Laatst reed ik voor het eerst op een geleende elektrische fiets. Drie dagen daarna reizen Nachtzuster en ik af om zo’n, via Marktplaats aangeboden, hebbeding in Rotterdam te gaan bekijken. Mijn oog was gevallen op een damesvariant, omdat ik die herenstang nooit heb begrepen. Zit alleen maar in de weg.
Ik neem het OV naar Den Haag Centraal en Nachtzuster fietst met haar (analoge) fiets naar het station, vanwaar we samen met de trein verder reizen.

De verkoper staat er volgens afspraak. Zijn fiets ziet er inderdaad als nieuw uit. Op het oog geen valse beloften dus. Na een standaard Marktplaatspraatje stap ik op zijn elektrische ros. En ja hoor; als een raket schiet ik er vandoor, om na een blokje 34,1 nog geheel binnen adem terug te keren op plaats vendu.

‘Hoeveel standen heeft de fiets?’, vraag ik de verkoper.
‘Eén!’, antwoordt hij resoluut. ‘En de begrenzing van 25 kilometer per uur is eraf gehaald. Hij heeft 5 versnellingen. Als je langzamer wilt rijden, dan moet je ‘m in een lagere versnelling zetten. Het is de fiets van mijn vrouw. Zelf fiets ik niet elektrisch en als we samen een stukje gingen rijden, dan moest ze daar aan wennen. Uiteindelijk lukte dat prima, maar nu heeft ze het aan haar rug. Duss…’
Er zit iets venijnigs in zijn stem. Alsof hij iets verzwijgt. Maar mijn hebberigheid wint het van mijn instinct, waardoor Nachtzuster en ik samen met mijn ‘nieuwe’ fiets even later op station Den Haag Centraal terugkeren.

Wij hadden vooraf gesteld dat we de aankoop zouden gaan vieren in Scheveningen. Makkelijk aan te fietsen vanaf Centraal. Zeker nu. Vol verwachting lijn ik mijn fiets dus uit op de kust en zet ‘m, in stand ‘1’, aan. Zijn enige. Na een paar voorzichtige aanzetten zit ik halverwege Scheveningen, terwijl Nachtzuster bij het Station nog moet opstappen.

Met de beste wil van de wereld kan ik de pedalen niet met minder kracht aantrappen. Het motortje wil bij ieder duwtje standaard naar die 25-plus per uur. Kortom; ik heb een elektrische brommer gekocht die je onderweg slechts een paar keer moet aantrappen om in Parijs te geraken.
Terwijl ik mij terugfietsend realiseer wat die venijnigheid van de verkoper nou precies inhield, zie ik Nachtzuster in de verte, zittend op haar zadel, met haar handen omhoog staan. Met deze fiets kun je dus überhaupt niet samen fietsen met iemand op eentje zonder aandrijving. Sociaal gezien bekocht dus.

‘Zet ‘m dan in die lagere versnelling, zoals hij zei’, zegt ze bij weerzien, waarop ik terugschakel naar de bejaardenstand. Maar ook een nieuwe poging om samen op te fietsen leidt tot niets. Een halve kilometer verderop hoor ik ‘Godgloeiendegloeiende’, achter mij. ‘Ja, fiets dan een beetje door’, probeer ik nog, maar Nachtzuster rijdt al buitenblad.

Diezelfde avond staat de fiets weer op Marktplaats. Twee dagen later reageert er een potentiële koper op mijn advertentie: ene ‘Sjors’. Hij wil komen kijken. De volgende ochtend meldt er zich vervolgens een klein manneke van achter in de twintig aan mijn deur. Om hem niet helemaal het bos in te naaien, vraag ik waar hij ‘m voor gaat gebruiken. ‘Terreinfietsen!’, antwoordt hij. Hij blijkt een veld-bioloogje te zijn en ik geloof hem, want hij heeft een smoezelig schoudertasje om waarin hij waarschijnlijk de elfenbankjes steekt tijdens zijn veldverkenninkjes.

Na een standaard Marktplaatspraatje maakt hij, na een maximale aanpassing aan zadelhoogte, een proefrit. Aanpassing stuurhoogte lukt niet waardoor hij in shopperstand wegrijdt. Hij laat zijn tasje met zijn id-kaartje daarin bij mij achter. Tijdens het uitproberen scheurt hij met voor in een woonwijk strafbare snelheden van links en rechts voor mij langs…
‘Hoeveel standen heeft de fiets?’, vraagt hij bij terugkomst.
‘Eén!’, antwoord ik resoluut. ‘En de begrenzing van 25 kilometer per uur is eraf gehaald. Hij heeft 5 versnellingen. Als je langzamer wilt rijden, dan moet je ‘m in een lagere versnelling zetten. Het is de fiets van mijn vrouw. Zelf fiets ik niet elektrisch en als we samen een stukje gingen rijden, dan moest ze daar aan wennen. Uiteindelijk lukte dat prima, maar nu heeft ze het aan haar rug. Duss…’
‘Verkocht!’, hoor ik onder mij.

En hiermee kom ik tot het punt waarom ik dit schrijf: Mocht Sjors binnenkort een relatietje krijgen, met wie hij een stukje gaat fietsen en jij liep al met plannen om via Marktplaats een elektrische fiets te gaan kopen…

 

Categorieën: Algemeen

12 reacties

Mien · 13 maart 2015 op 09:25

Versnellingsstanden en -verstanden, het blijft een lastig verhaal. Dank voor de waarschuwing. Leuke titel. Verhaal grappig en met gezonde zelfspot verwoord. Gelukkig is er op de markt veel plaats. Nu maar hopen dat ie niet al te snel zijn Jimmy vindt. Je zult erin trappen, in zo’n versnelling. Heeft het nog wat opgeleverd? Een beetje winst gemaakt als goeddoening?

Yfs · 13 maart 2015 op 13:14

“Hij blijkt een veld-bioloogje te zijn en ik geloof hem, want hij heeft een smoezelig schoudertasje om waarin hij waarschijnlijk de elfenbankjes steekt tijdens zijn veldverkenninkjes”

Heerlijk neergezet personage…

in een heerlijk geschreven column!

:yes:

trawant · 13 maart 2015 op 14:14

Ik had je toch ingeschat op nog een bezoekje aan de verkoper en hem er dan recht ‘infietsen’ !
Leuk stuk met een immoreel kantje.
Wat gij niet wil…etc.
Mijn bewondering voor de analoge zuster stijgt weer ( racefiets?), niks trapondersteuning, dat is voor watjes!

Meralixe · 13 maart 2015 op 16:29

Hm… hier ten huize Meralixe is het nog analoog. Nochtans, zowat half Vlaanderen zoeft ons elektrisch voorbij. Maar, die hebben dan ook niet de minste kans paardenpenissen te tellen. :laugh:

Inderdaad Yfs, Pierken kan het ook, teksten maken waar mooie krenten in zitten.

Spencer · 13 maart 2015 op 19:38

:yes:

Frans · 14 maart 2015 op 09:18

Ik wist meteen dat de aankoop op niks uit zou lopen. Ik fiets al jaren niet meer en heb van electronisch nee, electrisch nou ja, elektrisch fietsen dus geen kaas gegeten, maar ik weet wel dat een damesfiets tegenwoordig een fiets met een lage instap heet. Maar dat terzijde. Nachtzuster kan natuurlijk voor het fietsen even een Snelle Jelle verorberen. Dan moet je nog alle zeilen bijzetten. Ik heb de minnaar van mijn vrouw de versnapering aangeboden. Sindsdien is er niets meer van hem vernomen. Van haar ook niet, overigens. Kennelijk hebben ze Jelle liefdevol gedeeld. Maar dat terzijde.
De waarschuwing achteraf vind ik hoogstpersoonlijk, maar dat is echt slechts mijn persoonlijke mening een ietse pietsje schijnheilig. Maar dat terzijde, duss…

Anders · 14 maart 2015 op 09:44

Schitterend geschreven, ik was helemaal mee in het verhaal! Ben opgelucht voor Nachtzuster dat je terug analoog gaat,…

Suzanna · 14 maart 2015 op 10:44

Hahaha…

Ik zie een estafette. Deze ‘spookfiets’ dwaalt vast al heel lang rond op marktplaats met als doel relaties te testen, mooie verhalen op te leveren en zo meer…

Misschien vindt ie ooit zijn eindbestemming en een passend baasje!

Ik wil best een elektronische fiets btw.. :blush:

Pierken · 14 maart 2015 op 13:01

@Mien: Neen, verlies. En dat ook nog eens excl. reiskosten.

@Yfs: Thnks

@trawant: Immoreel was het zeker. ‘Buitenblad’ was spreekwoordelijk bedoeld. Nachtzuster rijdt op een stadsfiets. En ik rijd tot op de dag van vandaag ook nog steeds analoog. Iedere keer zoveel mogelijk tegenwind zoekend.

@Frans: Het verhaal is nieuw, maar de koop en verkoop is alweer van een paar jaar geleden. Wathadjepatatje (zoals hij eigenlijk heette) heeft die fiets al lang weer door verkocht. En zo niet, dan doet ie vast nog goede dienst. Om solo te rijden, was het een prima bakkie.
Maar dat van die koek… Rot man! :laugh:

@Meralixe: Is paardenpenistellen nou iets typisch Vlaams? 🙂

@Anders: Dank. En mocht ik nog eens overstappen, dan houdt Nachtzuster zich bij hellinkjes >12% beet aan mijn schouder.

@Suzanna: Totdat ie bij iemand komt die, of geen partner heeft, of van wie de partner een soortgelijk exemplaar heeft. Enne, als je er voor gaat luidt het devies: Kies eentje met meerdere standen, uitgebreid (samen) testen en niet luisteren naar verkooppraatjes. 😉

arta · 15 maart 2015 op 09:00

Van dit soort verhalen houd ik!
Wát een heerlijke humor! Vanaf ‘halverwege Scheveningen’ heb ik hardop zitten lachen!

Ferrara · 15 maart 2015 op 16:02

Pierken , kerel. Hartelijk dank voor de lachkramp die je me hebt bezorgd.

Echtgenoot en ik( de fam. Watje) fietsen nu zo’n twee jaar met ondersteuning en dat bevalt uitstekend. Wij verbeelden ons dat we heel verstandig omgaan met standen, versnellingen en uiteraard snelheden.

Geef een reactie

Avatar plaatshouder