Toen ik nog geen kinderen had dacht ik dat je ze een jaar of achttien moest verzorgen en dat je ze daarna de wijde wereld in kon sturen. Bepakt en bezakt met goede raad die ze te allen tijde zouden opvolgen, een gedegen opleiding die ze met plezier hadden afgerond en ik zou ze met een gerust hart aan zichzelf over kunnen laten.

Waar ik geen rekening mee hield was dat als je kinderen krijgt, je daarmee gelijk levenslang hebt. Levenslang geketend aan alles overtreffende liefde en de bezorgdheid die daarmee gepaard gaat. Zelfs als je kinderen klein zijn denk je nog dat het echt wel anders zal worden als ze eenmaal volwassen zijn. Je denkt dat op het moment dat je ze voor het eerst aan een oppas overlaat, ze voor het eerst op een peuterspeelplaats of in een kleuterklasje moet achterlaten terwijl ze huilend met hun plakkerige handjes aan je jas hangen dat dat de ergste momenten zijn in de lange weg van het langzaam loslaten.

Niks van waar! Het ergste moet nog komen. Het moment dat ze de dingen gaan doen waar je niet meer of nog maar deels invloed op hebt is veel moeilijker. Dat besefte ik maar weer al te goed toen mijn zoon toelatingsexamen ging doen voor een opleiding na de HAVO. Mijn kind is een boomlange vent, negentien jaar, maar met mijn gevoel was ik weer op het schoolplein vijftien jaar terug. Het liefst was ik met hem meegegaan en had ik zijn hand vastgehouden. Graag wilde ik de mensen die hem gingen beoordelen even uitleggen waarom ze mijn briljante zoon moesten aannemen. Helemaal toen bleek dat hij niet werd aangenomen en zonder opgaaf van redenen naar huis werd gestuurd wilde ik me ermee bemoeien. Het liefst had ik die arrogante kwallen van de HKU direct opgebeld om ze te kennen te geven dat afwijzen één ding is maar dat ze toch op zijn minst even hadden kunnen vertellen waarom. Er was toch wel een klachtencommissie of iets dergelijks waar ik met mijn gevoel van onrecht terecht zou kunnen?

“Laat nou maar mam”, zei mijn knul: “ik ben er allang klaar mee.” Hij had inmiddels alweer een andere leuke opleiding gevonden en richtte zijn pijlen op de toekomst. Er klonk een zucht uit zijn mond. De zucht waarschuwde mij dat ik bijna een grens over ging. De grens van waar ik alleen nog mag toekijken hoe hij zijn zaken zelf regelt. Rationeel gezien weet ik ook heus wel dat hij dat heel goed kan en ben ik ook apetrots op hem hoe hij zijn volwassen leven inglijdt.

Mijn gevoel doet alleen nog even niet mee.

 

 

 


Scillie

Het is de kunst jezelf niet als maatstaf te nemen.

7 reacties

Sagita · 12 juni 2013 op 00:50

Heel herkenbaar Scillie en dan heb je geluk dat je toe moet kijken terwijl hij het dus kennelijk aardig doet. Ook ik heb geen klagen , maar er zijn genoeg ouders die vanaf de kantlijn moeten toekijken hoe hun kind naar de verdoemenis gaat. Alleen al van het idee krijg ik hartkrampen!
Mooi verhaal! Gaat ergens over en daar hou ik van!
groet Sa!

Meralixe · 12 juni 2013 op 11:13

Hier in Vlaanderen bestaat de spreuk:’ Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen.’
Een hardere versie: ‘ Als ze klein zijn zou men er in bijten, als ze groot zijn heeft men spijt dat men het niet gedaan heeft.’ :drool:

Ik heb twee kinderen.( bijna veertigers met kinderen)

LOS LATEN !!!!! :brokenheart:

Yfs · 12 juni 2013 op 13:58

En dan zijn er nog ouders die rouwkaarten van een zeer jong kind moeten versturen. Ik zou daarom bijna zeggen…. geniet er daarom van… van die bezorgdheid! 😉

SIMBA · 12 juni 2013 op 15:23

Mijn oma zei altijd: “Kinderen krijg je te leen” en nu ik zelf een zoon van bijna 18 heb, begrijp ik dat. Op de dag van de geboorte is het grote loslaten begonnen….

    Yfs · 12 juni 2013 op 15:31

    Wow, dat is een hele mooie uitspraak van je oma Simba! :yes:
    Die ga ik onthouden!

      SIMBA · 14 juni 2013 op 08:16

      Oma’s hebben vaak hele wijze uitspraken Yfs. Het leuke is, dat ik steeds meer aan die dingen denk en het nu pas herken en waardeer; wijsheid komt met de jaren 😀 :doh:

Nachtzuster · 12 juni 2013 op 23:51

Hier geen kinderen, dus geen herkenning. Maar ik herken wel een goed geschreven column en die heb ik hier gelezen. Komt wel goed, Scillie. :hugright:

Geef een antwoord