Louis Vuitton

Moet je dat vale kreng daar aan het tassenhaakje onder de kapstok zien hangen.
Een eersteklas nylonvod met een geniepig karakter. Dat begon al bij die kolerewinkel van Bristol. Daar hing ze met haar grote dichtgeritste bek vooraan in het rek. Een nepmerkje als een grijns op haar voorklep die met klittenband vastzit. Een ordinaire, niet te missen schreeuwende prijskaart, prominent in het zicht.
Je hoorde haar dwars door het verrekte klittenband heen roepen.
“Koop mij, ik ben de Louis Vuitton onder de Bristoltassen. Ik ben die 15 euro meer dan waard.”
En ik stomme sukkel, ik trap in haar doortrapte lokroep.

Thuis hevel ik de inhoud uit de oude tas over in haar diepzwarte vakken, die helemaal niet zo groot zijn als ze voor laat komen. Mijn agenda, notitieboekje en portemonnee passen maar net en in het voorvak zit de telefoon klemvast opgesloten. Dat neemt lekker snel op als de ringtoon gaat.
Later zal blijken dat in die inktzwarte kleur haar meest vuile karaktertrekken zitten.
En die vier ritsjes, met evenzo vele vakjes daarachter, zijn niets dan holle frases, er past niet eens een lipstick in. Het valse loeder heeft mij belazerd en zichzelf bevrijd uit die goedkope rotwinkel.
Bij de eerste beste regenbui haalt die trut nog even alle trucs uit haar pikzwarte ziel en laat een spoor van zwarte strepen achter op mijn lichte regenjas. De rekening van de stomerij kan ik niet op deze hufterige meelifter verhalen. Zodra ik een nieuwe tas heb gekocht schraap ik die triomfantelijke grijns van haar voorklep, ruk nog een keer extra aan haar klittenband, dat ze het maar zal voelen en gooi haar bij de vuilnis. Daar mag ze stinkend wegrotten tot de kraakwagen zijn vernietigende werk zal doen.