Lijstje

Vandaag moet ik een lijstje afwerken. Foto’s ophalen, een paar boodschappen doen bij de supermarkt en naar de kapper. Bij de fotograaf bekijk ik teleurgesteld de afdrukken. Meer dan de helft is onscherp of overbelicht. Als ik daar een opmerking over maak, reageert de verkoper leunend met twee vuisten op de toonbank: “Dat is niet onze schuld, meneer, ú heeft de foto’s gemaakt!”
“Ja, maar ú hoeft mislukte exemplaren toch niet af te drukken. Da’s zonde van het geld!”
“We doen wat een klant vraagt, meneer. Ontwikkelen én afdrukken.”
Omdat ik geen zin heb in een woordenwisseling, betaal ik de rekening en schrap de naam van de zaak door op mijn lijstje.

Bij de supermarkt is het druk. Ik heb niet veel nodig. Het mandje is snel gevuld. Bij een van de schappen zie ik dat een doorgaans duur merk buitenlands bier in de aanbieding is. Ik besluit mezelf te trakteren, stop zes flesjes in het mandje en sluit aan bij de kassa. Zodra ik buiten sta en de kassabon controleer, blijkt dat het bier voor de normale prijs is berekend. Dus terug en aansluiten in de rij. Als de caissière alleen maar ‘sorry’ had gezegd, was de zaak voor mij afgedaan. Maar wat zegt de muts? “Ja zeg, aanbiedingen veranderen iedere week. Ik kan toch niet álles bijhouden!”
Na wat gemompel geeft ze mij het teveel betaalde geld terug. Buiten stoot ik met het plastic tasje tegen een ongelukkig geplaatste bloembak. Op de stoep vormt zich een schuimend plasje vloeistof. Na inspectie blijken twee flesjes gebroken. Weg winst. In dit filiaal zullen ze me dus ook nóóit meer zien.

Bij de kapper loopt het ook niet op rolletjes. De kapster die mij altijd naar tevredenheid knipt blijkt met vakantie. Het meisje dat mij wordt toegewezen is jong en lijkt me geen ervaringsdeskundige. Via de spiegel kijkt ze me aan en vraagt: “Hoe wilt u het hebben, meneer?”
“Kort, maar wel gedekt houden. Achterzijde ietsje opknippen, van boven wat uitdunnen en een klein bakkebaardje.”
De opdracht lijkt me duidelijk en niet zo moeilijk. Tijdens het knipproces zie ik al dat het mis gaat. Teveel van de zijkanten, te weinig van boven, bakkebaardjes spoorloos. Buiten streep ik ook deze middenstander van mijn lijstje.

“Is het allemaal gelukt?” vraagt mijn vrouw opgewekt.
Ik laat het tasje zien met de kapotte flesjes en de mislukte foto’s. “Hoe vind je mijn haar trouwens zitten?” voeg ik eraan toe.
“De afvoer van het toilet is weer verstopt,” zegt ze terwijl ze quasi mijn haar inspecteert. “Het putje loopt over en stinkt.”
Voor de zoveelste keer haal ik de rol ijzerdraad uit de schuur en begin aan de onsmakelijke klus. Moet er toch maar een keer een loodgieter bijhalen. Maar waar ik die vandaan moet halen weet ik even niet. De vorige was een brutale prutser en heb ik een tijdje geleden al op mijn lijstje doorgekrast.