Even met de verzekeringsagent gebeld: “Goedemiddag, Oplopers hier. Mag ik even mijn hart luchten over de kosten van de autoverzekering?” Dat mocht. “Zijn jullie nou eindelijk een keer bij jullie positieven gekomen? Het is toch niet meer dan logisch, dat de verzekeringspremie voor cabrio’s lager moet?” De stoffige assuradeur die ik aan de telefoon had, wilde heel graag weten waar ik dat op baseerde. Dat wist ik hem kort en bondig uit te leggen: “Een cabrio heeft toch amper een dak? Dat is dus minder auto, en daarom valt er dus logischerwijze ook minder te verzekeren…” Het feit dat voor minder auto jarenlang meer premie is betaald, vind ik de omgekeerde wereld.

Omgekeerde wereld. Vorige week schreef ik nog dat wegens pesten in de klas het een goed idee is om de slachtoffertjes wat vuur- en steekwapens ter beschikking te stellen. En nu heeft een school in Texas geheel onterecht besloten, juist de leraren te bewapenen. Dát is dus de omgekeerde wereld, want scholieren hebben recht op een veilige leeromgeving…

En qua sport zie ik ook van alles dat mij aan de omgekeerde wereld doet denken. We schakelen over naar Peking. Op de televisie zie ik twee wielrenners heel erg langzaam fietsen. Het gaat er toch om, wie het hárdste kan fietsen? Nog een gevalletje omgekeerde wereld: aan Anky van Grunsven vragen of dat nou zwaar is, kunstjes doen met een paard op je rug…

Ook de omgekeerde wereld is het, als je vindt dat je recht hebt op een baan waar je eigenlijk totaal ongeschikt voor bent. Stel je voor, je gaat langs voor die vacature bij dat verhuisbedrijf om de hoek met de mededeling dat je een zwakke rug hebt en dus niet zwaar kunt tillen. Vervolgens van de werkgever in kwestie verlangen dat ‘ie je aanneemt? Dat is de omgekeerde wereld. Jammer maar helaas. De baas mag de sollicitant uitkiezen die alle aspecten van de baan uitvoert. Er was nogal gedoe in Rotterdam. Met een sollicitant bij de Sociale Dienst, voor de functie van klantmanager. Bij die baan hoort dat je je cliënt een hand geeft. Een of andere Moslim-idioot vond dat hij dat niet hoeft te doen, maar toch recht heeft op die baan. Vrijheid van Godsdienst noemde die mafkees dat. Maar de rechter stelde hem in het ongelijk. En terecht. Wat misbruik van die vrijheid van Godsdienst is voor de would-be socialedienstmeneer is hetzelfde als vrijheid van hernia voor de would-be verhuizer.

En hebt u weleens nagedacht over een baantje in de thuiszorg? Zou ik niet doen. Het salaris voor de gemiddelde thuiszorger bedraagt een scheet en drie knikkers. Iets met budgetten, geloof ik. En regelmatig blijven de laatste tijd mensen die hoognodig thuiszorg nodig hebben, daarvan verstoken. Ik zei het al, iets met budgetten. Maar de lonen voor het management zijn torenhoog, en in dat verband wordt het woord ‘budgetten’ opeens níet genoemd. En staatssecretaris Bussemaker wil er niets tegen doen. Hoe dat belachelijke portret op die post terecht is gekomen, is mij een raadsel. Volkomen terecht dat zij wél minder verdient dan de Balkenende-norm! Want het is in de thuiszorg natuurlijk wel de omgekeerde wereld.

Ook de omgekeerde wereld: voorzitter Michael van der Vlis van ROVER wist al jaren dat zijn woordvoerder onder pseudoniem gooi- en smijtcolumns schrijft. Op een kwade dag maakte Van der Vlis op internet bekend, dat zijn voorlichter dezelfde persoon is als die hardhandige stukjesschrijver. Om vervolgens zijn voorlichter de laan uit te sturen omdat beide functies onverenigbaar zijn nu zijn identiteit openbaar is. Dát is de wereld op zijn kop. Als ik Michael van der Vlis was, dan zou ik mijzelf in de spiegel niet recht in de eigen ogen durven kijken. Nooit meer. Destemeer aangezien Gerrit Komrij, toch niet de eerste de beste, heeft geoordeeld dat de gewraakte column overduidelijk satirisch is. Van der Vlis: boter op zijn hoofd en stront in zijn ogen.

Maar het mooiste voorbeeld qua omgekeerde wereld? De rechter heeft gezegd dat de sticker, waarop een mannetje het politielogo onderpist niet kan worden verboden. Heerlijk. Morgen even naar de drukkerij voor een stapel stickers waarop een smeris een arrestant onderschijt. Lache!


DriekOplopers

Driek Oplopers is het pseudoniem van veelschrijver Rikus Spithorst. Rikus is actief als voorzitter en woordvoerder van de Maatschappij Voor Beter OV en is hoofdredacteur bij stevigestukkies.nl

7 reacties

Prlwytskovsky · 26 augustus 2008 op 12:38

Zo, even je hart gelucht? 😆
Vooral die laatste zin, schitterend. :hammer:

Neuskleuter · 26 augustus 2008 op 15:24

Ik snap dat die telefoon en jij onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden, maar je doet jezelf als columnist tekort door steeds hetzelfde kunstje te herhalen. Er zijn maar twee voorspelbare factoren die ik bij een schrijver waardeer: genre en kwaliteit. Ik heb bij jou het idee dat je een programmaatje hebt, waar je een paar actuele onderwerpen en een paar nieuwe volzinnen in gooit, die dan in de vaste formule uit de printer rollen: telefoongesprek in de eerste twee alinea’s, introductie van de rode draad, gekoppeld door wat kreten als ‘overigens,’ ‘hebt u al gehoord van’ en ’trouwens’.

Je hebt vast genoeg talent om dit te kunnen doorbreken. Verras me eens…

Je uithaaltje naar Rover vind ik wel weer leuk, bij de rest voel ik vooral een satire over onderwerpen die mij niet bijzonder zijn opgevallen, naar mijn idee ouder zijn of iets te flauw uitgewerkt.

Maar verras me eens, en ik blijf lezen 😉

SIMBA · 26 augustus 2008 op 18:44

lekker stukje genoegdoening in de een na laatste alinea, groot gelijk!

pally · 26 augustus 2008 op 22:42

Hallo Driek, midden in je oude recept stop je de frustratie over wat je overkomen is. Geen bezwaar, dat is wat je bezighoudt, natuurlijk. Maar ik heb altijd bij persoonlijke rancune, terecht of onterecht, wat moeite met het horen van naam en toenaam.

groet van Pally

DriekOplopers · 26 augustus 2008 op 23:07

@Pally: In mijn columns noem ik de door mij bekritiseerden waar mogelijk altijd met naam en toenaam. Wat dat betreft wordt Van der Vlis niet milder of strenger behandeld dan anderen. Toch?

DreamOn · 26 augustus 2008 op 23:17

@Driek: jij bent in de media zelfs bij naam, toenaam én pseudoniem genoemd! Dat maken niet veel mensen mee! 😀

Goed gedaan, die column. Je hebt slechts één alinea besteed aan iets dat je leven op z’n kop heeft gezet. Dat vind ik knap! Gelukkig ben je ook door heel veel mensen gesteund. En terecht.

Liefs, DO.

Kees Schilder · 27 augustus 2008 op 09:41

Die van der Vlis durft echt wel in de spiegel te kijken hoor.Dat doet hij volgens mij juist het liefst.met een kam in zijn hand denkt hij, staande voor een manshoge spiegel: wie ben ik dat ik jouw haar mag kammen.
Zo zitten die slapjanussen in elkaar

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder