraag is dan alleen nog maar voor hoe lang. Niets duurt eeuwig, alles is geboren om te verliezen. En het ergste wat je kunt verliezen is je hart, omdat dat het meest pijnlijke is wat je kunt verliezen, omdat je er zelf nooit voor kiest. Hoe kun je immers ervoor kiezen om het mooiste in je leven los te laten? Je moet dan de grootste idioot op aarde zijn om die keuze uiteindelijk te maken.

Ik ben geen idioot, enkel een verliezer. Dus wat ik zeg, mag je gerust weer vergeten, want wat kan een verliezer je nu voor wijze raad geven? Niets, want een verliezer heeft nog niet de manier gevonden om te kunnen winnen. Enkel winnaars kunnen je van wijze raad voorzien, maar wie zijn de winnaars? Degene die loslaat, ondanks vroegere beloftes en ‘ik hou van jou’ en alles daarom heen. Degene die warmte snel kan omzetten in kou en een hart snel weer kan transformeren tot steen en eventueel zich weer kan laten opwarmen door de eerste de beste volgende idioot die voorbij komt die eventueel ook een stuk simpeler oogt. Winnaar of verliezer? Ik ben een dromende, ijlende, denkende verliezer die nooit zal verliezen tot haar laatste adem.

Maar wie kan voldoende zuurstof geven om haar nog lang te laten ademen? Niemand in feite. Reden om te ademen moet uit jezelf voortkomen en niet zozeer door iemand anders. Andere mensen zijn immers tijdelijke elementen die je leven iets dragelijker maken dan wanneer je helemaal alleen zou zijn. Ik kan dan ook niet anders dan toegeven dat ik het leven alleen niet bepaald dragelijk vind. Het is een hel zonder einde, totdat het einde mij omarmt en alle reden tot ademen wegneemt. Ik ben met momenten wel een romanticus die nog gelooft in de ‘ware’. Maar zoiets heeft ook maar een bepaalde houdbaarheidsdatum. Soms kom ik iemand tegen die de datum tijdelijk vooruit schuift en daarna weer op ‘vandaag’ zet en me in een koude vriezer laat staan. Soms kom ik iemand tegen die hem vooruit blijft schuiven totdat zijn warmte het heeft begeven. Soms, soms en soms. Wat heeft een mens aan zoiets stompzinnigs als ‘soms’?

Het begin ben ik alweer vergeten en het einde is altijd dichterbij dan je denkt. Het begin kun je onmiddellijk voelen bij het eerste oogcontact of eerste kus, maar het einde sluipt altijd als een gevaarlijk dier op je af. En als hij eenmaal springt, dan zit je al in de val en is het slechts wachten op de pijn. Pijn die genadeloos je hart aan flarden snijdt en nooit meer lijkt op te houden. Pijn waar je je niet tegen kunt verzetten, die je alleen maar over je heen kunt laten komen totdat je door je knieen zakt en op de grond valt. Je kijkt omhoog naar de zon, maar al wat je kunt zien zijn enkel donkere wolken die tranen laten die bij jou allang al verdwenen zijn.

Soms kijk je omhoog in ogen die geluk uitstralen en waarvan je weet dat ze je voor even gelukkig kunnen maken. Je hebt alleen teveel pijn gevoeld om te kunnen blijven kijken. Je bent bang om weer te verdrinken in tijdelijke beloftes, tijdelijk geluk en uiteindelijk langdurige pijn. Bang dat de volgende uiteindelijk de genadeklap zal geven waardoor je je laatste adem omarmt en je reden genoeg geeft om de emmer vol tranen over te laten lopen, zodat je je weer kunt laten vallen in eeuwige ellende die je zo bekend is. Jezelf laten vallen en voor eeuwig je ogen sluiten, zodat niets of niemand meer je kan breken. Mensen zeggen dat ogen de vensters van de ziel zijn. Ze vergeten erbij te zeggen dat ogen ook de vensters van de ellende zijn. Dus laat mij maar fijn slapen.

Categorieën: Algemeen

11 reacties

Marley_jane · 27 januari 2010 op 18:25

You nailed it!

Leest lekker.

Chucky · 27 januari 2010 op 19:06

Een ieder die niet durft te verliezen, zal nooit het geluk voelen van liefhebben. Laat mij dan dus maar een verliezer zijn.
Een mooi stuk.

Prlwytskovsky · 27 januari 2010 op 19:22

Heej Shit, Whooowwhhhh ….. Een andere uitdrukkingswijze heb ik er niet voor.
Met volle aandacht gelezen. :duimop:

dashuri · 27 januari 2010 op 19:28

Trop tendre pour moi. (bien que le français soit la langue des romantiques)

joopvanpoll · 27 januari 2010 op 20:05

Liever liefde kennen en verliezen, dan het nooit gehad te hebben.

Ik weet niet wie het ooit proclameerde, maar het moet een schat geweest zijn.

LouisP · 27 januari 2010 op 20:54

Shitonya,

mooi

L.

Mien · 27 januari 2010 op 22:59

De liefde fijnzinnig gefileerd.
Had wel ietsje korter gemogen.
Was ie nog scherper geweest.
Geeft nu een beetje geeuwhonger.
Maar wederom onvervalste shit die doet smullen.

Mien (fileert bij voorkeur spek)

arta · 28 januari 2010 op 10:09

Winnaars hoeven niet per definitie gelukkig te zijn en verliezers niet ongelukkig. Soms is de aanzet naar iets al goed, ongeacht de uitkomst…
🙂

pally · 28 januari 2010 op 12:21

Leef bij het moment, Shit, denk niet bij een begin al hoe het kan eindigen. Al vrees ik dat dat ingebakken zit en vaak ook realistisch is. Ik denk weleens dat jij ‘lijdt’ aan een superrealisme en daardoor minder geniet van momenten. Waarschijnlijk een gevolg van je intelligentie, die je daar voor ook niet altijd hoeft te bedanken.
Mooi gefilosofeerd, wel een beetje lang.

groet van Pally

Fem · 28 januari 2010 op 12:48

Liefde is zo gecompliceerd… Dat maakt het wel mooi en idd die momentopnames maken het leven aangenaam 😉

Shitonya · 29 januari 2010 op 17:07

Bedankt voor alle reacties. Het had achteraf misschien wel wat korter gekund inderdaad, maar ja, als je eenmaal inspiratie hebt, dan wil je alles wat in je opkomt meteen neerschrijven en vind je het zonde om later nog dingen weg te laten. Een super realisme.. wie weet. Vaak is het inderdaad lastig te genieten van het ‘moment’, door vroegere ervaringen of angst voor wat erna volgt, maar gelukkig lukt het me zo nu en dan nog wel.

Geef een antwoord