Mensenkennis

De bouillon hoeft alleen nog maar gezeefd en geklaard te worden en dan is mijn consommé suprème nagenoeg gereed. Nog een beetje inkoken, een paar slagen met de pepermolen, een scheutje madeira. Voilá!
Op het menu staat boeuf bourguignon avec légumes grillés et pommes de terre farcies. Tijdens het snijden van het vlees gaat het mis. Het mes schiet uit en bingo … een flinke jaap in mijn wijsvinger! Eens te meer wordt duidelijk dat botte messen gevaarlijker zijn dan scherpe. Al een tijdje ben ik van plan ze te laten slijpen, maar het is er nog steeds niet van gekomen. Ontsmetten, pleister, slokje wijn. Na een paar minuten kan ik verder met de voorbereidingen van het diner.
Net op het moment dat ik mijn handen sta te wassen om een kop koffie te zetten, gaat de deurbel. Op de stoep staat een grote man met een kaal hoofd en handen als kolenschoppen. In beide oren draagt hij een ringetje en op het strakgespannen, smoezelige T-shirt staat: ‘Kees slijpt alles’.

“Heeft u nog iets te slijpen, meneer? Messen, scharen, schaatsen, grasmaaiers? Ik ben Kees en ik slijp alles.”
“Man, je komt als geroepen,” reageer ik enthousiast. “Wacht even, ik ga ze halen.” Ik pak mijn drie favoriete messen, neem terloops nog een slokje wijn en prijs mezelf gelukkig door deze toevalligheid. “Hoe bestaat het,” zeg ik hoofdschuddend terwijl ik de messen overhandig. “Ik heb net met een van de messen in mijn vinger gesneden, omdat ie bot is.”
Ik laat de pleister zien. De man knikt.
“Weet ik alles van, meneer. Kijk maar naar mijn handen. Ben ook met schade en schande wijs geworden. Over een kwartiertje zijn ze weer scherp. Ik loop even door de straat om te vragen of iemand anders nog iets te slijpen heeft en dan ga ik aan de slag. Mijn auto staat om de hoek. Tot straks.”

Terug in de keuken besluit ik na een slokje wijn eerst de bouillon te zeven. De rest van het snijwerk moet maar even wachten tot de messen terug zijn. Een vals stemmetje in mij zegt: “Áls ze terug komen! Wat heb je nou gedaan, man? Je geeft drie dure messen mee aan een volkomen onbekende, die er niet bepaald uitziet als een padvinder! Heb je gevraagd wat dat slijpen kost? Nee dus! Heb je de tatoeage op z’n arm gezien? Weer nee dus! Een piratenvlag met een doodskop, notabene! Slimme jongen ben jij hoor! Ga die bouillon nou maar zeven, dan doe je tenminste nog iets zinvols.”

Nog nadenkend over mijn mogelijk lichtvaardige actie, zet ik het vergiet in de gootsteen en leeg daarin de pan met bouillon. Te laat besef ik dat er geen pan onder het vergiet staat. Versteend kijk ik hoe de consommé in wording door het putje wordt opgeslokt.
“Je hebt je dag niet, hè,” zegt het valse stemmetje. “Messen weg, bouillonnetje weg. Zeker te veel gedronken?”
Terwijl ik een verbrande vinger onder de koude kraan houd, overweeg ik om vanavond maar iets te halen bij de chinees. Of misschien pizza’s. Spareribs kan natuurlijk ook.
Net als ik mijn handen weer sta af te drogen, gaat de bel. Op de stoep staat Kees. Op zijn uitgestrekte hand liggen mijn drie messen. Ze zien er scherp uit.

“Zevenvijftig, meneer,” zegt hij met een grijns op z’n gezicht.
“Per stuk?” vraag ik quasi nonchalant.
“Nee, alles bij elkaar.”
“Ik heb het niet gepast,” zeg ik met een briefje van vijftig in de hand.
“Kan ik niet wisselen, meneer. Heeft u ’t echt niet kleiner?”
“Alleen een briefje van vijf, maar daar hebben we niets aan.”
“Geef dat vijfje dan maar en beschouw de rest voorlopig als reclame. Ik kom nog wel een keer langs.”

“Zie je wel dat ik kijk heb op mensen,” zeg ik tegen het valse stemmetje.
“Ga jij nou maar chinees halen, want je hebt geen consommé meer en het vlees met die dure naam is aangebrand,” klinkt het sarcastisch in mijn hoofd.
De Tjap Tjoy is niet verkeerd. Met op twee vingers een pleister wordt het al met al toch nog een gezellige avond.